Yeni Masonik Duzen

"... Hasim yalnizca yenilgiye ugratilmakla kalmamali, iyice ezilmelidir ki, Yeni Dünya Düzeni'nin dersi ögretilsin: Patron biziz, sizin göreviniz ise pabuçlarimizi parlatmaktir."

Noam Chomsky, The Guardian, 21 Ocak 1992

O N B I R I N C I B Ö L Ü M :

Düzen'in Üçüncü Dünya'daki Savasi

"Israil'in ihrac ettigi sey, sadece silah cephane, deneyim veya uzmanlik degil, ayni zamanda belli bir düsünüs seklidir. Üçüncü Dünya'nin kontrol edilebilecegi ve Üçüncü Dünya'ya hükmedebilecegi, buradaki radikal hareketlerin durdurulabilecegi ve modern Haçlilarin bir gelecege sahip olabilecegini öngören bir düsünüs, bir hissedis sekli."

— Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection; Who Israel Arms and Why

Kitabin önceki bölümlerinde incelediklerimiz bizlere açikça gösteriyor ki; Kuran'in Isra Suresi'nin basinda haber verilen "Israilogullari'nin ikinci yükselisi", içinde yasadigimiz döneme karsilik gelmektedir. Kabalacilarin gelistirdigi Mesih Plani ile yüzyillardir süren bir çabanin sonucu olan bu yükselis, bugün, yani Israillilerin Mesih'in gelisini "an meselesi" olarak gördügü bir dönemde, doruga ulasmistir.

Bu asamada dikkat edilmesi gereken bir nokta, Isra Suresi'nin basindaki sözkonusu ayetin içindeki (Isra, 4) "kitapta Israilogullarina su hükmü verdik: "Muhakkak siz yer(yüzün)de iki defa bozgunculuk çikaracaksiniz" ifadesidir. Ayet açikça, yahudi önde gelenlerinin tüm yeryüzünü kaplayan bir "bozgunculuk", yani savas, terör, baski, siddet, anarsi, zulüm vs. hareketini organize edeceklerini bildiriyor.

Peki bugün bu bozgunculukla karsi karsiya miyiz?

Kitabin önceki bölümlerinden yola çikarak bu soruya kolaylikla olumlu cevap verebiliriz. Bu yüzyilda yasanan savaslarda; I. ve II. Dünya Savaslari'nda ya da Vietnam savasi gibi Soguk Savas dönemi çatismalarinda yahudilerin büyük rolü oldugunu gördük. Bunun yaninda insanlar üzerindeki baski ve siddetin en önemli kaynagi olan ve en çok da bu yüzyilda hüküm süren totaliter devlet sistemlerinin de ayni kaynaktan geldiklerini biliyoruz. (Naziler'in, totaliter komünizmin, baskici seküler ulus-devletlerin yahudi önde gelenleriyle olan iliskisini ve CFR'nin totaliter toplum projelerini hatirlayin.)

Ancak tüm bunlarin yaninda, eger bugün dünyada bir "bozgunculuk" yasaniyorsa, bunun en etkili oldugu cografyanin "Üçüncü Dünya" diye bilinen cografya olduguna kusku yoktur. Afrika'da, Latin ve Orta Amerika'da ya da Asya'da yer alan fakir, gelismemis hatta aç Üçüncü Dünya ülkelerinin halklari, bugün dünya sistemi içinde en çok ezilen, en çok aci çeken halklardir.

Üçüncü Dünya halklarinin çektigi acilarin en büyük nedeni ise, az gelismisliklerinden kaynaklanan ekonomik sikintilar degildir. Bu halklarin acilarinin en büyük nedeni, onlara sunulan siyasi sistemlerdir. Çünkü Üçüncü Dünya'nin çok büyük bir bölümü, son 50-60 yildir, özellikle de Soguk Savas döneminde, fasist rejimler tarafindan yönetildi. Bu rejimlerin basindaki diktatörler bu ülkeleri sömürürlerken kendileri de inanilmaz bir lüks içinde yasiyorlardi; buna karsin ülke nüfusunun yarisi açlik sinirinda hayatini sürdürüyordu. Bu ülkelerde iktidar bugün de hala genellikle askeri cuntalar arasinda el degistirir. Bu cuntalarin genel mantigi, halki ne kadar ezerlerse, o kadar güç elde edecekleri seklindedir.

Baska bazi Üçüncü Dünya ülkeleri onyillarca süren içsavaslarin kurbanidirlar. Farkli ideolojik ya da etnik kökene dayanan gerilla gruplari iktidar için savasir ve karsi gerilla grubuyla birlikte halki da öldürürler. Zaten Üçüncü Dünya ülkelerinin sinirlari da etnik ve kabilesel çatismalari körükleyecek bir biçimde çizilmistir. Özellikle Afrika ülkelerindeki sinirlar yapaydir; kitayi 1960'lara dek ellerinde bulunduran Avrupali sömürgeciler tarafindan masa basinda çizilmislerdir. Bu yapay sinirlar nedeniyle kabileler bölünmüs, bir kabile iki ayri devletin topraklarinda kalmis ve bir devletin içine de pek çok kabile sikistirilmistir. Kita halkinin talepleri gözönünde bulundurulmadan yapilan bu yapay dagilim, yalnizca sömürgecilerin çikarina uygundur. Sömürgecilerin bu bölme stratejisi ise Kuran'in "gerçek su ki, Firavun yeryüzünde büyüklenmis ve oranin halkini birtakim firkalara ayirip bölmüstü... Çünkü o, bozgunculardandi" (Kasas, 4) hükmüne göre, tam bir bozgunculuktur.

Kisacasi, Üçüncü Dünya'nin durumuna baktigimizda yüzyilimizda yeryüzünde tam bir "bozgunculuk" yasandigini; insanlarin baskici rejimler tarafindan ezildigini, iç savaslarla yok edildigini görebiliriz. "Üçüncü Dünyaci" literatüre biraz göz gezdirmek, dünyanin bu geri birakilmis ülkelerinde ne gibi acilarin yasandigini anlamak için yeterlidir. Bunlara ilerleyen sayfalarda da kismen deginecegiz.

Ancak, Isra Suresi'nin basindaki haberi aradigimiz için bizi burada asil olarak ilgilendiren, Üçüncü Dünya'yi kasip kavuran bu "bozgunculugun" içinde yahudilerin ne gibi bir yeri oldugudur.

Bu soruya genel bir cevap verilebilir: Bugün yürürlükte olan dünya sistemi, yahudi önde gelenleri ve masonlar arasindaki Ittifak'in ürettigi Yeni Seküler Düzen'dir ve dolayisiyla da bu Düzen'in bir sonucu olan Üçüncü Dünya acilarindan Ittifak sorumludur. Ayrica Üçüncü Dünya'da yasanan acilarin kaynagi çogu kez basta ABD olmak üzere Batili güçlerdir ve bunlar da Ittifak'in denetimi altindadirlar. Dolayisiyla Üçüncü Dünya'daki bozgunculugun arkasinda yahudi önde gelenlerinin önemli rolü vardir...

Ancak bu sorunun cevabina isik tutan daha da ilginç ve özel bilgiler vardir. Bu bilgiler dogrudan Israil Devleti'nin Üçüncü Dünya'daki faaliyetleri ile ilgilidir ve bu devletin genelde pek bilinmeyen daha dogrusu gözlerden saklanan önemli bir özelligini ortaya çikarmaktadir.

The Israeli Connection

Bu bölümde kendisine en çok basvuracagimiz kaynak, Israil Hayfa Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olan Benjamin Beit-Hallahmi'nin The Israeli Connection: Who Israel Arms and Why (Israil Baglantisi: Israil Kimi Neden Silahlandiriyor) adli kitabidir. Hallahmi, bir yahudi, hatta bir Israil vatandasi olmasina karsin, kitap boyunca tarafsiz bir bakis açisiyla Yahudi Devleti'nin Üçüncü Dünya'daki kirli çamasirlarini ortaya döküyor. Sonuçta ortaya çikan tablo, Hallahmi'nin de dedigi gibi inanilmasi zor, ancak son derece gerçek bir tablodur.

Eski bir Nazi İşbirlikçisi olan John Vorster, Güney Afrika'daki ırkçı rejimin en sert liderlerinden biriydi ve İsrail'in çok yakın bir dostuydu. Yanda Vorster (fört şapkalı) Kudüs'ün ünlü "Ağlama Duvarı"nda.

Hallahmi, kitabinin "Vorster Kudüs'te" baslikli girisinde böyle bir kitap yazmaya neden gerek duydugunu söyle anlatiyor:

Beni bu kitabi yazmaya iten olaylar dizisi, yaklasik on yil önce, 1976 Nisan'inin bir gecesinde basladi. Hayfa'daki dairemde Israil televizyonunun aksam haberlerini izliyordum... Haber bültenindeki diger haberleri hatirlamiyorum ama özellikle bir olay hemen dikkatimi çekti. Bu haberde, Güney Afrika Cumhuriyeti Basbakani Balthazar Johannes Vorster'in, Israil'e yaptigi resmi ziyaretin ilk günü gösteriliyordu. Israil televizyonu haber bülteninin seyircilere yansittigi sahneler ise Vorster'in Israil'deki Soykirim müzesi Yad Vashem'i ziyaret ettigi sahnelerdi. Israil'e yapilan her resmi gezi Yad Vashem'e yapilan bir ziyaret ile baslar. Burasi, havaalanindan Kudüs'teki herhangi bir otele giderken yol üstünde durulan ilk noktadir. Bu ayinin amaci, Israil'in Soykirimla olan ilgisini ifade etmek, ülkeyi Soykirimdan kurtulanlar için bir cennetmis gibi yansitmak ve diasporadaki Yahudi varliginin bir tehlike oldugunu iddia edenlere karsi bir cevap vermektir. Bunun ikinci amaci ise ziyaretçide suçluluk duygusu olusturmaktir. Bir çok Israilli için, Vorster'in ziyareti sadece bir yabanci lider tarafindan yapilan bir diger resmi ziyaretti. Vorster, Israil basini tarafindan, Israil'in yakin bir dostu ve Kutsal Topraklar'a kutsal bir gezi yapan dindar bir adam gibi gösterilmisti. Sadece, Israil'in New York Times'i sayilan Haaretz gazetesinin editörü, Vorster'in bir Nazi isbirlikçisi oldugunu ve Israil kanununa göre tutuklanmasi ve Israil topraklarina ayak bastigi anda yargilanmasi gerektigini yazdi. Oysa, Vorster Tel-Aviv havaalanina indi, yere kirmizi halilar serildi ve Israil'in basbakani Yitzhak Rabin onu sicak bir sekilde karsiladi. Israil basininda bir çok sicak karsilama haberi çikti. Zaman geçtikçe, Israil-Güney Afrika ittifaki üzerinde hazirladigim dosyalarin sayisi basindan kestigim haberler ve raporlarla artti. 1970'lerin sonlarinda, bu kez de dünyanin baska bir bölümü basinin dikkatini çekti. Temmuz 1979'da bir Cuma gecesi, haberlerde, Nikaragua'nin baskenti Managua'ya dogru ilerleyen Sandinista asileri, iktidardaki son günlerini yasayan Anastasio Somoza'ya gönderilen yepyeni Israil silahlarini çikarirken gösteriliyorlardi. Böylece yeni bir dosya olusturmaya basladim, bu sefer Orta Amerika üzerine egildim. Çok kisa zaman içinde bu dosya da gazete haberleri ve kitapçiklarla doldu. (Filipinler Baskenti) Manila'dan (Nikaragua baskenti) Managua'ya kadar dünyanin her tarafina ulasan Israil müdahalelerini ortaya koyan dosyalar biriktikçe, global bir strateji kesfetmeye basladigimi ve bu stratejiyi anlamak için daha çok çaba sarfetmem gerektigini anladim. Üçüncü Dünya'daki Israil faaliyetlerinin çapi, Israil'in dostlari için de düsmanlari için de sasirtici ve endise vericiydi. Bu tablonun geneline bakildiginda ve bunun altinda yatan model düsünüldügünde, bu stratejinin gerçekte ne oldugu merak edilebilir. Son on yilda Üçüncü Dünya'daki hangi olayli noktaya bakarsaniz bakin, gazete sayfalarinda soguk soguk gülümseyen Israil subaylariyla ve parlayan Israil silahlariyla karsilasirsiniz. Artik bu görüntüler siradan olmustur; Uzi hafif makineli tüfegi ve Galil saldiri tüfeginin adiyla anilan Uzi, Galil veya Golan adindaki Israil subaylari... Onlara Güney Afrika'da, Iran'da, Nikaragua'da, El Salvador'da, Guatemala'da, Haiti'de, Namibya'da, Tayvan'da, Endonezya'da, Filipinler'de, Sili'de, Bolivya'da ve birçok baska yerde de rastlayabilirsiniz. Ilerideki bölümlerde, Israil'in Üçüncü Dünya'daki müdahalelerini ortaya koyacak ve sonra da bu müdahalelerin ne açidan Siyonizmin tarihi ve Israil Devletiyle baglantili oldugunu inceleyecegim. Birçok gerçek artik tartisilmayacak kadar ortadadir. Asil tartisilmasi gereken, bu gerçeklerin anlami ve onlari açiklamak için ne gibi yollara basvurulacagidir. Benim amacim su sorulara cevap vermektir; birbirinden tamamen farkli görünen bu faaliyetleri açiklayan tutarli bir strateji, tutarli bir politika, tutarli bir bakis açisi var midir? Ve eger varsa, bunun esasi nedir?... Israil'in dis politika ideolojisini degerlendirmek için Israil'in dünya çapindaki faaliyetlerini bir kaç düzeyde incelemek gerekir. Birincisi, devlet-devlet diyaloguyla veya Birlesmis Milletler'de yapilan diplomatik temaslar ve açiklamalardan olusan resmi diplomatik düzeydir. Ikincisi, silah satislarindan müsteri ülkede bulunan askeri danismanlara, ev sahibi ülkede verilen askeri egitime kadar uzanan askeri isbirligi alanidir. Bu alan, genelde Israil hükümeti tarafindan gizli tutulur. Üçüncüsü, Mossad tarafindan yürütülen, nüfuz ve istihbarat kazanmaya yönelik yapilan gizli operasyonlardir. Ve dördüncüsü, yukaridaki üçüyle baglantili olan özel faaliyetlerdir. Üçüncü Dünya'daki son Israil müdahalelerini anlamak için 1950'lerdeki, 1960'lardaki, hatta daha evvelki olaylara bakmak gerekir. Böylece izlenen yollari belirlemeye çalisirken, Nikaragua'daki Somoza, Iran'daki Sah, Uganda'daki Idi Amin, Portekiz ve Afrika kolonileriyle olan iliskiler gibi belirli olaylarin tarihine bakarak Israil'deki 'modus operandi' hakkinda daha çok sey ögrenebiliriz. Geçmisin bize ögrettikleri çok açiktir. Birincisi, Israil'in Üçüncü Dünya'daki belirli rejimleri ciddi ve köklü bir sekilde desteklerken izledigi bir yol vardir. Ikincisi, bu müdahalelerin detaylarina olaylar esnasinda inilememekte, bu yüzden eldeki kaynaklar bu müdahalelerin önemini tam olarak ifade edememektedir. Dolayisiyla, Israil'in mevcut faaliyetleri medyada ya da halka açik platformlarda söylenenlerden çok daha genis ve çok daha derindir.

Hallahmi, kitabinin girisinde yazdigi bu satirlarin ardindan son olarak; Israil'in "Manila'dan Managua'ya" Üçüncü Dünya'nin dört bir yanina uzanan faaliyetlerini "Israil'in dünya savasi" olarak yorumlamaktadir. Evet, Israil'in bir "dünya savasi" vardir. Ancak bu savasta Israil'in hedefledigi düsman çogu kez devletler degildir. Düsman; ezilen, baski altina alinan ve bu nedenle de kurulu dünya sistemine, Düzen'e karsi çikan, Düzen'e karsi "radikallesen" Üçüncü Dünya halklaridir.

Simdi "Israil'in dünya savasi"nin farkli cephelerini incelemeye baslayabiliriz.

Ortadogu'da Radikalizmle Yapilan Mücadele

1950'lerde Israil yeni ve ciddi bir sorunla karsi karsiya kaldi. Israil liderlerinin eskiden ugrastigi Arap rejimleri feodal ve gelenekseldiler. Israil bu ülkeleri hem askeri, hem de diplomatik bakimdan kolayca kontrol edebiliyordu. Fakat, 1948'deki Arap yenilgisinden sonra, bu rejimler birer birer kaybolmaya basladi ve aniden ortaya çikan bir "radikalizasyon" dalgasi Arap dünyasinin çehresini degistirdi. Eski Avrupa imparatorluklarinin kolonileri dagildikça, Araplar da yeni ortaya çikan milletler tarafindan kabul gördüler. Bu da 1955 Nisani'nda tarafsiz milletlerin katildigi Bandung konferansinda kendini gösterdi. Araplar ile Üçüncü Dünya'daki diger ülkeler arasinda olusan ittifaklar, tipki Arap ülkeleri ile Sovyetler Birligi arasinda olusan ittifak gibi Israil için gerçek bir tehdit unsuruydu.

Israil'in kurucusu David Ben-Gurion, Ocak 1957'de söyle demisti; "Bizim varligimiz ve güvenligimiz açisindan, bir Avrupa ülkesinin dostlugu tüm Asya insanlarinin görüslerinden daha önemlidir." Bir gazeteci ise Moshe Dayan hakkinda söyle yaziyordu; "Ona göre, Yahudi halkinin bir görevi vardir, özellikle de Israilli olanlarin. Israil, dünyanin bu yaninda, Nasir'in Arap milliyetçiliginin baslattigi akimlara karsi Bati'nin bir uzantisi olarak kaya gibi sert olmalidir." ¹

Bu tip açiklamalara 1950'ler boyunca Israil liderlerinde sikça rastlaniyordu. Ben Gurion, Ekim 1956'da Fransa ve Israil liderleri arasinda yapilan Sevr Konferansi'nda ortaya attigi Orta Dogu "yerlesim" planinda söyle bir öneri getirmisti:

Ürdün'ün var olma hakki yoktur ve bölünmelidir. Ürdün irmaginin dogu yakasi Irak'a katilacaktir ve Arap mültecileri buraya yerlesecektir. Bati Seria, özerk bir bölge olarak Israil'e verilecektir. Lübnan, Hiristiyan bölümünün dengesini bozan Müslüman bölgelerden kurtarilacaktir. Irak, Dogu Seria ve güney Arap yarimadasi Ingilizler'in olacaktir. Süveys kanali milletlerarasi olacak ve Kizildeniz bogazlari Israil kontrolu altina alinacaktir.

Kisacasi Ben Gurion, Ortadogu'nun Israil açisinda güvenli hale getirilmesi için bazi bölgelerin Israil tarafindan isgal edilmesini, bazi bölgelerin de Ingiltere gibi Batili güçler tarafindan yeniden sömürgelestirilmesini istiyordu. Bölge tekrardan sömürgelestirilecek ve Israil bu isin gerçeklesmesine yardim edecekti. Hallahmi, kitabinda bu konuda söyle diyor: "1950'lerin ilk yillarindan itibaren, Israil liderleri Üçüncü Dünya'da ve Ortadogu'da kolonilesmenin yikilmasina yönelik olarak yapilan her hareketin Israil için bir tehdit unsuru oldugunun farkindaydilar ve buna göre davraniyorlardi." ³

Israil'in korkusu, sömürgelestirme devrini kapatan ve bagimsizliklarini kazanan Üçüncü Dünya ülkeleri halklarinin radikallesmesi ve kurulu Düzen'e karsi tepki gelistirmesiydi. Çünkü Israil Düzen'le özdesti ve Düzen'e karsi gelisen her hareket, ayni zamanda Israil'e karsi gelisen bir hareket olarak algilaniyordu.

Örnegin, Misir'in tam bagimsizligi anlamina gelen Ingilizler'in Misir'i bosaltmasi, Israil liderleri tarafindan dehsetle izleniyordu. 16 Temmuz 1954'de Savunma Bakani Pinhas Lavon "Ingilizler'in Süveys'i bosaltmasinin anlami"ni tartismak için evinde bir toplanti yapmisti. Lavon bu toplantida "Misir'daki Ingiliz hedeflerine karsi sabotaj düzenleme" fikrini ortaya atti. Bu sabotajlarin Misirlilar tarafindan yapildigi izlenimi verilecek ve bu duruma sinirlenen Ingilizler de ülkeden çikmaktan vazgeçeceklerdi. Bu fikir kabul edildi ve o ayin sonunda, Misir'daki Ingiliz ve Amerikan hedeflerine sabotajlar düzenlendi. O zamanin Mossad sefine göre, bu hareketlerin amaci "halkta kargasa yaratarak Bati'nin varolan rejime karsi duydugu güveni yikmakti." Buna da Ingilizler'in bu bölgeyi bosaltmasini önleyecek bir kriz yaratilarak ulasmak isteniyordu. Sabotaj yaparak böyle bir kriz yaratan grup, Israil askeri istihbarati tarafindan yönetilen bir Misirli yahudi topluluguydu. Bu Misirli yahudilere Mossad tarafindan Temmuz 1954'ün sonunda, Kahire ve Iskenderiye'deki Ingiliz ve Amerikan tesislerine bomba konmasi emredildi. Bu topluluk genç amatörlerden olusuyordu ve basarili olamadilar. Tüm üyeler tutuklandi. Olayin Ingilizlerin Misir'dan çikmasini engellemek için yapilmis bir Israil provokasyonu oldugu ortaya çikmisti. Ancak Israil hükümeti bu olayi Israil Devleti'ne karsi atilmis büyük bir iftira olarak yorumladi ve hatta tarihte yahudi topluluklarina yönelen "kan iftiralarina" benzetti. Kisacasi Israil "hem suçlu hem güçlü"ydü; ancak bu politikasinin faydasini gördü. Amerikalilar ve Ingilizler "kol kirilir, yen içinde kalir" mantigiyla Yahudi Devleti'nin kendilerine yaptigi bu provokasyonu fazla ses çikarmadan ört-bas ettiler.⁴

Bu dönemde Israil, Fransa'ya da sömürgelerini korumasi için destek oluyordu. "Fransa da, Israil de Kuzey Afrika ve Ortadogu'daki dekolonizasyon (sömürgeden kurtulma) hareketlerini durdurmayi hedefliyordu. Böylece iki ülkenin arasinda Simon Peres'in deyimiyle 'ebedi bir dostluk' olusmustu." ⁵

O dönemde Israil ve Fransa, özellikle de Fransiz ordusu arasinda çok yakin bir ittifak olustu. Israil, Cezayir'den Hindiçini'ne kadar uzanan bir cografyada, Fransa'nin sömürge yönetimlerini ayakta tutmaya çalisti. Israil ve Fransa, sömürgeler üzerindeki yönetimleri sürdürebilmek için Hallahmi'nin deyimiyle "Avrupa hegemonyasi için birlesik cephe" kurmustu.

Israil'in 'Çevre Stratejisi': Iran Sahi, Türkiye ve Lübnan Baglantilari

1950'lerde, Israil liderleri, çevrelerinde olusan Arap dekolonizasyonuyla basedebilmek için yeni bir strateji, bir "çevre stratejisi" olusturdular. Bu "çevre" planina göre, Israil, komsu Arap ülkelerini saf disi etmek için, Türkiye, Etiyopya, Iran gibi Arap Ortadogusunun çevresindeki Arap olmayan ülkelerle ittifaklar kuracakti.

Yillar ilerledikçe, bu strateji dogrultusunda Lübnan'daki Falanjistler, Yemen'deki kralcilar, Güney Sudan'daki asiler ve Irak'taki Kürtlerle baglantilar kuruldu. Gene bu strateji dahilinde, Israillilerle isbirligi yaparak bagimsizliklarini elde etmeye çalisan ve aralarinda Lübnanli Marunilerin ve Dürzilerin de bulundugu Arap olmayan gayri-müslim topluluklarla da yakin iliskiler kuruldu. (Türkiye ile ilgili 9. bölümde, Israil'in Kürtlerle kurdugu iliskiyi daha ayrintili olarak incelemistik.)

"Çevre stratejisi"nin en iyi isledigi ülke ise Iran'di. Baskici Sah yönetiminin "yukaridan asagi sekülerlesme" politikasinin uygulandigi Iran, o dönemde Israil'in en iyi dostlarindan biri oldu. 1958 yilinda, Arap dünyasinda Israil'in aleyhine olmak üzere bir radikalizm akimi olustu. Subat'ta Suriye ve Misir'in birlesmesi, Irak'taki devrim ve bunu izleyen Irak-Ürdün federasyonu Israil'i oldukça rahatsiz etti. Bunun üzerine, David Ben-Gurion, Sah Riza Pehlevi'ye "Hür Dünya"ya yönelen tehdide karsi yakin bir ittifak kurmayi öneren bir mektup yazdi. Iran bunu kabul etti; Aralik 1958'de Iran hükümetinin Tel-Aviv temsilciligi ve Israil'in Tahran elçiligi genisletildi.

Ilerleyen yillarda isbirligi büyüdü. Amerikali siyaset bilimci E. A. Bayne iki ülkenin arasindaki yakin isbirliginin bir portresini çizerken Iran'in "Arap boykotuna ragmen Israil'in petrol ihtiyacinin büyük bir kismini karsiladigina" dikkat çekmis ve söyle demisti: "Ayrica, pek bilinmese de, Iran, Israil ordu personeliyle yakin askeri baglantilar içindedir... Iran-Israil programinin çapi genelde gizli tutulmaktadir" ⁶

Sah'in Israil ile baglantilar kurmaya karar vermesinin sebeplerinde biri de Amerikan yahudilerinin Amerikan Kongresi'nde Iran çikarlarini gözetmesine yardim edebilecegini farketmis olmasiydi. Hallahmi bu konuda "Washington'daki efsanevi Israil lobisi bir çok Üçüncü Dünya rejiminin ilgisini çekmistir ve Amerikan kamuoyuyla sorunlari olan Sah da Israil'i Amerika'daki politik arenada çok güçlü gören diger yöneticilerden farkli degildir" diyor.

⁷

Israil, Sah'a, baskici rejimini ayakta tutabilmesi için de yardim ediyordu. Iran ve Israil arasinda kurulan askeri isbirligi hem silah satisini hem de Israilli uzmanlarin Iranli subaylara kara savasi, istihbarat, karsi istihbarat ve hava savasi konularinda egitim verilmesini içeriyordu. Sah'in iskence yöntemleriyle ünlü gizli servisi SAVAK, Mossad'dan önemli yardimlar almisti. Ocak 1963'de Israil'in personel sefi Zvi Tzur, Tahran'a resmi ve halk bilgisine açik bir gezi yapti. Bu gezi, iki ülke arasindaki ittifakin ve bu ittifak içindeki askeri isbirliginin rolünün arttiginin açik bir göstergesiydi. 1964'de Iran, Israil'den büyük bir miktar Uzi hafif makineli tüfegi satin aldi.⁸

Yahudi Devleti, Sah'in Bati'daki imajini düzeltme isini de üzerine almisti. Bati ve özellikle de Amerikan basinindaki yahudi güdümü, Israil'e Sah lehinde propaganda yapma imkanini veriyordu. Öyle ki Sah, kendini tamamen Israil'e bagli hissediyordu. Mossad'in eski Afrika sefi David Kimche, "Sah, kendisi hakkinda Amerikan, hatta Bati basininda en ufak olumsuz bir haber çiktiginda hemen telefona sarilir ve niçin buna izin verdigimizi sorardi" diyor.⁹

Sah rejiminin sonu Israil için çok da sürpriz olmadi ama Israil liderleri hiç ümit yokken bile rejimi devam ettirmeye çalisiyorlardi. Bazi raporlara göre, Ariel Saron Sah'in devrilmesini önlemek için Israil'in Iran'a müdahale etmesini önermisti.¹⁰

Hallahmi, Israil'in "çevre stratejisi" içinde yer alan bir baska ülke, Türkiye hakkinda ise sunlari söylüyor:

Israil, Türkiye'ye istihbarat ve güvenlik hizmetleri teknik egitimi konusunda yardimci olmustur. Mossad'in 1950'lerden beri Türkiye'de bir üssü bulunur ve 1958'de yapilan üç tarafli bir anlasmayi takiben, Israil istihbarat servisleri Türk gizli servislerine egitim vermistir... 1970'lerde Türkiye'de neredeyse iç savasa dönüsecek olan iç huzursuzluklar Israil'i de ilgilendiriyordu. Bu yillarda meydana gelen ve her ay birçok sagci ve solcu militanin öldürüldügü olaylar Mossad tarafindan yakindan takip ediliyordu. 4 Nisan 1985'de, Türkiye Disisleri Bakani Vahit Halefoglu Washington'da Israil büyükelçisi Meir Rosanne ile bulustu. O zamanlar, Israil kaynaklari, Türklerin Washington'daki Israil nüfuzundan etkilendigini ve bu bulusmayi daha çok Amerika yardimi almak için yaptigini belirtmislerdir.

¹¹

Bu dönemde Israil, Arap ülkeleri içindeki iç savaslari da kiskirtma yoluna gitti. Iç savaslar yoluyla, Arap birligi ve dengesini bozarak Araplarin, enerjilerini kendi aralarindaki rekabete harcamalarini ve böylece kendisine karsi bir koalisyon olusturmamalarini saglamaya çalisti. Israil'in taraf tuttugu iki Arap iç savasi Kuzey Yemen ve Umman'daki iç savaslardi.

1962-1970 yillari arasinda Yemen'de kralcilar ve cumhuriyetçiler arasinda geçen iç savasta, Israil, radikal cumhuriyetçilere karsi kralcilari tutmustu. Kralcilara Israil silahlari ve Israilli askeri uzmanlar yollandi. Israil, Yemen'de kendisine yakin bir rejimi iktidara getirerek, Kizildeniz'in girisi sayilan stratejik Bab-ül Mendep bogazlarini kontrol etmek de istiyordu. Umman'da 1970'lerde yasanan iç savasta ise iki taraf vardi: 1970'de iktidara gelen ve bir tür monarsi kuran Sultan Kabus ibn-Said ve ülkenin güneyinde ona karsi ayaklanan Halk Kurtulus Cephesi gerillalari. Israil, Kabus'a büyük bir destek verdi ve onun zaferinde de önemli bir rol oynadi.¹²

Israil'in bir hiristiyan devleti kurmayi planlayan Lübnan Maruni Hiristiyanlariyla olan iliskisi de çevre stratejisinin bir parçasiydi. Marunilerle bir ittifak yapma düsüncesi Siyonist kaynaklarinda ilk olarak 1920'lerde belirmisti. Vladimir Jabotinsky 1930'larda Siyonizmle ittifak içinde olan Hiristiyan bir Lübnan kurulmasini hayal etmisti. David Ben-Gurion'un 24 Mayis 1948 tarihli günlügünde ise Lübnan'da, güney siniri Litani irmagi olan bir "Hiristiyan devletinden" bahsediliyordu. 11 Haziran 1948 tarihli günlükte ise Lübnan'da bir "Hiristiyan isyani" çikarmanin da Israil'in savas hedeflerine dahil oldugu belirtiliyordu.¹³

Avrupa'da okumus bir Lübnan'li eczaci olan Pierre Gemayel 1936'da fasist partinin dengi olan Lübnan Falanjlarini kurdu. Israil, 1948 savasi sirasinda Falanjistlerle baglanti kurdu ve 1951'de Falanjist seçim kampanyasina para yardiminda bulundu.

David Ben-Gurion, 27 Subat 1954 yilinda Sharett'e yazdigi bir mektupta bir Maruni devleti kurulmasinin Israil dis politikasinin en önemli hedeflerinden biri olmasi gerektigini belirtti ve bunu basarmak için gizli yollara basvurmayi önerdi. Israil ordu komutani Moshe Dayan, 16 Mayis 1955'de, "Israil'in kendini Marunilerin kurtaricisi olarak ilan edecek bir Lübnanli subay bulmasi veya satin almasi" gerektigini belirtti. Daha sonra, kendisiyle ittifak içinde olan bir Hiristiyan rejim olusturulabilir ve sonra da Lübnan'i isgal edebilirdi.¹⁴

Dayan'in rüyasi, biraz daha degisik bir biçimde de olsa, 1976'da Saad Haddad adindaki bir Lübnan binbasisi tarafindan yönetilen bir kukla örgüt olan Güney Lübnan Ordusu'nun ortaya çikmasiyla gerçek oldu. 1976'dan itibaren yüzlerce Falanjist askeri Israil'de, Israil parasütçüleriyle yan yana egitim gördüler. Israil, 1975 ve 77 yillari arasinda Falanjist ordusuna askeri malzeme temin etmek için 150 milyon dolar harcadi.¹⁵ Ve sonra da tüm bu hazirliklarin sonucu geldi: Israil ordusu 1982 yazinda Lübnan'i isgal etti ve Filistin Kurtulus Örgütü'nü bu ülkeden sürdü. Bugün Israil hala Lübnan'in güneyindeki bölgeyi "güvenlik kusagi" adiyla isgal altinda tutuyor.

Tüm bunlar, Israil'in Ortadogu'daki savasinin degisik asamalariydi. Ancak Hallahmi'nin de dedigi gibi Israil'in bir de "dünya savasi" vardir. Bu savas, Ortadogu'nun ötesinde tüm Üçüncü Dünya'yi kapsamaktadir ve Üçüncü Dünya halklarinin denetim altinda tutulmasi hedefine yöneliktir.

Bu dünya savasinin cephelerinin önemli bir kismi, Üçüncü Dünya'nin en geri kalmis kisminda, "kara kita"dadir. Konu hakkindaki kapsamli bir arastirma, Afrika'nin "kara" tarihinde Yahudi Devleti'nin önemli bir rolü oldugunu göstermektedir.

Israil'in Afrika'daki Savasi

Israil, az önce degindigimiz gibi Üçüncü Dünya'daki dekolonizasyon (sömürgeden kurtulma) sürecinden son derece rahatsiz olmus ve elinden geldigince bu süreci engellemeye çalismisti. Bunun ardindaki mantik, ezilen halklarin gelistirecegi baskaldirinin, Filistin halkini ezen—ve Vaadedilmis Topraklar'daki diger halklari da ezmeyi, kontrol altina almayi hedefleyen—Yahudi Devleti'ne de yönelecegi hesabiydi. Bunun yanisira Israil, Dünya Düzeni açisindan da ezenlerin ve ezilen halklarin var olmasi gerektigi düsüncesindedir. Bu bölümün sonunda bu konuya daha ayrintili olarak deginecegiz.

Ancak Israil'in 1950'lerdeki dekolonizasyonu engelleme stratejisi fazla ise yaramadi. 1950'lerin sonundan itibaren Üçüncü Dünya'daki, özellikle de Afrika'daki bagimsiz ülkelerin sayisinda patlama yasandi. 1950'de Afrika'nin tümünde sadece 4 resmi bagimsiz ülke vardi. 1962'de bagimsiz ülkelerin sayisi otuza çikti, 1977'de Güney Afrika'nin Namibya üzerinde kurdugu egemenlik disinda kitanin tümü hemen hemen bagimsizdi.

Ancak bu bagimsizlik yalnizca görünüsteydi, özellikle de halk açisindan. Çünkü eski sömürgeci yönetimler gitmisti ama ülkenin yönetimi yine de halkin elinde degildi. Çogu Afrika ülkesi son derece otoriter, baskici ve zalim, kisacasi fasist diktatörlerin yönetimine girdi. Bu diktatörlerin hemen hepsi de eski sömürgeci güçlere, yani Batili büyük devletlere bagliydilar. Bazi ülkelerde ise Sovyet müttefiki diktatörler vardi ki, bunlar da gerçekte Bati yanlisi fasistlerden pek farkli degildiler. Bunlara "sol fasist' demek mümkündür.

Dolayisiyla dekolonizasyon Üçüncü Dünya halklarina özgürlük getirmedi. Özgürlük gelmeyince de Üçüncü Dünya'nin mücadelesi bitmedi. Üçüncü Dünya ülkelerinin çogunda, iktidari zor kullanarak elinde tutan fasistlere karsi çesitli halk hareketleri gelisti. Bu halk hareketleri, ülkelerindeki diktatörlere karsi çikarak, Düzen'e de karsi çikmis oluyorlardi. Çünkü o diktatörleri o ülkelerin basina getiren güç, Düzen'di. Düzen'e karsi çikan herhangi bir hareket ise Israil için tehlikeliydi.

Bu nedenle de Israil, bu "radikalizasyon"a karsi büyük bir savas açti. Savasin mantigi, Üçüncü Dünya ülkelerindeki fasistlerin desteklenmesini öngörüyordu. Bu diktatörler hem para ve silahla desteklenecek, hem de "halk hareketlerinin nasil durdurulabilecegi" konusunda taktik yardim göreceklerdi. Bir "çete devleti" olan Israil, bu konularda son derece uzmandi zaten.

Israil'in Zaireli Dostu: Mobutu Sese Seko

Çok degil, bir kaç yil öncesine kadar, New York'un Dogu Yakasindaki ünlü bir kuaför, hatirli bir müsterisinin daveti üzerine ayda bir kere Afrika'ya uçardi. Isterse yolda kendisine refakat etmek üzere birkaç arkadasini da beraberinde götürebilen bu kuaför, zengin ve güçlülerin kuaförüne yakisacak bir yolculuk sürer, Concorde'la yaptigi seyahatinde Eski Dünya'da sadece bir kaç saat kaldiktan sonra New York'taki müsterilerine geri dönerdi. Bütün bunlarin parasini ödeyen, yani tiras olmak için New York'tan Concorde uçakla özel kuaför getirten kisi ise dünyanin en rezil diktatörlerinden Zaire Devlet Baskani Mobutu Sese Seko'ydu.

Zaire, bir yandan inanilmaz bir dogal kaynak servetine sahipken (bakir, kobalt, elmaslar, çinko, tin, uranyum, su gücü), bir yandan da inanilmaz ve anormal bir yoksullukla karsi karsiya olan bir ülkedir. Mobutu'nun inanilmaz lükslerine karsin, Zaire insani, Afrika'nin en fakir insanlari arasindadir ve hayatinin büyük bir çogunlugunu yari aç bir durumda geçirmistir.

Ülke 1960'da bagimsiz olmustu. Ancak bu bagimsizlik, az önce degindigimiz türdendi; halk yine köleydi. General Mobutu, 1965'deki darbeyle baskan oldu. Ve kurdugu rejim, tek kelimeyle cani bir diktatörlük olarak tanimlanabilirdi. Amnesty International, hazirladigi raporlarda sürekli olarak Mobutu'yu Afrika'nin en baskici yöneticilerinden biri olarak tanimladi. Mobutu ayrica ülkeyi inanilmaz bir sekilde sömürdü: Diktatör Isviçre'deki banka hesaplarina milyarlar pompalarken, Zaire'nin insanlari açliktan ölmek üzereydi ve yilda 80 dolardan az bir gelire sahiptiler. Ülkenin zenginliklerinin diktatör ve arkadaslari arasinda sistematik bir sekilde yigilmasi ve paylasilmasi sonucunda, Mobutu'nun sahsi servetinin 4 milyon dolara ulastigi hesaplaniyor.

Amerikali gazeteci J. Kwinity'nin yazdigi "Where Mobutu's Millions Go" (Mobutu'nun Milyonlari Nereye Gidiyor) baslikli bir makalede, Zaire sefaleti söyle anlatiliyordu: "Kötü beslenme Zaire nüfusunun 1/3'ünden fazlasinin ölümüne sebep olmakta ve pek çok çocukta da kalici beyin zedelenmesine yol açmaktadir. Zaire'nin yarisi çocuk olan 25-28 milyonluk nüfusu, çamur kulübelerinde açliktan ölmek üzeredirler." ¹⁶

Dünyanin en fakir ülkelerinden biri olan Zaire'yi bu sekilde sömüren Mobutu, dogal olarak, iktidarda kalisini kurdugu baski rejimine borçludur: Mobutu'ya karsi çikmaya kalkanlar acimasizca yok edilir. Özel polisin iskence yöntemleri korku salar...

Peki bu rezil Üçüncü Dünya fasisti iktidarini kime borçludur?

En basta Israil'e... Israilli askeri uzmanlar, 1969 yilinda Mobutu'nun ordusundaki özel timleri egitmeye baslamislardi. Ilerleyen yillarda iliskiler daha da gelisti; Mossad Zaire'de son derece aktif hale geldi. Savunma Bakani Ezer Weizmann (su anki Cumhurbaskani) 1979'da Zaire'yi gizlice ziyaret etmis ve Mobutu'ya askeri yardimi artirma sözü vermisti. 1981'de Mossad'in ünlü ajanlarindan David Kimche Mobutu'nun konugu oldu. Ayni yil Savunma Bakani Ariel Saron gizlice Zaire'ye geldi ve Mobutu'yla, diktatörün özel koruma birligini egitmek için anlasma imzaladi. 1982 yilinda, Mobutu, Israil'le iliskilerini gelistirmesine karsilik 10 milyon dolar bahsis aldi. 1983'de Ariel Saron 4 günlük bir Zaire ziyareti yapti ve Mobutu'nun özel koruma birliginin sayisinin 3.000'den 70.00'e çikmasi ve Israilli uzmanlar tarafindan egitilmesi kararlastirildi. 1984'de Israil Devlet Baskani Haim Herzog, dünya yahudilerini Zaire'de yatirim yapmaya davet etti. Ilerleyen yillarda Israil lobisi, Washington'da Mobutu lehine lobilicilik yapti. 1985'te Mobutu Israil'e resmi ve anli sanli bir ziyaret yapti. Zaire diktatörü, baskan Haim Herzog tarafindan 21 el silah atisi ve Israil hava gücü jetlerinin uçusuyla gösterisli bir sekilde karsilandi.¹⁷

Mabutu (solda), Üçüncü Dünya'nın gördüğü en rezil ve en baskıcı diktatörlerinden biriydi. Eli kanlı diktatörün en yakın müttefiki ise Üçüncü Dünya'nın "kontrol" latında" tutulması hedefindeki İsrali'dan başkası değildi.

Mobutu, her faşist diktatör gibi rejim muhaliflerini baskı ve katliamla yola getiriyordu. 1978 yılında diktatöre karşı gelişen halk isyanı, son derece kanlı bir biçimde bastırıldı. İsyanın merkezi olan Kolwezi kenti, (yandaki gibi) ölülerle doldu. Mobutu'nun "güvenlik güçleri" başarılıydılar; İsrail tarafından eğitilmişlerdi çünkü...

Bu dönemde Mobutu'nun Israil'den iki büyük ricasi vardi: Zaire'deki baskici gizli polis servisinin Israil tarafindan egitilmesi ve yahudi lobisinin ABD'de Mobutu'yu desteklemesi. Bu isteklerin ikisi de Israil tarafindan kabul edildi. Kisa bir süre sonra iki Israilli general, Ehud Barak (su anda Içisleri bakani) ve Abraham Tamir'in Zaire'ye yaptigi ziyarette Mobutu'nun gizli polisinin, sayilari yüzleri bulan özel "bodyguard"larinin ve istihbarat servisinin Israilli uzmanlar tarafindan egitilmesi kararlastirildi.

Israil Mobutu'ya yardim etmek için gerçekten Amerika'daki nüfuzunu kullandi. Disisleri Bakani Yitzhak Samir'in Aralik 1982 Zaire ziyaretinde, iki yahudi ABD Kongre üyesinin, Howard Wolpe ve Stephen Solarz'in Mobutu lehine lobi yapacagina söz verdi. Gerçekten de Solarz ve Wolpe Mobutu lehine lobi yaptilar ve etkili de oldular. Israil, bu iki yahudi Kongre üyesi araciligiyla, Zaire'ye yapilan Amerikan yardiminin artmasini ve Reagan yönetiminin genel olarak Mobutu rejimine olumlu yaklasmasini sagladi.

Israil, Mobutu'nun Amerika'daki imajini degistirmek için de oldukça çaba sarfetti. 1981'de Israil'in iktidar partisi olan Likud'un da seçim kampanya sini yürüten Israil Zeev First firmasi, bir Amerikan yahudi delegasyonu tarafindan 1982'de Zaire'ye yapilan ziyareti organize etti.¹⁸

Bu arada Mossad ajani Meir Meyouhas, "Mobutu'nun sag kolu" haline geldi ve Afrika diktatörüne hemen her konuda danismanlik yapti. Meyouhas, Zaire diktatörünün dis gezilerinin tümünde ona eslik etti. Özellikle Mobutu'nun Amerika gezisinde önemli görüsmeler ayarladi: Zaire diktatörünü Amerika'daki yahudi örgütleriyle görüstürdü ve bu örgütlerin araciligiyla da IMF'nin Mobutu rejimine cömert krediler vermesini sagladi... Hallahmi, Meir Meyouhas'in "Mobutu'nun en yakin dostu ve en iyi is ortagi" oldugunu söylüyor.¹⁹

Mobutu 1995 yilinda halen iktidarda. Ülkeyi, baskentten degil, Gbadolite sehri kiyisinda, nehir üzerine yaptirdigi saray-gemisinden yönetiyor. Suikast korkusu nedeniyle buradan pek ayrilmiyor. Kisisel servetinin 5 milyar dolara ulastigi, Isviçre'de satolari, Cote d'Azur'da pahali yatirimlari oldugu biliniyor. Ülkede Mobutu'nun dalkavuklugundan baska bir sey yapmayan bakanlara yaklasik 12 bin dolar aylik veriliyor, ögretmen maasi ise 8 dolar kadar...

Uganda'nin Fasisti Idi Amin ya da Kuzularin Sessizligi

Üçüncü Dünyanin en ünlü fasistlerinden biri Uganda'daydi. 1971'de gerçeklesen bir askeri darbeyle eski Baskan Obote'yi devirerek iktidari ele geçiren Idi Amin, tüm fasist diktatörler gibi Israil'le çok yakin iliskiler kurdu.

Idi Amin, darbe yapmadan önce de Israillilerle yakin iliski kurmustu. Zaten Israillilerin Amin'in darbesini desteklemelerinin de basta gelen nedeni, onu önceden "gözlerine kestirmis" olmalariydi. Idi Amin'in sözkonusu baglantisi, Obote döneminde baslayan Israil-Uganda iliskileri sirasinda dogmustu. Uri Dan, Entebbe Havaalaninda 90 Dakika adiyla Türkçe'ye çevrilen kitabinda bu konuda söyle diyor:

Uganda bagimsizligini kazandiktan kisa bir müddet sonra, o zaman Israil Savunma Bakanliginda Müstesar olan Simon Peres bir ziyaret için Uganda'ya gelmisti. Ev sahipleri, Peres'ten kendi ordu ve hava kuvvetlerini kurarlarken yardim etmesini istediler. Peres uygun buldu ve 1963 Nisani'nda, o zaman Disisleri Bakani olan Golda Meir Israil'le Uganda arasindaki yardim ve isbirligi anlasmasini imzaladi... Anlasmadan sonra, Albay Saham, Israil Savunma Bakanligi heyetinin basinda Uganda'ya geldi. Söyle üstün körü yaptigi bir teftis Saham'a yapilacak çok sey oldugunu gösterdi. Uganda ordusu, 700-800 askerden mütesekkil bir tek piyade taburundan ibaretti. Taburun hem komutani, hem de diger bütün subaylari Ingiliz'di. Piyade taburu, herseyden önce merasimler ve resmi geçitler için kullaniliyordu. Genellikle bayramlarda sokaklardan geçiyor, pek baska bir ise yaramiyordu. Zonik ve yanindaki Israilli subaylar, iste bu komik-opera taburunu, etkin bir savas gücüne dönüstüreceklerdi.

²⁰

Uganda'nin 1960'li yillarda Israil'le girdigi bu yakinlasma süreci sirasinda, Uganda ordusunda general olan Idi Amin Israil'le "kisisel" bir yakinlik kurmaya basladi. Uri Dan söyle anlatiyor:

Zonik ve arkadaslari ise ufaktan baslayarak, sadece bir bölügü savasabilecek bir bölüge dönüstürmeye koyuldular. Ugandali askerler egitilmek için Israil'e gönderildiler. Piyade bölügünün egitilmesinde Israilli subaylarin gösterdikleri basari, Cumhurbaskani Obote'nin, Israil heyetine, Uganda'nin özel polis kuvvetlerini yetistirmesi için istekte bulunmasina yol açti. Israil'den gönderilen Fuga-Magista ve Dakota'lari kullanan Israilli havaci ögretmenler Uganda Hava Kuvvetlerinin temelini attilar ve hatta teknik bir okul bile açtilar. Uganda'nin bagimsizliginin ikinci yildönümünde, Israilli subaylarin gururlu bakislari önünde alti tane Fuga-Magista uçagi hava gösterilerinde bulundu... Idi Amin, Kampala'daki Israil misyonuyla özel iliskiler kurdu; sik sik Israil'i ziyaret ediyor ve her seferinde bu ülkeye duydugu hayranlik bir kat daha artiyordu. Israillilerin çaliskanligini öve öve bitiremiyordu. Deniz ve karadan tasinmak üzere parçalara demonte edilmis sekilde Uganda'ya getirilen ilk jet uçaklarinin orada tekrar monte edilisini görünce, Israillilerin bu metal parçalarini nasil bir jet uçagina dönüstürdükleri karsisinda hayretlerini gizleyemedi. Monte edilen ilk Fuga-Magista'nin ilk uçusuna gönüllü olarak katildi ve bu isten son derece zevklendi. Daha sonra Israilliler Amin'e nadir kimselere verdikleri bir ödül verdiler: Parasütçülerin isareti. 2 Temmuzda Moritanya'ya giderken bile, saklamadigi bir gururla bu isareti tasiyordu... Aradaki iliskiler o denli iyiydi ki, Amin bir gün, Kampala'da askeri atese olarak görev yapan Saham'dan, Israil'in, Kongo'dan çalinan muazzam miktarlardaki altinin satisi için yardimci olmasini istedi. Bankerler, isin esasini kurcalamak geregi hissetmedi altinlarin satis islemlerini ayarladilar.

²¹

Kisacasi Israil, Uganda devleti ile yakin iliskiler kurarken, bir yandan da kendi savas yeteneklerine ve güçlerine hayran olan Idi Amin gibi fasistleri de "özel" baglantilarla kendi yanina çekiyordu (Güce, hatta siddete olan hayranlik, fasistlerin degismez özelligidir).

İsrail, anti-Siyonist bir politika izleyen Uganda lideri, Obote'yi (solda) devirerek yerine "İsrail hayranı" bir subay getirdi: İdi Amin (sagda). Amin, İsrail'in yardımıyla gerçekleştirdiği darbenin ardından, 8 yıllık rejimi boyunca 300 binden fazla insanı öldürttü.

Idi Amin'in henüz ordu görevlisi oldugu siralarda Israilliler tarafindan kesfedilmis olmasina, Amerikali yazarlar Andrew ve Leslie Cockburn de deginirler. Buna göre göre, Idi Amin ilk önce Israil'in Uganda Büyükelçisi Uri Lubrani'nin dikkatini çekmisti. Lubrani, Uganda'ya gelen Israil askeri heyetine "Bu Amin bizim adamimiz sayilir, simdi öyle olmasa da yakinda öyle olacak" demisti. Askeri heyetin basindaki Mossad ajani ve albay Baruch Bar Lev de Idi Amin'i begenmis ve Lubrani'nin teshisine katilmisti.²² Israilliler, Uganda'da bir piyon bulmuslardi.

Ve Israil, kisa süre sonra Idi Amin'i Obote rejimine karsi kullanmakta gecikmedi. Çünkü Obote, diger bazi Afrika ülkeleri gibi 1967'deki Alti Gün Savasi'nin ardindan Israil'e soguk bakmaya baslamisti. Israil'in bu savasta isgal ettigi bölgelerden çekilmemesi, Obote'ye ve benzeri liderlere eski sömürgecilik çagini hatirlatmis ve bu liderler Filistin davasina destek olmaya baslamislardi. Bu devletler 1967 savasinin hemen ardindan Birlesmis Milletler'de Israil aleyhine oy kullanarak tavirlarini gösterdiler.

Bu durumda Israil'in yapabilecegi tek bir sey vardi: Üçüncü Dünya ülkelerinde, Filistin davasina degil, kendi isgalci rejimine sempati duyan güçleri iktidara getirmek. Isgale sempati duymak; baskiya, siddete, haksizliga sempati duymayi, "güçlü olan haklidir" prensibini kabul etmeyi gerektiriyordu. Bu mantik, bilindigi üzere, fasist mantigidir. Güçlü olanin hakli oldugunu kabul edebilecek insanlar, dogal olarak Israil'in hakli oldugu sonucuna varacaklardi. Israil'in Üçüncü Dünya'daki fasist rejimlere verdigi destegin en önemli nedenlerinden biri budur.

Bu "fasist baglantisi"nin en iyi örneklerinden biriydi Idi Amin darbesi. Idi Amin, darbeyi üstte belirttigimiz nedenle gittikçe Israil aleyhtari bir çizgiye girmeye baslayan Obote'ye karsi yapmisti. Bu nedenle de Mossad, Idi Amin'e destek verdi. Amin'in darbesi, Mossad'in büyük yardimi ile yapilmisti; az önce sözünü ettigimiz Mossad ajani Albay Baruch Bar-Lev, olayda büyük rol oynamisti. Baruch Bar-Lev, darbe sonrasinda da Idi Amin'le çok yakin iliski içinde olmaya devam etti. Idi Amin'in Israil iliskileri ise hep sürdü: Sik sik Israil'i ziyaret ediyor ve her seferinde bu ülkeye duydugu hayranlik bir kat daha artiyordu.²³ Uri Dan, "Idi Amin hayatini bile bir Israilli subaya, Ze'ev (Zonik) Saham'a borçludur" diyor.²⁴

Israil'in "Uganda'daki adami" olan Idi Amin'i ünlü yapan özelligi ise uyguladigi vahsetti. Ülkedeki tüm rejim muhaliflerini ortadan kaldiran Amin, uluslararasi kuruluslarin verdigi rakamlara göre, 8 yillik iktidari boyunca 300 bini askin insan öldürttü. Bunlarin bir kismi Uganda nehirlerindeki timsahlara parçalatilmisti. Ayrica Amin'in bir de ilginç "hobi"si vardi: Uganda canavari—ayni ünlü Kuzularin Sessizligi filminde Antony Hopkins'in canlandirdigi "yamyam" doktor gibi—siyasi muhaliflerini öldürttükten sonra onlarin karacigerlerini yiyordu...

Ancak 1970'lerin sonuna dogru "yamyam"la Israil arasindaki balayi sona erdi. Neden, artik Israil'e ihtiyaci kalmadigini düsünen Amin'in, Israil-karsiti cephenin renkli ismi Kaddafi ile yakin iliskiler kurmaya baslamasiydi. Ancak Amin Israil'e ihtiyaci kalmadigini düsünmekle yanilmisti. Yahudi Devleti'nden aldigi destek sona erince, iktidari da fazla sürmedi. 29 Mart 1979'da Uganda'dan kaçmak zorunda kaldi. Hükümet birlikleri Uganda Halk Kurtulus Ordusu gerillalari tarafindan yenilgiye ugratilmis ve Amin de tek çareyi kaçmakta bulmustu. Amin'i korumak için Kaddafi'nin yolladigi birlikler ise bu hezimeti yalnizca bir kaç gün geciktirebilmisti. Kaddafi'nin verdigi destek, Israil'inki kadar etkili olamazdi kuskusuz. Israil, "halklari baski altinda tutma" yöntemlerinin biricik uzmaniydi. Yamyam, yanlis müttefik seçmenin cezasini çekmisti; yamyamlar için en iyi müttefik, Israil'di...

Angola ve Mozambik; Israil'in Sömürge Savaslari

Angola ve Mozambik'in kaderleri birbirine paraleldir. Ikisi de 1970'li yillara kadar Portekiz sömürgesi olarak kaldilar ve Afrika'nin en son bagimsizligini kazanan iki ülkesi oldular. Ancak sömürge yönetiminden kurtulmak kolay olmamisti. Fasist Portekiz rejimi, Angola ve Mozambik'teki Ulusal Kurtulus hareketlerine karsi uzun bir mücadele vermisti. Angola ve Mozambik halklarina karsi giristigi bu mücadelede fasist Portekiz'in en büyük yardimcisi ise Israil'di. Tüm Üçüncü Dünya halklarinin yerel fasist rejimler ya da sömürge yönetimleri araciligiyla kontrol altinda tutulmasi gerektigine inanan Israil... Sömürgeci Portekiz ordusunun silah ihtiyacini en basta Israil karsiliyordu. Portekiz askerlerinin ellerinde çok sayida Uzi vardi.

²⁵

Ancak Angola'nin sömürgecilikten kurtarilmasi için kurulan MPLA (Angola Halk Kurtulus Hareketi) hareketi, 1975'te Israil'in silahlandirdigi Portekiz ordusunu yenerek ülkeyi bagimsiz hale getirdi. Fakat Angola huzura kavusmamisti. Çünkü ülke içinde MPLA'ya karsi iki ayri örgüt vardi: Ülke içindeki kabilelerden birini temsil eden ve "kabile üstünlügü" iddiasinda bulunan fasist egilimli FNLA (Angola Bagimsizlik Milli Cephesi) ve Güney Afrika devletinin ülkedeki bagimsizlik hareketini bastirmak için kurdurdugu UNITA (Angola'nin Tam Bagimsizligi için Ulusal Birlik) adli asiri sagci "kontra" örgüt.

İsrail, faşist Portekiz yönetiminin Angla'daki sömürge savaşını sonuna kadar desteklemişti. Sömürge yönetiminin 1975'te ülkeden çekilmesinin ardından Portekiz'e karşı savaşmış olan MPLA birliklerine karşı faşist eğilimli FNLA ve UNITA gerilla örgütleri oluştu. İsrail, bu faşist çetelerin yardımına koşmakta da gecikmedi. Üstte, İsrail tarafından silahlandırılan faşist ve ırkçı UNITA örgütüne bağlı gerillaların lideri Samuel Chiwale.

Israil, hem FNLA'yi hem de UNITA'yi yogun biçimde silahlandirdi ve ülkeyi kasip kavuran iç savasin baslica sorumlusu oldu. 1960'larda FNLA'nin (Angola Bagimsizlik Milli Cephesi) lideri Holden Roberto Israil'i ziyaret etti. Roberto'nun dogrudan CIA destegi aldigi 1963-1969 yillari arasinda da Israil FNLA'yi açikça destekledi. Bu grubun gerillalari Israil'de egitiliyordu. Israil'in Zaire'deki varligi da; 1970'lerin ortasinda Angola'daki FNLA'ya ve 1980'lerde UNITA güçlerine silah yollamasini kolaylastirdi. Ayni sekilde Mozambik'teki asiri sagci "kontra" örgütü MNR de Israil tarafindan silahlandirilmis ve Israilli askeri uzmanlarca egitilmisti.²⁶

Ancak Israil'in bu faaliyetleri, ayni diger örneklerde oldugu gibi büyük ölçüde gizli kaldi. Israil'in bu tür fasist örgütlere desteginin gizli kalmasinin birinci nedeni, bu örgütlere Israil yapimi degil, Israil'in savas ve çatismalarda ele geçirdigi Sovyet yapimi silahlarin gönderilmesiydi. Afrika'nin bir ucunda elden ele gezen Kalasnikoflarin aslinda Israil'den geldigini kimse farkedemezdi dogal olarak...

Orta Afrika Cumhuriyeti ('Imparatorlugu') ve Israil'in Yamyam Dostu Bokassa

Bu ülkeyle Israil'in en iyi iliskiler kurdugu dönem, 1976-1979 yillari arasiydi. Bu dönemde ülkenin adi "Orta Afrika Imparatorlugu"ydu ve bu "imparatorluk", vahseti ve zalimligi ve "psikopat"ligiyla ünlü Jean Bédel Bokassa (solda) tarafindan yönetiliyordu. Öyle ki, Bokassa, düsmanlarini—ayni Idi Amin gibi—"yiyerek" cezalandiriyordu. Son derece fakir olan ülkede Bokassa da ayni Mobutu gibi inanilmaz bir lüks içinde yasiyordu. "Imparator"lugunu ilan ettigi gün, arabasini çekmesi için yurt disindan özel beyaz atlar ithal edilmis, milyonlarca dolara mal olan bir taç yapilmis ve som altinda bir taht kurulmustu. Buna karsin ülkenin iki milyonluk nüfusunun yarisina yakini açlik sinirinda yasiyordu.

Bokassa'nin en iyi dostu ise yine Israil'di. Bokassa'nin "imparatorluk ordusu" Israilli uzmanlar tarafindan egitiliyor ve Israil ordusu tarafindan da silahlandiriliyordu. Bokassa'nin en yakin danismani ise Shmuel Gonen adli bir emekli Israil generaliydi.²⁷

Bokassa'nin iktidardan uzaklastirilmasindan sonra da ülkenin Israil'le olan iliskileri sürdü. Ezer Weizman Aralik 1979'da "Imparatorluk"tan "Cumhuriyet"e dönüsen ülkeye gizli bir ziyaret yapti. 1981 Kasim'inda Savunma Bakani Ariel Saron tarafindan yapilan gezi, gizli bir askeri anlasmayla ve Ocak 1982'de ülkede bir Mossad istasyonu açilmasiyla sonuçlandi.

Israil ve Güney Afrika; Irkçilarin Ittifaki

Bundan bir kaç yil öncesine kadar, dünyada kendisine kötü gözle bakilan ülkelerin basinda Güney Afrika Cumhuriyeti geliyordu. Çünkü ülke nüfusunun ezici çogunlugunu olusturan zenciler, resmi olarak "ikinci sinif insan" sayiliyordu. Iktidar ise beyaz azinligin elindeydi. Ülkede son derece vahsi bir irk ayrimi politikasi ("apartheid") uygulaniyor, siyahlar asagilaniyor ve her türlü siyasi haktan mahrum ediliyorlardi. Dünyanin hangi ülkesinde olursa olsun, insanlara Güney Afrika ile ilgili olarak ne düsündükleri soruldugunda, hepsi bu ülkenin irkçi, baskici, zalim, ilkel bir rejimi oldugunu söyler ve "apartheid"i kinardi.

Bir ülke hariç...

Resmi olarak bir "Yahudi Devleti" olan ve Yahudi irkina mensup olmayan herhangi bir kimseyi yurttas olarak kabul etmeyen Israil, de Güney Afrika gibi irkçi bir devletti. Ve bu iki ülkenin arasinda, hem bu ideolojik benzesmeden, hem de stratejik çikarlardan kaynaklanan dev bir isbirligi sözkonusuydu.

Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection'in oldukça genis bir bölümünü sirf Israil-Güney Afrika ittifakina ayirir. Israilli yazar, konuya girerken söyle der:

Güney Afrika ve Israil arasindaki ittifak çok özeldir. Bu ittifakta, Israil'in dünyadaki en genis kapsamli ve en ciddi müdahalesini görürüz. Ayrica Israil'in, ayrilikçi (irk ayrimina dayanan) bir rejimin varligini sürdürmesinde her geçen gün önemi daha da artan bir rol oynadigini gözleriz. Bu ittifak sanilandan daha da güçlüdür. Haaretz'in önde gelen politik yorumcularindan biri, Güney Afrika'yi 'Israil'in Amerika'dan sonra gelen en önemli müttefiki' olarak tanimlamisti. 5 Kasim 1984'de ise P. W. Botha'nin Israil'e yaptigi ziyareti sunan Israil devlet televizyonu sunucusu Victor Nahmias, 'Güney Afrika-Israil iliskilerinde gizlenenler bilinenlerden çok daha fazladir' demistir. 1960 yilinda yapilan bir röportajda, Herut partisi (Likud'un en büyük ortagi) lideri Yaakov Meridor, Herut'un irk ayirimi (apartheid) politikasini açikça destekledigini söylemisti. 1974'de Güney Afrika'yi ziyaret eden Mose Dayan ise burada yaratilmis olan 'büyük medeniyet'e hayran kaldigini belirtmisti.

²⁸

Evet, Israil Güney Afrika'daki "büyük medeniyete"—yani irk ayrimciligina, baskiya, sistematik iskenceye, devlet terörüne, totaliterizme—hayrandi. Çünkü Güney Afrika, Israil'in bir tür kopyasiydi ve Israilliler bu ülkeye baktiklarinda kendilerini görüyorlardi.

Benjamin Beit-Hallahmi, Israil-Güney Afrika ittifaki ile ilgili önemli gelismeleri kronolojik sira ile söyle veriyor:

1949, iki ülke de resmi olarak birbirlerini taniyorlar.

1950, Israil Disisleri bakani Mose Saret, Güney Afrika'ya gidiyor.

1953, Güney Afrika'dan Daniel F. Malan Israil'e gidiyor.

1955, nükleer alanda ilk isbirligi gerçeklesiyor ve ayrica Güney Afrikalilar Israil'den Uzi makineli tüfekleri aliyorlar.

1957, Güney Afrika ilk kez Israil'e atom nükleer silah yapiminda kullanmasi için uranyum gönderiyor.

1962, bu kez 10 ton uranyum Israil'e gönderiliyor.

1967, Güney Afrikali bir askeri heyet gizli bir Israil ziyareti yapiyor.

1972, Nükleer ve konvansiyonel silahlar konusunda gizli bir isbirligi anlasmasi imzalaniyor, Tel-Aviv'de bir Güney Afrika konsoloslugu açiliyor.

1975, diplomatik iliskiler büyükelçilik düzeyine çikariliyor.

1976, Güney Afrika Devlet Baskani John Vorster Israil'e resmi ziyarette bulunuyor. Gizli anlasmalar imzalaniyor. Israil Güney Afrika'nin uluslararasi topluluktaki imajinin düzeltilmesi isini üzerine aliyor.

1977, Güney Afrika Disisleri Bakani R, F. Botha, Israil'e gidiyor.

1979, iki ülke arasinda gizli bir ortak nükleer deneme gerçeklestiriliyor.

1984, R, F. Botha yeniden Israil'e gidiyor.

1985-1987, Israil bakanlari Rabin, Arens ve Saron, Güney Afrika'ya gizli ziyaretler yapiyorlar.

Iki ülke arasindaki isbirligi çok genis bir yelpazede gelisiyordu. Nükleer alanda Israil teknolojisi ile Güney Afrika'nin uranyum kaynaklari birlestiriliyordu. Iki ülkenin silahli kuvvetleri de bir çok yönde ortak çalismalar yapiyordu. Bu konuda asil kaynak Israil'di. Israil, Güney Afrika ordusunu egitiyor ve silahlandiriyordu. Hallahmi, "Güney Afrika hava gücü tamamen bir Israil ürünüdür" diyor. Iki ülke arasinda Birlesmis Milletler kararlarina karsi da bir ittifak olusuyordu. BM'nin Güney Afrika'ya silah satisini yasaklayan 181 ve 418 numarali kararlar, yanlizca Israil tarafindan taninmamisti. Ayni sekilde Güney Afrika da Israil'e yönelik BM kararlarini tanimiyordu.²⁹ Ayrica Güney Afrika'daki elmas ve altin yataklarini elinde tutan yahudi sirketler de bu isbirligi içinde önemli rol oynuyorlardi.³⁰

Ancak tüm bu iliskiler incelendiginde ortaya çikan tablo, Hallahmi'nin de kabul ettigi gibi iki ülke arasinda bir ittifakin var oldugundan çok, Güney Afrika'nin bir Israil uydusu oldugudur. Çünkü Israil, Güney Afrika'yi bir üs olarak kullanmaktaydi, oysa böyle bir sey Güney Afrika için sözkonusu degil di. Israil Güney Afrika'nin stratejisinin belirlenmesinde de önemli bir rol oynuyordu ve bu da Güney Afrika için sözkonusu degildi. Ayrica iki ülke arasinda psikolojik üstünlük de Israil'e aitti; çünkü biraz sonra deginecegimiz gibi Israil Güney Afrika için bir ilham kaynagiydi ve Güney Afrikalilar Israillileri örnek almaya çalisiyorlardi.

Israil'in Güney Afrika'nin stratejisini belirlemesinin en açik örnegi, Güney Afrika rejiminin 1970'lerin ortasinda bagimsizliklarini kazanan eski Portekiz sömürgelerini, Namibya üzerinden Angola'yi ve Mozambik'i isgal etmesiydi. Bu isgaller, tamamen Israil'in "anti-sömürgeci güçlerin dogurdugu radikalizasyon tehlikesine karsi müdahale" doktrini çerçevesinde gelismis ve zaten Israilli askeri uzmanlar tarafindan yönlendirilmisti.

Hallahmi bu konuda söyle diyor:

Güney Afrika'nin 5 Haziran 1986'da Güney Angola'daki Namibya limanlarina yaptigi deniz baskini Israil etkisi ve egitiminin bir sonucuydu... Israil askeri danismanlari Angola isgalinin planlanmasina da karismislardi. Bu uzmanlar 1975'den beri Namibiya'da üslenmislerdir. Güney Afrika'nin simdi uyguladigi strateji—ki bu strateji Angola'nin isgalinde ve Afrika'daki komsu devletleri etkisiz hale getirmek için yaptigi tesebbüslerde açiga çikmaktadir—Israil'in FKÖ ve komsu Arap ülkelerine karsi izledigi politikalari aynen takip etmektedir. Aslinda Israil deneyimlerinden yola çikan Güney Afrikalilar sadece 'sicak takip' operasyonlarina girismemis, ayni zamanda diger ülkelerin gerilla birliklerine karsi önceden planlanan darbeler de yapmislardir. Güney Afrika'nin Mozambik ve Angola'ya yaptigi baskinlar Israil basininda 'Israil stilinde cesur komando baskinlari' olarak nitelendirilmistir- diger bir deyisle, Israil Güney Afrikalilar'in hem ideolojik ilham kaynagi, hem de askeri taktik kaynagidir.

³¹

Israil-Güney Afrika iliskisinin en önemli ve en anlamli yönü ise "ilham" kavramiydi. Bu kavram biraz incelendiginde, Israil'in dünyadaki çesitli fasist rejimlerden birinin degil, tümünün ilham kaynagi ve odak noktasi oldugu ortaya çikiyordu çünkü.

Israil, Güney Afrika'nin ve Tüm Fasistlerin 'Ilham Kaynagi'

Hallahmi'nin de vurguladigi gibi Israil'in Güney Afrika'ya verdigi en önemli sey, düsünce yapisiydi. Israilliler, bir halki (Filistinlileri) nasil ezmek, onlarin direnis örgütlerine karsi nasil savasmak, sivil halka karsi ne tür terör yöntemleri kullanmak gerektigi konusunda uzmandilar. Iktidarlarini halki ezerek ayakta tutan tüm rejimler de, bu yüzden Israil'le yakinlasmaya ve Israil'in bu konudaki tecrübesinden yararlanmaya çalistilar. Güney Afrika, bu devletlerin en önemlilerinden biriydi. Israil'in "terörizmle mücadele" adini verdigi bu "halklari ezme tecrübesi", Güney Afrika'ya her alanda yol gösterdi. Hallahmi söyle diyor:

Terörizmle mücadele eden Israil ordusunun örgütsel gücü, birçok Güney Afrikalinin sevkini arttiriyor ve Israil'in komsu ülkelerdeki FKÖ'ne karsi harekete geçmesi, Güney Afrika ordusunun Lesotho, Angola ve Mozambik'teki üslerine önceden planlanmis saldirilar yapmasinda önemli bir ilham kaynagi oluyordu. 19 Mayis 1986'da Zimbabve, Zambia ve Botsvana baskentlerine yapilan baskinlar da Israil'den alinan ilham ve taktiklerin güzel örneklerini olusturmaktaydilar. Helikopter birlikleri ve bombacilar bu kentlerde Afrika Milli Kongresi üssü oldugu söylenen hedeflere saldirdilar; tipki Israil'in 1960'lardan beri Lübnan ve Ürdün'deki Filistin üslerini hedef alip saldirdigi gibi... ... Israil Güney Afrika polisinin egitimini de üzerine aldi. Yüzlerce polis subayi egitim için Israil'e gitti. ANC lideri Nelson Mandela'nin ve digerlerinin hayat boyu hapse mahkum olmalariyla sonuçlanan 1964 Rivonia davasinin baskomiseri olan ve 1976 ayaklanmalarini bastirma yönteminden dolayi 'Soweto Hayvani' diye anilan Rooi Rus Swarepool 1970'lerde Israil'de hosça karsilanmis ve gururla misafir edilmisti. Israil gizli güvenlik polisi SHABAK Güney Afrika'da devamli olarak bir özel birim bulundururdu. 1980'lerin ilk yillarinda, sürgündeki ANC (Afrika Ulusal Kongresi) liderleri posta kutularinda paket veya mektup seklinde bombalar bulmaya baslamislardi.; bu terör kampanyasi da, FKÖ liderlerine karsi benzer teknikler kullanan Mossad'la yapilan isbirliginden kaynaklaniyordu. Israil ve Güney Afrika savasçilarinin arasinda gerçek bir dostluk vardi. Yahudi bir gazeteci ve Ariel Saron'un danismani olan Uri Don'un yasadigi bir olay ilginçtir. Saron ve Don bir Güney Afrika birligiyle Angola'ya yürümüs ve gördükleri seylerden çok hoslanmislardi. Don söyle diyor: 'Bir operasyon sirasinda veya baska bir zaman Afrika dillerinde veya Ingilizce konusan Güney Afrika subaylarina baktigimda her an Ibranice emir verecekleri hissine kapiliyorum. Dis görünümleri, dinçlikleri ve açik sözlülükleri, savas sahasindaki davranislari, hepsi bana Israil ordusu subaylarini hatirlatiyordu.

³²

Hallahmi, bu bilgilerin ardindan söyle diyor: "Güney Afrikali'larin Israil'den aldiklari ilk ve en önemli sey ilhamdir. Ikincisi askeri atilimlarinin her adiminda gördükleri yardim ve destektir." ³³

Iste bu noktada son derece ilginç bir gerçekle karsilasmaktayiz: Israil'e hayranlik besleyen Güney Afrikali liderlerin büyük bir bölümü, Nazi kökenlidirler. II. Dünya Savasi'nda Almanya'nin yaninda yer alan ve Nazi ideolojisini benimseyen bu liderlerin en basinda, Hallahmi'nin kitabinin girisinde anlattigi John Vorster gelir. Bir Güney Afrikali yazar Breyten Breytenbach, bu ilginç durumu söyle vurguluyor:

Afrikanerlerin (Güney Afrikali beyazlar) Israil'le olan iliskileri son derece gariptir. Çünkü bu ülkede her zaman için güçlü bir anti-semitizm varolmustur ve dahasi, bugünkü Güney Afrika liderleri de Nazi ideologlarinin mirasçilaridirlar. Ve bu liderler Israil'e karsi da en büyük hayranligi besleyen insanlardir. Kendilerini Israil'le özdeslestirirler: Kendilerini, ayni Israilliler gibi Tanri'nin Kutsal Kitap'ta seçtigi insanlar olarak görürler ve yine ayni Israilliler gibi bir düsman deniziyle çevrili savasçi, modern bir ülke olarak algilarlar.

³⁴

1984-1992 yılları arasında Güney Afrika'da çıkan olaylarda 12 bin kişi hayatını yitirdi. Irkçı rejim, zenci göstericilere karşı "İsrail tarzı" uyguluyor; topluluğa karış "atış serbest" emri veriliyordu: Yanda, G.Afrika polisinin 3 Temmuz 1992'de Devlet Başkanı F. De Klerk aleytarı gösteri yapan sivillere açtığı yaylım ateşi.

Bu kuskusuz oldukça sasirtici bir durumdur. Hallahmi, bu olayi açiklarken, fasistlerin bilinçaltindaki ilginç bir mantiga dikkat çeker: Fasistler, dünyanin dört bir yanina dagilmis olan fakir ve pasif diaspora yahudilerine antipati duyarken, bir yandan da Israillilere hayranlik duyabilmektedirler. Çünkü diasporadaki fakir ve pasif yahudiler, güçlü degillerdir, irkçi degillerdir (çünkü Israil'e göç etmemektedirler), bir azinlik olarak çogu kez zayif durumdadirlar. Oysa Israilliler, sert, güçlü, acimasiz ve irkçidirlar. (Naziler'in Almanya'da oturmak isteyen pasif yahudilere [asimilasyonistler] duyduklari antipati ve buna karsilik Siyonistlere duyduklari hayranlik da bunun bir örnegiydi).

Bu paradoksal durum, fasistlerin bilinçaltindaki güç kompleksine dayanir: Fasist, güce tapmaktadir. Içinde, güçlü ve acimasiz olanlara yönelik karsi konulmaz bir hayranlik duygusu vardir. Buna karsin, zayif ve ezilmis insanlara karsi da öfke duyar; onlari sefil, asagilik yaratiklar olarak görür. Bu nedenle dünyanin dört bir yanindaki fasistler bulunduklari ülkelerdeki yahudi cemaatinin fakir, ezik kismina düsmanlik beslerken, bir yandan da Israil'e hayran olmakta ve Israillilerle isbirligine girmektedir. Fasistlerin bu tavri, Israil için de son derece uygundur; çünkü Israilliler de—bulunduklari ülkelerde Israil lehine faaliyet gösteren, lobi yapan zengin ve etkili yahudiler ya da Mossad adina çalisanlar ("sayanim") hariç—diaspora yahudilerinin Israil'e göç etmesini istemektedirler.

Fasist, Israil'e baktiginda, suçsuz bir halki acimasizca ezen ve bu konuda dünyadan gelen tepkilere hiç aldirmayan bir prototip görür. Ünlü bir Güney Afrikali isadami bu konuda söyle demistir: "Israilliler gibi olabiliriz... Israilliler gibi olabilir ve dünyaya defolup gitmelerini söyleyebiliriz. Hepsinin cani cehenneme!" ³⁵

Israil ve Apartheid Krizi

1980'li yillarda Güney Afrika'daki apartheid rejimi, siyahlarin kurdugu ANC'ye (Afrika Ulusal Kongresi) karsi daha da sertlesti. Güney Afrika'daki Israil destekli devlet terörü de tirmandi. Bunun üzerine tüm dünyada apartheid rejimine karsi tepki gelisti. Güney Afrika'ya BM tarafindan yaptirimlar uygulandi, ambargolar yürürlüge kondu. Tüm dünya, Güney Afrika'nin irkçi, saldirgan ve zalim bir rejim oldugunu kabul etmisti.

Israil bu duruma karsi ilginç bir politika izlemeye karar verdi: O da Güney Afrika'yi tüm dünya gibi sözlü olarak kinayacak, ancak gerçekte apartheid rejimi ile olan tüm iliskilerini gizli olarak sürdürecek ve dahasi, bu rejimin ayakta kalmasi için elinden geleni yapacakti. Bu "ikili politika"nin mimari ise Basbakan Simon Peres'di. Hallahmi söyle diyor:

Kamuoyu önünde, Israil kendisi ve Güney Afrika arasina daha fazla mesafe koymaya çalisacakti. Gizli cephede ise Israil Güney Afrika'ya halkla iliskilerden askeri ve karsi istihbarat önlemlerine kadar her konuda yardim ederek irk ayiriminin tekrar canlanmasi için elinden gelen herseyi yapacakti... Güney Afrika'daki beyaz hakimiyetinde ciddi bir yikim oldugu açiga çikinca, Kudüs'te bir dizi acil toplanti yapildi. Basbakan Simon Peres yardimcilarindan iki sey istedi; birincisi, irk ayirimi rejiminde gelecekte neler degisebileceginin degerlendirilmesi, ikincisi hareket plani. Hükümetin derdi, nükleer silahlarla ilgili projeler dahil Güney Afrika'yla devam eden sayisiz anlasmayi ve ittifaki bozulmadan muhafaza ederken kamuoyundaki imajini nasil gelistirecegi idi. Çözüm iki tarafli bir politika benimsemekti; biri halka açik biri de ittifakin temellerini degismeden koruyacak olan gizli politika.

³⁶

Israil'in bu dönemde uygulamaya koydugu bir diger politika ise Güney Afrika'daki rejimi ayakta tutabilmek için Ikatha güçleriyle baglantiya geçmek oldu. Ikatha, Zulu kabilesini temsil eden ancak kendi irkdasi olan siyahlara karsi yönetimdeki beyaz azinlikla isbirligi yapan bir gruptu. Israil, Ikatha lideri Mangosuthu Gatsha Buthelezi'ye destek vererek apartheid rejimine yardim etmeyi denedi.

Israil hükümeti, Agustos 1985'de Sef Buthelezi'yi Israil'e davet etti. Buthelezi bu davete aninda cevap vererek Israil'e gitti. Bu ziyaretle birlikte Israil'in Buthelezi'yi Bati kamuoyunda aklamaya yönelik propagandasi da basladi. Ziyaretin asil amaci Güney Afrika rejimi tarafindan kabul edilen ve desteklenen Buthelezi'yi Bati kamuoyuna da kabul edilebilir ve desteklenebilir bir lider olarak göstermekti. Zulu sefinin beyanatlari Tel Aviv'de yayinlandiktan iki gün sonra, New York Times, Kudüs'te yayimlanan bu makaleden alintilar yaparak, Buthelezi'nin irk ayirimi hakkinda yaptigi yorumlari basti. Bu yayinlari, Amerika'daki televizyon kanallari izledi.³⁷

Amerikali Ortadogu uzmani Jane Hunter Ikatha sefi ile Israil arasindaki yakin iliskilere deginiyor ve "birçok Israilli lider Zulu lideri, Buthelezi'yle resmi temaslarda bulunmustur. Basbakan Peres, disisleri bakani Samir, eski disisleri bakani Abba Eban onun onuruna yemek vermistir; David Kimche de Buthelezi'ye yardim etme sözü vermistir" diyor.³⁸

İsrail Güney Afrika'daki Zulu kabilesini uzun yıllar "kontra" güç olarak kullandı. Zuluların yaptığı her eylem, ırkçı beyazlara yarıyordu.

Bugün de Zulular Mandela yönetimine karşı eylem halindeler. Son olarak Zulu kralı "Goodwill Zwelithini (resimde sağda), Mart 1994'te kendi devletini ilan etti. Bu "devlet"in başbakanı ise İsraillilerin yakın dostu, Inkatha Partisi lideri Buthelezi.

Buthelezi'nin 1985'teki Israil ziyareti sirasinda bir de gizli bir anlasma yapilmis ve Zulu kabilesi içinden olusturalacak paramiliter "ölüm timleri"nin Israil tarafindan egitilmesi kararlastirilmisti. Bu anlasma geregince 1986 yilinda 200 Ikatha militani Israil'e giderek egitim gördü. Egitim, suikast teknikleri, gerilla savasi gibi "konular" üzerineydi. Bu militanlar, Afrika Ulusal Kongresi lider ve üyelerine karsi yillarca kanli saldirilar düzenlediler. Ayrica Ikatha'nin istihbarat servisi sorumlusu Zakhele Khumalo da Israil'de egitim görmüstü.³⁹

Ancak Israil'in tüm bu yardimlarina ragmen, apartheid rejiminin krizi gittikçe büyüdü ve sonunda F. D. Clerk'in Baskanligindaki beyaz rejim, tavizler vermek sonunda kaldi. Birbirlerini izleyen tavizlerin sonunda ülkede ilk kez siyahlarin da katildigi genel seçim yapildi. Nisan 1994'te Güney Afrika'da zencilerin de katildigi seçimleri, Nelson Mandela'nin liderligini yaptigi Afrika Ulusal Kongresi (ANC) kazandi.

Ancak Mandela'nin seçimi kazanmis olmasi, ülkedeki beyaz hegemonyasinin sona erdigi anlamina gelmiyor. Mandela'nin önündeki ilk engel su anda ki anayasal düzen. Beyazlarin hazirlayip bugüne kadar Güney Afrika'daki esitsizlik üzerine kurulu düzenin temeli olan anayasayi degistirmek için % 67'lik bir oran gerekiyor. Bu oran ANC'nin mevcut oy potansiyelinin üstünde. Yani Beyazlar ve diger muhalif gruplardan bir kisim seçmen ANC'yi desteklemedigi sürece zencilerin anayasayi degistirebilmesi imkansiz görünüyor.

Nitekim Israil'in ülkedeki "kontra" gücü olan Zulular da bir yandan çalismalarini sürdürüyorlar. Zulularin yaptigi her eylem, irkçi beyazlara yariyor. Son olarak Zulu krali Goodwill Zwelithini, Mart 1994'te kendi devletini ilan etti. Bu "devlet"in basbakani ise Inkatha Partisi lideri Buthelezi, Israil'in yakin dostu... Buthelezi, Nisan ayinda seçimleri boykot edecegini açiklamisken, sonra bundan vazgeçerek siyahlarin aleyhine olarak seçimlere katildi. Bugün Baskan Mandela, irkçiligi tamamen ortadan kaldirmakla beraber, Inkatha men suplarinin neden oldugu terör eylemlerini de engellemek zorunda. Eger Zululari kontrol altina alamazsa, bu eylemler, irkçi beyazlarin elinde bir daha ki seçimde önemli bir koz haline gelecek. Bu nedenle irkçilar (ve onlarin arkasindaki Israil) destekledikleri bu sürtüsmenin büyümesini bekliyorlar.

Güney Afrika Cumhuriyeti Türkiye elçisi Cornelius Jacobs, "Mandela'nin bir baskan oldugunu ama gücünün ne kadar etkili olabilecegine dair süpheli ifadelerde bulunarak bir daha ki seçimlerde De Klerk'in tekrar baskan olacagindan çok emin oldugunu" hatirlatti. (5 Mart 1994 tarihinde TGRT'de yayinlanan "Dünyaya Bakis" programinda Cornelius Jacobs'la yapilan röportajdan)

Güney Afrika'nin kaderini zaman gösterecek. Ancak beyazlarin—ayni Israil'in Ortadogu'da yaptigi gibi—sahte bir baris ve bir tür "stratejik geri adim"la kendi hegemonyalarini saglamlastirmaya çalistiklari bir gerçek. Güney Afrikalilar'in bu konuda Israil kadar basarili olup olamayacaklarini ilerleyen yillarda görecegiz...

Rodezya'nin Zimbabve'ye Dönüsümü ve Israil'in Irkçi Rejimi Yasatma Mücadelesi

Rodezya'nin öyküsü, büyük ölçüde Güney Afrika'ninkine benzer. Ülke, ilk olarak Güney Afrika'daki elmas madenlerini ele geçiren ve sonra da bölgede dev bir finans imparatorlugu kuran Ingiliz yahudi finansör Cecil Rhodes tarafindan kurulmus ve ismini de Rhodes soyadindan almisti. Ingiltere tarafindan sömürgelestirilen ülke, 1965 yilina kadar bir Ingiliz sömürgesi olarak kaldi. O tarihte ülkeyi terkeden Ingilizler, geride ülkedeki beyaz azinligin yönettigi bir baska baski rejimi birakti. Bu rejim dolayisiyla ülkeye Beyaz Rodezya adi veriliyordu. Ancak Ian Smith'in önderligindeki beyazlarin bu egemenligi çok sürmedi; 1980 yilinda ülkedeki iktidari siyah çogunluk ele geçirdi. Siyahlarin ilk isi, Cecil Rhodes'un temsil ettigi beyaz sömürgeci mirasi ortadan kaldirarak, ülkenin adini Zimbabve olarak degistirmeleriydi.

Beyaz Rodezya'nin siyah çogunluga karsi sürdürdügü mücadelenin en büyük destekçileri ise tanidik güçlerdi. Yahudi sermayesinin elindeki büyük Amerikan petrol sirketleri Mobil, Texaco ve Standard Oil —hepsi birer Rockefeller sirketidir— Beyaz Rodezya'yi ayakta tutabilmek için ellerinden gelen yardimi yapmislardi.⁴⁰

Beyaz Rodezya'ya verilen diger büyük destek de Israil'dendi. Yahudi Devleti, ülkedeki beyaz azinligi iktidarda tutabilmek için elinden geleni yapmisti. Gerçi Israil dünya kamuoyuna farkli bir görüntü çiziyor ve irkçi rejime uygulanan yaptirimlari destekledigi imajini veriyordu, ancak bu bir aldatmacaydi ve Israil'in "ikili politika" geleneginin yine bir örnegini olusturuyordu.

Hallahmi, "Israil'in kendini Rodezya'daki beyaz iktidarin devamina adadigini" not ettikten sonra, iki ülke arasindaki iliskileri aktariyor. Israil farkli alanlarda irkçi rejime destek vermisti. 1977'de Rodezya'ya yüklü miktarda Uzi hafif makineli tüfekleri yollandi. Buna ek olarak, Rodezya "Ruzi" adindaki kendi Uzi versiyonlarini üretme hakkini kazandi. Ruzi, Rodezya ordusunda ve polisinde standart silah haline geldi. 1978 yilinda, Tel-Aviv'den Rodezya rejimine 11 tane Amerikan yapimi Bell 205 helikopteri yollandi. Bu, ülkeye konmus silah ambargosunun da açikça çignenmesi anlamina geliyordu. Rodezya rejimi, bu helikopterleri karsi-gerilla operasyonlari için, yani siyah halkin direnisine karsi kullandi.⁴¹

Israil, siyah halkin direnisine karsi Rodezya rejimine baska yönlerden de yardim etti. Rodezya, o siralar sömürge yönetiminden yeni kurtulmus olan "radikal" komsusu Mozambik'le sik sik sinir çatismalarina giriyordu. Rodezya'daki siyah direnis hareketi de Mozambik'te üslenmisti. Israilli askeri uzmanlar, irkçi rejimin "sinir güvenligi" sorununu da giderdiler: General Abraham Orly'nin yönetimindeki bir Israil firmasi, Mozambik ve Rodezya arasinda 500 millik bir "güvenlik kusagi" olusturdu. 1976'da bir Rodezya askeri heyeti Israil'e gelerek üst düzey yetkililerle görüsmüstü.⁴²

Ancak Israil'den gelen tüm bu yardimlar yeterli olmadi. 18 Nisan 1980 günü, ülke siyah halkin yönetimine geçti ve "Zimbabve"ye dönüstü. O gün, Israil için kötü bir gündü...

Kenya ve Fildisi Sahilleri'nin Hirsiz Liderleri ya da Israil'in Yakin Dostlari

Kenya, her zaman için Bati yanlisi bir ülke olmustur. Belki de bunun bir yansimasi olarak, Kenya liderlerinin ortak özelligi, büyük miktarda haksiz kazanç saglamalaridir. Örnegin 1964'de ülkenin bagimsizligina önderlik eden Jomo Kenyatta (solda), bir süre sonra bogazina kadar yolsuzluga batmis ve ülkenin zenginligini adeta kendi yakin çevresine bölüstürmüstür. Ayrica kendi kabilesi olan Kikuyu'ya ülkedeki diger kabilelere göre son derece adaletsiz bir kayirma politikasi uygulamis, diger kabilelere baski uygulamistir. 1978'de bu kez de Kikuyulu olmayan bir Baskan, Daniel Arap Moi iktidara gelmis, ancak onun rejimi de en az bir önceki kadar baskici olmustur. Moi rejiminin bir diger özelligi de, ayni önceki gibi dev boyutlarda yolsuzluklara sahne olmasidir. Baskan Moi Afrika'daki en zengin insan olarak bilinir, çaldigi paralar sayesinde elbette...

Israil, ABD'yle birlikte bu baskici ve "hirsiz" rejimlerin basta gelen destekçisidir. Tom Mboya ve Kenyatta gibi ülke liderlerine düzenli ziyaretler yapan CIA, Kenya politikasina dogrudan müdahale etmistir ve Nairobi Israil'in ki de dahil olmak üzere bazi Bati istihbarat servisleri için bir üs olmustur. Kenya'daki Mossad baglantilari Temmuz 1976 Entebbe baskininda açikça ortaya çikmisti. Bu operasyon Kenya destegi ve müdahalesi olmadan gerçeklestirilemezdi. 1980'lerde Israil ve Kenya arasinda son derece dostça iliskiler mevcuttu. Israil resmi görevlileri tarafindan, Kenya'ya, birçok gizli temas yapildi. Mart 1981'de iki Israil temsilcisi Nairobi'ye gizli bir ziyarette bulundu; Disisleri Bakanligi Enternasyonal Isbirligi Bölümü Baskani Rahamim Timor ve Mossad Afrika Bölge Sefi David Kimche. Aralik 1982'de Disisleri Bakani Yitzhak Samir de Kenya'ya kisa bir ziyarette bulundu. O gece Yitzhak Samir Nairobi havaalaninda, sahsi güvenligi için Israil'den yardim isteyen Baskan Mai ile görüstü. Ilerleyen yillarda resmi iliskilerin azalmasi Kenya'nin Israil silahlarini satin almasini durdurmadi.⁴³

Kenya ile benzerlik gösteren bir diger ülke de Fildisi Sahilleri'ydi. Bati Afrika'da yer alan ülke, 1960'da Fransiz sömürge yönetiminden bagimsizligini kazandiktan 1990'li yillara dek Félix Houphouët-Boigny (sagda) tarafindan yönetildi. Boigny, Bati yanlisi bir Üçüncü Dünya lideriydi yani baskici, otoriter ve "hirsiz"di. Baskent Abidjan'daki bir Fransiz garnizonu tarafindan desteklenen Boigny, ailesi ve yakin akrabalari ile birlikte ülkenin servetinin büyük bir bölümünü onyillarca süren rejim boyunca Isviçre bankalarindaki hesaplarina aktardilar. Boigny'nin kendisi bir keresinde Isviçre bankalarinda—ki bu bankalarin büyük bölümü yahudi sermayelidir—"milyarlarca dolar" biriktirdigini övünerek söylemistir. Bu yagma nedeniyle Afrika'nin ekonomik yönden en parlak ülkelerinden biri olan Fildisi Sahilleri, son dönemlerde hizli bir inise geçti.

Ve, dogal olarak, Israil'in bu "hirsiz" diktatörle iliskileri çok iyiydi. Houphouët-Boigny, Israil ve Güney Afrika'yla açik açik iliski kuran birkaç Afrika liderinden biri oldu. Fildisi Sahilleri, diger bazi Afrika ülkeleri gibi Yom Kippur savasinin ardindan 8 Kasim 1973'de Israil'le iliskileri kestikten sonra da, diktatörün Israil liderleriyle gizli iliskileri ayni hizda devam etmisti... Israil bu diktatörü kullanarak Fildisi Sahilleri'ni, Mossad'in Bati Afrika'daki en önemli üslerinden biri haline getirdi. Abidjan'daki Mossad istasyonu son derece aktifti ve hem diger ülkelerle ilgili istihbarat yapmakta, hem de diktatöre rejimini korumasi için yardim etmekteydi. Boigny ise iktidari süresinde Yitzhak Rabin, Ariel Saron, Yitzhak Samir gibi Israil liderleri ile sik sik gizli görüsmeler yapti.⁴⁴

Boigny Israil'den aldigi taktiklerle 1990'larin ortasinda hala iktidarini koruyor. "Hirsiz" diktatör, 1990 yilinda halkin isyana dönüsen tepkileri sonucunda çok partili sisteme geçilecegini ilan etti ve gerçekten de ayni yilin 30 Nisaninda seçim yapildi. Ancak Boigny'nin % 81.7 oy aldigi bu seçim çok açik bir biçimde hileli bir seçimdi. Muhalifler olayi bir "seçim maskaraligi" olarak nitelendirmislerdi. Ancak 90'ina yaklasan hirsiz diktatör, hala "halka ragmen" iktidarda.

Gana ve Liberya: Istikrarli Müttefikler

Israil'in yakin iliskiler kurdugu Afrika ülkeleri arasinda Bati Afrika'nin iki önemli ülkesi, Gana ve Liberya da yer alir. Her ikisi de Bati yanlisi rejimlere sahip olan bu iki ülkede de Israil ve Mossad aktif ol oynamistir.

Gana, Israil'in Afrika'da ilk yanastigi ülkelerden biriydi. Bati Afrika ülkesi, Israil için tüm siyah Afrika'ya müdahale edebilmek için bir atlama tasi görevini görmüstü. 1957'de Gana'ya giden ve Afrika'daki ilk Israil büyükelçisi olan Ehud Avriel'in gerçekte bir Mossad ajani olusu, Israil'in yaklasimini açikliyordu.

Israil ve Gana arasinda ayni zamanda askeri ve istihbarat isbirligi de kurulmustu. Gana'nin hava kuvvetlerine en son teknolojiyle donatilmis askeri uçaklar temin edilir ve bunlarin egitimi verilirken, istihbarat egitimi de Mossad tarafindan üstleniliyordu. Gana gizli servisindeki görevlilerin, Gana'nin Israil'le diplomatik iliskisi olmadigi zamanlarda bile Mossad'la baglanti içinde olduklari bilinen bir gerçektir.⁴⁵

1847'de özgürlüklerini kazanan Amerikali siyah kölelerin kurdugu "özgürlük ülkesi" Liberya, tarihi boyunca Bati'nin, özellikle de Amerika'nin istikrarli bir müttefiki oldu. Amerika'nin ülkedeki askeri üsleri, askeri uçaklari için istedigi zaman kullanabilecegi havaalanlari, Liberya'nin Bati yanlisi tutumunun örnekleridir.

Bu istikrarli ittifak içinde Israil'in de yer almamasi düsünülemezdi. Israil 1950'lerden beri Liberya ile baglanti kurdu. 1944'den 1971'deki ölümüne kadar görevde kalan Baskan William Tubman 1960'larda Israil'i ziyaret etti. Liberya'nin "Siyah Siyon" oldugunu belirten Tubman, iki ülkenin birbirine çok benzedigini söylemisti.

Israil, Liberya ile diplomatik iliski içinde olmadigi yillarda (1973-1984), Liberya öndegelenleri ve askeri liderleriyle Charles Rosenbaum adli bir Mossad ajani araciligiyla baglanti kuruyordu. Ariel Saron tarafindan Kasim 1981'de yapilan gizli bir ziyaret, iki ülke arasindaki iliskilerde yeni bir baslangici belirledi, sonradan bir Liberya delegasyonu da yine gizli olarak Israil'i ziyaret etti. Baskan Samuel Doe'nin (solda) rejimi "iç güvenlik"—yani gizli polisin ve iç istihbarat servislerinin egitimi—konusunda Israil yardimi aldi. Amerika'da zedelenen imajini düzeltmeye ve Amerika'daki yahudi örgütlerinin destegini kazanmaya çalisan Liberya, bu hedeflerine ulasmak için diplomatik iliskilerini yenilemeye ihtiyaç duydu. Israil Baskani Haim Herzog Liberya'ya bir ziyaretinde Israil'in, Liberya ekonomisini gelistirmede tüm dünyadaki yahudileri devreye sokacagini ilan etti.⁴⁶ Çünkü Amerika'daki yahudi lobisini kullanarak IMF'yi yönlendirebilen Israil, istedigi rejime krediler verdirebiliyordu.

Israil'in IMF Karti

Israil Liberya'da devreye soktugu bu "IMF karti"ni Afrika'da sik sik oynuyordu. Daha önce degindigimiz gibi Mossad ajani Meir Meyouhas da IMF'yi devreye sokarak Zaire diktatörü Mobutu'ya iyi sartli krediler verilmesini saglamisti.

Ancak IMF karti her zaman Israil'in dostlarini desteklemek için kullanilmiyordu. Aksine, çogu Afrika ülkesi IMF araciligiyla fakirlestiriliyor ve Israil ve Batili güçlerin egemenligine girmeye mecbur birakiliyordu. IMF'nin "iyi ettigi" bu ülkelerden biri, Somali'ydi. Ottawa Üniversitesi ögretim üyelerinden Prof. Dr. Michael Chossudovsky, Fransiz Le Monde Diplomatique dergisinin Temmuz 1993 sayisinda "IMF Somali'yi nasil iyi etti" baslikli uzun makalesinde bu konuyu ayrintilariyla anlatmis ve belgelendirmisti.

IMF, çogu ülkeyi benzer "iyi etme" yöntemleri kullanarak fakirlestirdi. Içinde bulunduklari ekonomik krizden kurtulmak için IMF ve Dünya Bankasi gibi kuruluslardan yüksek faizli krediler alan Afrika ülkeleri, bir türlü ilerlemeyen projeler yüzünden borç bataklarina girdiler. Bu durumdan kurtulmalari için gerekli 'kurtarici tavsiyeler' ise yine IMF ve Dünya Bankasi'ndan geldi. Bir numarali tavsiye, günümüzde de pek çok ülkede sihirli reçete sanilan özellestirmeydi. Ancak özellestirme (özellikle acil olarak uygulanmaya konulanlari) programlari fakir Afrika ülkelerinde olumsuz sonuçlar dogurdu.

Ilginçtir, IMF tam da Israil'in izledigi politikayi izliyor ve kitadaki fasist diktatörleri destekliyordu. Afrika'daki halk talepleri ise IMF'den hiç itibar görmüyordu. Afrika Sendikalar Birligi Genel Sekreteri Hassan Sunmonu, Herald Tribune gazetesinde, Dünya Bankasi'nin Afrika sorunlariyla görevli Baskan Yardimcisi Edward Jaycox'a atfen yazdigi açik mektupta, IMF'nin bu misyonundan söyle söz ediyordu:

... Edward Jaycox'a gösterdigi entellektüel dürüstlük için tesekkür ediyorum. Kendisi geç de olsa Dünya Bankasi ve IMF'nin Afrika'ya iliskin programlarinin basarisizliga ugradigini kabul etmistir. Örgütümüzün üyeleri, IMF ve Dünya Bankasi'nin koydugu vahsi sartlar çerçevesinde Afrika'da fakirlik ve dis borcunartacagini adeta haykirmislardi. Banka ve IMF gerçekten de dolayli olarak askeri veya tekil diktatörlükleri desteklemislerdir. Çiftçilerin Dünya Bankasi ve IMF programlarina karsi protestosu vahsi biçimde bastirilmistir. Bu iki organizasyonun belki de Afrika'ya en büyük zararlari, dayattiklari tarim politikasinda olmustur. Fakir Afrika ülkeleri gida maddesi üretimini terketmis yerine kakao, kahve, pamuk, kauçuk üretimine zorlanmislar, gida maddesini Avrupa ve Amerika'dan ithal etmeye mecbur birakilmislardir. Son 10 yilda Afrika'dan borç faizi olarak 100 milyar dolar çekilmistir. Afrika disariya her ay yaklasik 1 milyar dolar ödemistir. Buna ek olarak üç yilda kamu kuruluslarini özellestirmek zorunda birakilmislardir. Unutulmasin ki Ingiltere, Basbakan Thatcher yönetiminde 12 yilda kamu kuruluslarinin ancak % 17'sini özellestirebilmistir. Dünya Bankasi ve IMF'ye egemen ideologlarin, çok uluslu dostlarini ve Afrika'daki yerel ortaklarini zengin etme pahasina Afrika'nin refahi ve gelecegini ipotek altina soktuklarindan süphelenmekteyiz. Dünya Bankasi'na ve IMF'ye su çagrida bulunuyoruz: - Insana ve ve kalkinmaya ters düsen programlardan vazgeçin. - Zengin veya fakir bütün ülkelerin kendilerine özgü kalkinma yöntemlerini kendilerinin gelistirmesine olanak verin. - Afrika ülkelerinin hükümetlerine, kendi ekonomi politikalari üzerindeki egemenliklerini iade edin.

⁴⁷

IMF'nin izledigi politikanin Israil'in hesaplarina uygun olduguna bir kez daha dikkat etmek gerekir. Örgütün Israil'le uyumlu çalistiginin göstergelerinden biri, bu finans kurumunun Afrika ülkelerine dayattigi ekonomik kararlarin, kitada faaliyet gösteren Israil sirketlerine, ya da yahudi sermayeli Batili sirketlere yaramasidir. Bu noktada özellikle özellestirme ilgi çekicidir. IMF'den özellestirme tavsiyesini alan devletler, kuruluslarini satisa çikararak bunlari isletmek üzere yabanci firmalara çagri göndermislerdir. Belki ülke, sattigi kuruluslarla belirli bir gelir elde eder, ancak bu gelir, dis borç ödemesi, bütçe açigini kapatma veya ithalat ödemesi olarak kisa zamanda erir... Satislar beklenen kurtulusu getirmedigi gibi devlet zenginlik kaynaklari üzerindeki haklarini kisa bir süre içinde yitirmis olur. Bu noktada devreye yabanci sirketler girer. Bu sirketler ya aralarinda yahudi isadamlarinin oldugu ortakliklar ya da dogrudan Israil sirketleridir. Afrika üzerindeki 18 ülkede faaliyet gösteren De Beers, CSO (Merkezi Satis Organizasyonu) ve Red Sea Incoda gibi büyük yahudi sirketleri kitanin büyük yeralti zenginliklerinin neredeyse tümüne sahiptirler. Bu sayede faaliyet gösterdikleri ülkelerin ekonomilerini de yönlendirmektedirler. Zaten Israil'in Afrika'daki stratejilerinden biri, hedef ülkelerde, kendi kontrolünde endüstriyel ve ticari organizasyonlar olusturmak ve bunlarin hükümetler üzerinde baski kurmalarini saglamaktir.

Afrika ülkelerine IMF'nin yardimiyla uzanan Israil sirketlerinin en önemli yönü ise sözkonusu ülkeler üzerinde kurduklari ekonomik kontrol degildir. En önemli yön, bu sirketler araciligiyla Mossad ajanlarinin ülkeye sizmasidir. Örnegin etkili Israil sirketi Red Sea Incoda, böyledir: Israilli gazeteciler Dan Raviv ve Yossi Melman, Red Sea Incoda'nin Mossad'in paravan sirketi oldugunu ve sirketin yöneticiligini yapan Asher Ben Natan adli Israillinin de bir Mossad ajani oldugunu bildirirler.⁴⁸

IMF tarafindan fakirlestirilen Afrika ülkelerinin tarimsal açigi da ilginç bir biçimde Israil tarafindan karsilamaktadir. Israilliler, Afrika ülkelerine tarimsal verimi artirma teklifi götürdüler ve bu teklif kabul edilince de ülkeye "tarim danismanlari" gönderirler. Ancak bu "tarim danismanlari"nin büyük bir bölümü Mossad ajanidir. Eski Mossad ajani Victor Ostrovsky, Israil'in "tarimsal yardim" görüntüsü altinda pek çok ülkeye Mossad ajanlarini yerlestirdigini bildirmektedir.⁴⁹

Israil'in Afrika Stratejisine Genel Bir Bakis

Önceki sayfalarda inceledigimiz bilgiler, Israil'in kara kitada onyillardir olaganüstü bir aktivite içinde oldugunu ve pek çok Afrika ülkesinin politikasina dogrudan karistigini, liderler devirip, yeni liderler basa getirdigini gözler önüne sermektedir.

Bu arada Israil'in Afrikali liderlere yanasmak için kullandigi yöntem ilginçtir. Israil, Afrikali liderlerin kafasina, kendisinin gelismekte olan Asya-Afrika dünyasinin tarihi, cografi ve siyasi bakimdan kopmaz bir parçasi oldugunu yerlestirmeyi hedefler. Bu nedenle Israilli devlet adamlari, çesitli Afrika ülkelerinin devlet baskanlari, bakanlar ve is adamlari gibi nüfuzlu kisilerini ülkelerine davet ederler. Bu kisilerle yapilan resmi veya gayri resmi görüsmelerde, Israil'in üzerindeki Arap baskisina ragmen yürütülen siyaset, terörle mücadele, üretim ve teknoloji alanlarinda gösterdigi büyük basari dile getirilir. Görüsmede, genel olarak gelismekte olan ülkeler, özel olarak da Afrika devletleri için Israil'in vazgeçilmez parlak tecrübeleri sayesinde oynayacagi faydali rolü ayrintilariyla anlatilir. Arada, Israil'in Afrika ile olan iliskilerinde siyasal tutkulardan uzak oldugu özellikle vurgulanir.

Israilliler Araplarla savasarak bagimsiz bir yahudi devleti kurmalarini, Afrika ülkelerinin sömürgeci güçlere karsi verdigi savasa benzeterek paralellik kurarlar. Onlara göre Israil ile yapilan isbirligi kendileriyle iliski kuran Afrika ülkesini özgürlük kahramani haline getirebilir. Yani Israil Afrika ülkelerine "ben de sizin gibi sömürgecilikle savastim" mesaji vermektedir. Oysa bu büyük bir aldatmacidir: Çünkü Israil'in kendisi sömürgeci bir güçtür. Eski Mossad seflerinden Isser Harel Afrika ile ilgili olarak söyle der:

Siyahlarla nasil konusulmasi gerektigini biz çok iyi biliyoruz. Avrupalilar Afrika'yi terkettiler ve kitanin kapisi açildi. Ve bizim disimizda o kapidan hiçbir beyaz giremedi. Biz bunu basardik, çünkü siyahlar bizim emperyalist olabilecegimizi hiç düsünmediler. Burada kök salabilen tek güç biz olduk.

⁵⁰

Gerçekten de Avrupali güçlerin dekolonizasyon dalgasi ile kitayi terketmesinin ardindan bölgeye Israil girmis ve kitada yeni bir kolonizasyon (sömürgecilik) dönemi baslamistir. Ancak Israil'in baslattigi kolonizasyon, yalnizca ekonomik sömürgecilik degildir. Aksine, Israillilerin asil hedefi, çogu kez, Afrika ülkeleri üzerinde politik denetim saglamak, kitayi radikallesmekten uzak tutmak ve halk hareketlerini bastirmaktir. Bu nedenle Israil'in koloniciligi, kitaya en basta fasizm getirmistir.

Israil'in Afrika faaliyetleri bugün de ayni hizla sürmektedir. En son olarak 1994 yilinin basinda Kongo'dan gelen bir haber, Yahudi Devleti'nin—Ortadogu'daki sözde baris sürecine ragmen—Afrika'daki militarist düzenin büyük bir ortagi oldugunu bir kez daha ortaya koymustu. "Israil'i Davet Eden Darbeciler" basligiyla basina yansiyan habere göre, Kongo Devlet Baskani Pascal Lissouba'nin muhalifleri, darbe yapmak için Israil'den parali asker ve askeri teçhizat istemislerdi. Kendilerini Kongo Liberal Partisi olarak tanitan muhalifler, Israilli yetkililer ve isadamlariyla görüserek darbenin hazirlanmasi için destek aramislar ve bu yardim karsiliginda iktidari ele geçirmeleri halinde petrol ve maden sektörlerinde Israil'e büyük imtiyazlar vereceklerini söylemislerdi.⁵¹

Peki Israil'in böylesine dev bir aktivite içine girmesi, böylesine genis bir strateji izlemesi ne ile açiklanabilir? Çogu "normal" ülke, örnegin Türkiye için, Afrika'nin uzak bir kösesinde kimin iktidara geldigi pek fazla önem tasimaz. Hiçbir "normal" ülke, kendisinden onbinlerce kilometre uzakliktaki Üçüncü Dünya ülkelerinde rejimleri yikmaya ya da ayakta tutmaya çalismaz. Demek ki, Israil "normal" bir ülke degildir. Dünyanin uzak köselerinde olup bitenler, Yahudi Devletini çok yakindan ilgilendirmektedir.

Bunun bize gösterdigi sonuç ise daha önemlidir: Israil, tüm dünyayi kapsayan bir hedef pesindedir ve tüm dünya üzerinde hesaplari vardir. Hallahmi buna "Israil'in global stratejisi" diyor. Dünyadaki hemen her politik mücadelede Israil bir taraftir. (Israil'in Amerika'daki uzantisi olan yahudi lobisi de ayni kurali uygulamaktadir. Yahudi lobisinin hedefi haline gelen ve bu nedenle Baskan Clinton'in istegine ragmen Savunma Bakani olamayan Amiral Inman, bu konuda "eger onlarla (yahudilerle) birlikte degilseniz, onlarin düsmanisinizdir" demisti.)

Bu ise ancak, Israillerin bir "dünya egemenligi" pesinde olduklari ile açiklanabilir. Israil, dünya için belirli bir sistemi, belirli bir modeli, yani Düzen'i uygun görmektedir ve tüm dünyanin da bu Düzen'e boyun egmesine çalismaktadir. Bu boyun egdirme stratejisi içinde Israil'in en büyük düsmani da, Düzen'e tepki duyan halklardir. Iste bu nedenle Israil dünyanin dört bir yanindaki fasist rejimlere destek olmakta, onlara iskence yöntemleri ögretmekte, onlari silahlandirmakta ve gizli polislerini egitmektedir. Çünkü fasizm, halklarin güç kullanilarak baski ve kontrol altina alinmasina yaramaktadir.

Israil'in dünyaya kabul ettirmeye çalistigi Düzen ise önceki bölümlerde de inceledigimiz gibi Kuran'da haber verilen "Israilogullarinin ikinci yükselis ve bozgunculugu"na karsilik gelmektedir. Israil'in Üçüncü Dünya'nin öteki bölgelerindeki faaliyetleri de bunu dogrulamaktadir. Örnegin Orta ve Latin Amerika, "Israilogullarinin bozgunculugu"nu çok yakindan hisseden bir baska Üçüncü Dünya parçasidir.

Orta ve Latin Amerika: Israil'in Uzaktaki Gölgesi

Orta ve Latin Amerika, on yillardir en karmasik, en istikrarsiz bölgelerin basinda gelir. Bölgede egemenligini sürdüren fasist rejimler, askeri cuntalar, iç savaslar, uyusturucu kartelleri, gerilla gruplari (ya da kontrgerilla gruplari) bölgeyi bir terör ve kaos atmosferine sokmaktadir. Kitayi kendi "arka bahçesi" olarak kabul eden ve kendinden bagimsiz herhangi bir rejimin yasamasina izin vermeyen ABD'nin yüzyilin basindan bu yana süren askeri müdahaleleri ya da CIA operasyonlari ise bölgedeki durumu çok daha kötülestirmistir. ABD Baskani Franklin D. Roosevelt, ülkesinin bölgeye olan yaklasimini söyle ifade etmisti: "Herhangi bir Orta Amerika hükümetinde 1-4 milyon dolara bir devrim yaratabiliriz. Baska bir deyisle, bu yalnizca bir fiyat sorunudur."

⁵²

Noam Chomsky, kitaplarinin büyük kisminda ABD'nin Orta ve Latin Amerika'da uyguladigi politikalari sert biçimde elestirir ve ülkesinin bölgeye ancak ve ancak terör ihrac ettigini ortaya koyar. "Amerika'nin en parlak elestirel beyini" sayilan yazar, Amerika'nin Orta ve Latin Amerika halklarina çektirdigi acilari, ülkesinin sahip oldugu "Culture of Terrorism" (Terörizm Kültürü)ne baglar. Chomsky'nin çalismalarinda, demokrasi ve insan haklari havarisi kesilen ABD'nin, bölge halkinin çektigi acilarda, yasadigi iskencelerde, hedef oldugu kursun ve bombalarda ne denli büyük bir payi oldugunu açikça görebilirsiniz.

Amerika'nin bölgedeki stratejisi, kendi stratejik ve ekonomik çikarlarini koruyacak liderleri ayakta tutmak ve ötekileri iktidardan düsürmektir. Bu arada kita halkinin basina nelerin geldigi ise hiç sorun degildir. Amerika'nin destekledigi ve hepsi de fasist sayilabilecek olan liderlerin en belirgin politikasi ise özellikle Soguk Savas dönemi boyunca, halka karsi acimasiz bir devlet terörü uygulamak ve böylece itaati saglamak olmustur. Örnegin bir zamanlar Amerika'nin en yakin dostu olan Nikaragua diktatörü Somoza'nin kanli rejiminin icraatlari arasinda; yedi yasindaki bir çocugun gerilla muamelesi görerek 12-30 yaslarindaki erkek ve kadinlarin yaninda kursuna dizilmesi, erkeklerin cinsel organlarinin kesilerek agizlarina sokturulmasi ya da kadinlarin sokak ortasinda irzlarina geçilerek öldürülmesine kadar varan iskenceler yer alir.

Bölgeyi kendi arka bahçesi olarak gören Amerika'nin uyguladigi ve uygulattigi terör az-çok bilinen bir seydir. Ama bu kan gölünün arkasinda pek fazla bilinmeyen, pek fazla dikkat çekmeyen çok önemli bir ülke daha vardir. Bu ülkenin bölgeyi "arka bahçe" olarak görmesi mümkün degildir; kitadan çok uzaklardadir. Ayrica bölgede Amerika kadar ekonomik çikari da yoktur; bölge ülkelerine uzanan dev uluslararasi sirketlere sahip degildir. Ama yine de bu ülke, Latin ve Orta Amerika'daki terörü var gücüyle desteklemektedir. Hem de Amerika'dan çok daha keskin, çok daha sinir tanimaz bir biçimde.

Latin Amerika'daki diktatörlerin tümü, arkalarındaki İsrail desteği ile iktidarda kalabilmiştir.

Yanda, bu döktatörlerden ikisi: İsrail'in bölgeye bol miktarda sattığı Kfir bombardıman uçağının altında, Arjantinli faşist cunta lideri General Viola (solda) ve Nikaragualı diktatör Anastasio Somoza...

Bu ülke, elbette, Israil'dir. Yahudi Devleti, tüm Üçüncü Dünya halklarinin kontrol altinda tutulmasi amacina yönelik olan "global strateji"si geregi, bölgeye büyük ilgi göstermektedir. Orta ve Latin Amerika'nin en kuytu köselerinde Mossad ajanlarina, Israilli askeri uzmanlara, iskence timlerine ya da ölüm mangalarina rastlayabilirsiniz. Fasist rejimlerin ya da fasist egilimli gerilla gruplarinin hemen hepsinin elinde Israil yapimi Uzi ve Galil marka otomatik silahlari görebilirsiniz. Israil, en az Afrika'da oldugu kadar, Orta ve Latin Amerika'da da faaldir. Benjamin Beit-Hallahmi, Latin ve Orta Amerika'yi "Israil'in uzaktaki gölgesi" olarak tanimlar ve söyle der:

Israil Latin Amerika'da sadece dostlar degil, ayni zamanda hayranlar da kazanmistir. Sili'den General Augusto Pinochet, Guatemala'dan General Romeo Lucas Garcia, El Salvador'dan Roberto D'Aubisson ve Paraguay'dan General Alfredo Stroessner Israil hayranlarindan birkaçidir. Nikaragua'daki Anastasio Somoza Debayle de onlar gibidir. Latin Amerika askeriyesinin tümü, Israil'in sertligine, vahsiligine, acimasizligina ve etkinligine hayrandir.

⁵³

Israil'in Orta Amerika faaliyetlerinin merkezi, Guatemala'nin baskenti Tegucigalpa'da kurulu olan Mossad istasyonudur. Son derece gelismis olan istasyon Mossad sef yardimcisi tarafindan yönetilir ki, bu da önemli ve etkili bir Mossad üssü oldugunun göstergesidir. Mossad, bu istasyon ve ülkelere dagilan ajanlari sayesinde, bölgedeki pek çok "müttefik" gerilla grubuna egitim vermektedir...

1975'de Israil bölgeye büyük bir silah saticisi olarak girmisti. Bölgeye Israil tarafindan sadece 1984'de 22 milyon dolarlik silah satisi yapilmistir.⁵⁴ Küçük askeri güçlerin yer aldigi Orta Amerika'da bu çok büyük bir rakamdir. (Karsilastirmak gerekirse, Ortadogu'daki 10.000 tanka karsilik Orta Amerika'nin tümünde 200 tanktan az vardir. Bölge öylesine az gelismistir ki askeri teknolojide 500 silaha, bir ulasim uçagina ve birkaç jete sahip olmak ölüm ve baski teknolojisinde yaptigi fark açisindan büyük önem tasir).

Israil'in Orta Amerika'ya sattigi askeri malzemenin önemli bir kismi da Israil yapimi degildir. Almanya'da üretilen Mauser-98 tüfekleri piyasadan kalktiktan sonra, Israil tarafindan Guatemala'ya satilmistir. Ayrica Israil bölgeye çok sayida Sovyet yapimi silah da satmistir. Böylece Israilliler, sattiklari bu silahlarin kendileriyle bir ilgisi olmadigini öne sürebilmektedirler.

Ancak Israil'in silah satisinda neden bölgede bir numara oldugu ve neden Israillilerin Orta Amerika'da bu denli popüler ve etkili olduklari sorusu akla gelmektedir. Çünkü Amerika Israil'den de büyük bir silah kaynagidir, bölgeye daha yakindir ve sonuçta da bölgeyi "arka bahçe" olarak görmektedir. Amerikalilarin bu özelliklerine karsin Israil nasil olup da bölgede bir numarali silah ve ilham kaynagi olabilmektedir?

Hallahmi, bu soruya cevap verirken, Yahudi Devleti'nin Orta Amerika'da bu denli popüler olmasinin sirrini, "Israil farki"ni, söyle anlatiyor:

Orta Amerikali generaller genelde Israil'e hayran olduklarini belirtirler, çünkü gördükleri Israillileri pratik, etkili ve sert olarak tanimlarlar. Israil'e hayran oluslarinin en büyük nedeni de, Israil'i 'insan haklari saçmaligini umursamayan bir ülke' olarak görmeleridir. Önde gelen asiri sagci bir Guatemalali politikaci bir röportajinda 'Israilliler su insan haklari meselelerinin islerini engellemesine izin vermiyorlar' demistir, 'sen parayi ödüyorsun, onlar (silahlari) getiriyorlar. Hiçbir soru sorulmuyor, oysa gringolar hiç de öyle degil'.

⁵⁵

Evet, Orta ve Latin Amerika fasistlerinin Israil'i bu denli tutmalarinin nedeni, Yahudi Devleti'nin kesinlikle "insan haklari" gibi bir endisesi olmamasidir. Israil, dünyanin en baskici, en katil rejimlerine seve seve silah satar ve bundan dolayi da hiçbir sorunla karsilasmaz. Buna karsilik, Amerikalilar ("gringolar"), bu denli rahat davranamazlar. Çünkü Amerikan Kongresi insan haklarini öne sürerek sik sik Beyaz Saray'in kirli islerini engellemektedir. Ayni sekilde Amerikan toplumu da ülkelerinin fasist rejimlere destek olmasina—eger bu destekten haberdar olursa—tepki gösterir. Vietnam savasina, daha dogrusu ABD'nin Vietnam isgaline, gösterilen tepkiler bunun örnegidir.

Oysa Israillilerin böyle bir sorunu yoktur. Onlar istedikleri rejimi desteklerler ve bu konuda ne siyasi kurumlardan, toplumdan tepki görmezler. Isgal altinda yasattigi insanlarin hiçbir hakkini tanimayan Israilliler, dogal olarak "insan haklari" gibi bir kavramdan yoksundurlar ve Üçüncü Dünya'daki en rezil rejimleri büyük bir zevkle destekleyebilmektedirler.

Bu nedenle Israil, Amerikan yönetiminin sicak baktigi ancak desteklemekten çekindigi rejimlerin en büyük dostudur. Knesset (Israil parlamentosu) üyesi Matityahu Peled, bu yüzden "Israil, Amerika yönetiminin Orta Amerika'daki 'kirli is' organizatörüdür" demektedir.⁵⁶ Israil, Amerika'nin direk müdahale edemedigi durumlarda da müdahale etme serbestisine sahiptir. Tipki Rodezya, Güney Afrika ve Iran'da oldugu gibi.

Son 20-30 yilda Orta ve Latin Amerika'daki Israil aktivitelerine baktigimizda standart bir tablo ile karsilasiriz. Bölge devletlerinin hemen hepsinde fasist rejimler ile halk arasinda büyük bir gerginlik yasanmistir. Halkin büyük bir bölümü rejime tepki duyuyor, bunu bilen rejim tarafindan da "düsman" olarak görülüyor ve baski altina aliniyordu. Fasist rejimler ve onlara destek olan Amerika ve Israil, çogu kez bu halklari "komünist" olmakla suçluyor ve komünizmle mücadele ettiklerini söylüyorlardi. Oysa bu bir aldatmacaydi. Fasist rejimlere karsi gelisen halk hareketleri "komünist" degildi, aksine bu halk hareketlerinin ardindaki en önemli güç, Kilise'ydi. Büyük bölümü Katolik olan kitada, Kilise insan haklarini, esitligi, adaleti savunan örgütlü bir güç olarak fasist rejimlerin ve onlarin destekçilerinin en büyük boy hedefi oldu. Bu nedenle de bölgedeki devlet terörü, en basta Katolik din adamlarini hedef aldi. (Bu tablo, yüzyillar boyu Düzen'le çatismis olan Katolik Kilise'sinin "direnisçi" mirasinin, Vatikan'da olmasa da, Latin Amerika'da hala sürmekte oldugunu gösteriyor.)

Simdi, bu bilgilerin ardindan, Yahudi Devleti'nin Orta ve Latin Amerika'da akittigi kanlari ülke ülke incelemeye baslayabiliriz.

Guatemala'da Akan Kanlar ve Israilli Iskence Uzmanlari

Orta Amerika'nin en kanli ülkelerinden biri Guatemala'dir. Meksika'nin güneyindeki bu küçük ülke, 1950'lerin ortasindan bu yana, halki "düsman" olarak gören fasist rejimler tarafindan yönetildi. 1954'de ülkenin ilk ve tek seçilmis baskani olan Jacobo Arbenz, asiri sagci bir askeri cunta tarafindan devrilmisti. Bu cuntanin baskici rejimine karsi halk arasinda örgütlenen bir gerilla hareketi dogdu.

Bu, rejimin halkin tümünü düsman olarak görmesi için yeterliydi. 1960'larda sistemli bir devlet terörü baslatildi. Amnesty International, yalnizca Ekim 1966 ve Mart 1968 tarihleri arasinda aralarinda çok sayida din adaminin da yer aldigi 8 bin Guatemala yurttasinin rejimin kurdugu "ölüm mangalari" tarafindan infaz edildigini bildirmisti. 1972'de bu ölüm mangalarinin kurbanlarinin sayisi 12 bine, dört yil sonra da 20 bine çikti. Roma Katolik Piskoposlar Konferansi, hükümetin izledigi politikayi tek kelimeyle "soykirim" olarak nitelemisti. Amerikali yazar William Blum, The CIA: A Forgotten History adli kitabinda Guatemala rejiminin iskence yöntemlerini söyle anlatir:

Orta Amerika'daki faşist rejimler, iktidarlarını korumak için daima halkın ezilmesi yolunda gitmişlerdir.

Bu nedenle, her faşist rejim gibi bu rejimler de özel eğitilmiş "güvenlik güçleri" kullanırlar. Bu "güvenlik güçleri", yanda Guatemala ormanlarında "rejim muhalefeti" arayan kontrgerilla askerleri gibi çoğu kez özel eğitilmiş "ölüm timleri"dir. Sözkonusu ölüm timlerinin arkasındaki en büyük destekçi ise İsrail'dir.

Rejim hakkinda elestiri yaptigi duyulan ya da gerilla grubuna üye oldugu düsünülen insanlar, gizli polis tarafindan evlerinden zorla alinarak bilinmeyen yerlere götürülürler. Çogunlugunun iskence edilmis ya da yakilmis cesetleri bir kaç gün sonra bir yol kenarinda elleri arkadan bagli olarak ya da bir nehir kiyisinda plastik bir torba içinde bulunur. Bazilari toplu mezarlara gömülmüstür. Bazi cesetlerde uçaklarla Pasifik okyanusuna atilmistir. Gualan bölgesinde artik kimsenin balik avlamadigi söylenir; çünkü sular ceset doludur. Sudan çikan cesetlerin arasinda gözlerine igne saplanmis olanlar vardir...

Bir köyün gerillalarla ilgisi oldugu sanilirsa köye baskin düzenlenir ve tüm erkekler bir daha hiç görünmemek üzere götürülürler.Ya da köydeki herkes öldürülür ve evler de buldozerle yikilir. Ancak bu kurbanlarin hemen hemen hiçbiri, gerilla grubunun üyesi degildir... En çok kullanilan iskence yöntemi, içine böcek ilaci doldurulmus bir torbanin kurbanin kafasina geçirilmesi ve basta cinsel organlar olmak üzere vücuda elektrik verilmesidir.

⁵⁷

William Blum, kitabinda Guatemala yerlisi bir kadinin ifadelerini aktarmaktadir. Ailesiyle birlikte "rejim muhalifi" olma suçundan sorgulanmaya götürülen Rigoberta Menchu Tum adli kadin, 9 Aralik 1979 günü basina gelen olaylari söyle anlatmaktadir:

16 yasindaki erkek kardesim Patrocino ile beni Chajul'deki merkeze götürdüler ve günlerce iskence yaptilar. Baskan Lucas Garcia'nin ordusundan bir subay erkekleri bir kenara ayirdi... bir süre sonra Patrocino'yu gördüm; dili kesilmis ve tirnaklari sökülmüstü, korkunçtu! Bu arada subay bir konusma yapmaya basladi. Her durdugunda, askerler, kardesimin ve diger erkeklerin kanli vücutlarini sopalarla dövüyorlardi. Daha sonra taninmaz haldeki vücutlari disari çikararak topragin üstüne firlattilar ve üzerlerine gaz döktüler. Daha sonra onlari atese verdiler ve canli canli yaktilar. Bu arada etraftaki insanlari da bunu seyretmeye zorluyorlardi.

⁵⁸

Bunlar yalnizca bir iki küçük örnektir. Guatemala'da önce General Romeo Lucas Garcia sonra da General Efrain Rios Montt tarafindan yönetilen fasist cunta rejimi, benzeri sekillerde yüzbinden fazla insani öldürmüstür. William Blum, rejimin güvenlik kuvvetleri tarafindan "gözleri oyulan, testisleri kesilerek agizlarina sokulan, elleri ve kollari koparilan" kurbanlardan, "gögüsleri kesilen" kadinlardan da söz etmektedir.

Peki böylesine kanli, böylesine acimasiz bir rejim kimin sayesinde ayakta durmaktadir? Noam Chomsky, bu konuda söyle der:

Guatemala'da Israilli danismanlar görev yapmaktadir. Korkunç katliamlardan sorumlu olan Guatemala'daki rejim, basarisini, çok sayida Israilli danismanin sagladigi güce borçludur. Guatemala'nin kanli Lucas Garcia rejimi, Israil'e model olarak duydugu hayranligi açikça dile getirmistir.

⁵⁹

Hallahmi, Israil-Guatemala iliskisi hakkinda detayli bilgiler vermektedir. "Guatemala'da sonu gelmeyen katliam politikalari izleyenlerin hepsinin ortak noktasi, Israil'e sadece askeri malzeme kaynagi olarak degil, ilham kaynagi olarak da borçlu olduklarini pervasizca belirtmeleridir" diyen Israilli yazar, ülkesinin, Guatemala askeri rejimlerinin "ana destegi" oldugunu ve hem General Romeo Lucas Garcia'ya hem de General Efrain Rios Montt'a kayitsiz sartsiz yardim ettigini bildirir.⁶⁰

1970'lerin ortalarinda Israil Guatemala'nin en büyük silah tedarikçisi olmus ve 1977'den sonra da neredeyse bu ülkeye silah satan tek ülke haline gelmistir. Kasim 1977'de Guatemala ordusu, orduyu tamamen Israil silahlariyla donandirma programinin bir parçasi olarak Amerika yapimi eski Grand M-1 tüfeklerini Israil yapimi Galil tüfekleriyle degistirmistir. 1983'de Israil Savunma Bakanligi, Israil'in 1948 savasinda kullanmis oldugu eski Mauser 98'i Guatemala'ya satmistir.⁶¹

Israil, Guatemala'ya silahin yaninda "know-how" da satmaktadir! Guatemala'da çok sayida Israilli ordu ve istihbarat uzmani vardir ve bunlar, Guatemala'daki "iç güvenlik birimleri"nin gerilla örgütüne ve sivil halka karsi giristigi operasyonlara (yani az önce degindigimiz iskencelere) yardim etmistir. Israil danismanlari ayni zamanda acimasiz Guatemala gizli polisiyle birlikte çalismislardir. Israilli uzmanlarin Guatemala gizli polisine ögrettiklerinin basinda, "halkin fislenmesi" gelir. Israillilerin yardimiyla, Guatemala nüfusunun %80'i isimleri ve diger detaylarla birlikte bilgisayara kaydedilmistir. Gerilla kaynaklarinin iddialarina göre bu bilgisayar sistemi, fasist ölüm mangalarinin isim listelerini temin etmekte kullanilmistir. Güvenilir kaynaklara göre, ülkede faaliyet göstermis Israilli uzmanlarin sayisi 40'i bulmaktadir ve bunlarin çogu Guatemala istihbarat servisinde çalismistir.⁶²

Israil, bunlarin yaninda bir de Guatemala rejimi lehinde ABD'de lobi yapmistir. Guatemala rejiminin yaptigi "insan haklari ihlalleri" (yani katliamlar) hakkinda Amerikan Kongresi'nde yükselen sesler, Israil lobisinin Guatemala rejimine büyük destek vermesi sayesinde susturulmustur.⁶³

Guatemala'daki vahsetin ardindaki bu Israil faktörüyle, bölgedeki diger ülkelere baktigimizda da karsilasmak mümkündür. El Salvador bir diger ilginç örnektir.

El Salvador'un Ölüm Mangalari ve Israil'in Askeri Danismanlari

El Salvador'u yakip-yikan devlet terörü Oliver Stone'un ünlü Salvador filmine konu olmustu. Filmde yer alan korkunç görüntüler, gerçeklerin yaninda az bile kalir. Trakya kadar büyüklüge sahip olan ülkedeki terör, Chomsky'nin verdigi bilgilere göre "150 bin adet ceset, açliktan kirilan milyonlar, irzina geçilmis sayisiz kadin ve iskence görmüs sayisiz insan"i kurban etmistir.


El Salvador'daki faşist ölüm mangaları da diğer benzerleri gibi İsrail tarafından eğitilmiş ve silahlandırılmıştı. Solda, El Salvador ordusunun rutin icraatlerindan bir; "rejim muhalifi" olma suçundan dolayı "infaz" edilen siviller. Sağda, ülkedeki "aşırı sağcı ölüm timleri"nin bir başka "infaz"ı.

Darbe ile iktidari ele geçiren fasist rejim ile ona karsi direnen gerilla gruplari arasinda mücadelede, kitanin diger ülkelerinde oldugu gibi halk kurban edilmisti. Nokta, ülkedeki durumu tasvir ederken söyle yaziyordu: "Hükümet güçleri gerillalar ile diger halk kesimi arasinda ayirim gözetmeden tetige basiyor. Bir baskentli söyle diyor: Ordu gelir ve sadece öldürür!" ⁶⁴

Amerika tarafindan desteklenen fasist El Salvador rejimi, 1960'lardan bu yana sistemli olarak rejim muhaliflerini ortadan kaldirdi. En çok hedef alinan gruplar; sendika liderleri, köylü organizasyonlari ve Kilise'ydi. Hükümetin yönetimindeki asiri sagci "ölüm mangalari"nin en sik kullandigi sloganlarin basinda "Vatansever ol, bir rahip öldür" slogani geliyordu; çünkü rahipler, "rejime karsi itaatsizligi yaymakla" suçlanmaktaydilar. "Güvenlik güçleri" tarafindan kullanilan iskence yöntemleri Guatemala'dakinden farkli degildi.

Ve tahmin edilebilecegi gibi Israil, El Salvador'daki fasist rejimin basta gelen destekçisiydi. El Salvador'la ilk büyük askeri anlasma 1973'de yapildi ve Israil, Salvador hava gücünü Orta Amerika'daki en iyi hava gücü yapmayi taahhüt etti. Israil, El Salvador'a 49 uçak satmayi kabul etti. Hava Kuvvetleri Albayi Rafael Bustillo'nun belirttigine göre—"sadece gelen ve öldüren"—El Salvador ordusu, 1970'lerden sonra Israil yapimi napalm bombalari kullanmaya basladi.⁶⁵

Orta Amerika'nın hemen her ülkesinde temelde iki taraf vardır: İsrail ve onun Amerikalı uzantıları tarafından desteklenen faşist rejimler ve temelde Katolik Kilisesi tarafından desteklenen halk. Bu nedenle, İsrail destekli faşistlerin hedefeleri arasında kilise ve din adamları önemli bir yer tutar. Üstte bir Kilise'ye düzenlenen baskın sonrasında El Salvador hükümet askerleri ve yine El Salvador'da işkence ile öldürülen 6 Cizvit rahibi.

1980'lerde ise El Salvador Israil'le "anti-gerilla (kontrgerilla) güvenlik yardimi" hakkinda gizli anlasmalar yapti. Salvador Demokratik Devrimci Cephesi temsilcisi Arnaldo Romas, Israil'in El Salvador'da 50 askeri danisman bulundurdugunu söylemisti. Diger bazi raporlara göre ise bu sayi 100'dü. Israil askeri uzmanlari, Salvador ordusunun gerillalara karsi uyguladigi stratejinin degismesine ve daha saldirgan ve baskici taktikler kullanilmasina öncülük ettiler. Israilli akil hocalarindan esinlenen Albay Sigifredo Ochoa, saldirgan bir taktik ustasi olarak ün kazandi. Israil, ülkedeki devlet terörünün en büyük sorumlusu olan ve "ölüm mangalari" adiyla da anilan karsi-istihbarat ekiplerini egitiyordu. Içisleri Bakani yardimcisi Fransisco Guemay Guerra, 1979'da yapilan bir röportajda vahsetleriyle ünlü ANSESAL adli ölüm mangalariyla çalismak üzere Israilli ajanlarin Salvador'da istasyon kurduklarini belirtmisti.⁶⁶ ANSESAL birliklerinde Israilliler tarafindan egitilen Roberto D'Aubisson, daha sonra asiri sagci ARENA partisini kurdu. D'Aubisson, bu arada ülkedeki devlet terörünü ve fail-i meçhulleri organize etmeye devam etti.⁶⁷

Israilli uzmanlar ayrica ayni Guatemala'da yaptiklari gibi Salvador gizli polisine bilgisayar teknolojisi kazandirarak "halki fislemeyi" ögretmislerdi. Israil'in fasist rejime olan destegi o denli belirgindi ki, direnisçi gerillalar 1979'da Israil Büyükelçisini kaçirmis ve onun fasist rejime silah satisini organize etmesi nedeniyle "savas suçlusu" oldugunu ilan etmislerdi. 2 Agustos 1982'de El Salvador'un geçici baskaninin oglu Ernesto Magana tarafindan baskanlik edilen ve iki bakandan olusan bir yüksek düzey delegasyon, El Salvador'dan gizlice Israil'e geldi. Delegasyon, basbakan Begin'le görüserek ekonomik ve askeri yardim hakkinda görüstü.⁶⁸

Amerikan US News and World Report dergisi söyle yazmisti: "Israil'in önemli müsterileri arasinda Napoleon Duarte tarafindan yönetilen El Salvador iktidar cuntasi var ki, bu cuntanin silahli kuvvetleri bu sene ayda ortalama 2000 insan öldürdüler. Cuntanin askeri malzemelerinin % 85'i Israil'den geliyor..."⁶⁹

Ayrica Israil, her fasist rejimin oldugu gibi El Salvador'un da ilham kaynagidir. Benjamin Beit-Hallahmi söyle diyor: "Salvador ordu subaylari Israil'e olan hayranliklarini sik sik belirtmislerdir. El Salvador'daki Ochoa ve D'Aubisson gibi asiri sagcilar, kendilerine model olarak genelde Israil'i kabul ederler." ⁷⁰

Nikaragua; Somoza Diktasini Yasatabilme Çabasi

Orta Amerika'nin belki de en karisik ülkesi Nikaragua'dir. Aslinda Nikaragua'nin da tarihi El Salvador ya da Guatemala tarihine benzetilebilir. Her üç ülkede de halki ezerek iktidarda oturan fasist diktatörlükler kurulmustu. Ancak Nikaragua, diger iki ülkeden farkli olarak, 1979 yilinda diktatörünü devirmis ve yeni bir rejim kurmaya çalismisti. Buna ise elbette izin verilmedi.

Nikaragua, 1912 ve 1913 yillari arasinda Amerikan güçleri tarafindan isgal edilmisti. Amerikan deniz kuvvetinin yerini almak üzere askeri bir kuvvet olusturuldu ve 1936'dan sonra Somoza ailesi bu askeri kuvveti yönetmeye baslayarak ülkenin büyük bir kismina sahip oldu. Böylece 1979'a dek sürecek olan Somoza diktatörlügü baslamis oldu. Rejim, ülkenin Somoza ailesi tarafindan inanilmaz bir biçimde sömürülmesine dayaniyordu. Amerikali gazeteci Shirley Christian bu durumu "1936'dan 17 Temmuz 1979'a dek Nikaragua, Anastasio Somoza Garcia'ya ve onun ailesi ve yakin çevresine ait olmustur" diyerek özetliyor.⁷¹

Somoza rejiminin bir baska özelligi de, Orta Amerika'nin geneline uygun olarak, kanli bir rejim olusuydu. 43 yillik Somoza iktidari sirasinda "rejim muhalifi" oldugu düsünülen onbinlerce insan acimasizca öldürüldü. William Blum, Somoza'nin sürekli sikiyönetim halindeki "güvenlik güçleri"nin, zamanlarini "kadinlara tecavüz ederek, rejim muhaliflerine iskence yaparak, köylüleri katliamdan geçirerek, insanlari yagmalayarak" geçirdiklerini yazar.⁷² Baska kaynaklarda, Somoza rejiminin baskilari anlatilirken; "yedi yasindaki bir çocugun gerilla muamelesi görerek 12-30 yaslarindaki erkek ve kadinlarin yaninda kursuna dizilmesi, erkeklerin cinsel organlarinin kesilerek agizlarina sokturulmasina kadar varan iskencelerden, kadinlarin sokak ortasinda irzlarina geçilerek öldürülmeleri"nden söz edilir.⁷³

Israil, henüz daha 1950'li yillarin basinda bu "hirsiz" ve eli kanli diktatörün stratejik önemini kesfetmisti. Somoza'ya 1950'lerin basinda Israil askeri yardimi teklif edildi. O zamanin Savunma Bakanligi sekreteri olan Simon Peres, 1957'de Anastasio Somoza Debayle'ye bir mektup yazarak ihtiyaci olan her türlü yardimi verebileceklerini bildirmisti.⁷⁴

Iliskiler kisa sürede ve hizla gelisti. 1961'de Somoza'nin emri altindaki Ulusal Ordu, Israil'den üç adet tank ve 40 zirhli araba satin aldi. Bu arada Somoza Israil silahlarina merak sarmis ve onun görebilmesi için baskent Managua'ya tüm Israil silahlarindan örnekler getirilmisti. 1975'te Galil tüfeklerini tasarlayan Israel Galili, Nikaragua'ya gitti ve Somoza ile çok samimi bir görüsme yapti. Ayni yil Disisleri Bakani Yigal Allon, diger bazi yahudi misafirlerle birlikte Somoza'nin Managua gemisindeki kahvaltiya katildi.⁷⁵

1970'li yillar boyunca Israil'in Somoza rejimine silah satisi sürdü. Ancak asil büyük ticaret, Amerika'nin 1978'de Somoza'ya yaptigi yardimi kesmesiyle basladi. Amerika Somoza'nin rejim muhalifi olan Sandinista gerillalarina ve halka karsi yaptigi katliamlarin ayyuka çikmasi nedeniyle artik diktatörü destekleyemez olmustu. Oysa böyle seyler Israil için hiç sorun degildi. Yahudi Devleti, Somoza'nin en son ve kanli günlerinde, ona en büyük destegi verdi. Eylül 1978'de Israil'den Somoza'ya 5 bin Galil, 5 yüz Uzi tüfegi, arti cephane, el bombalari ve dört devriye gemisi yollandi. 1979 bahari boyunca Somoza'nin hava birlikleri Israil yapimi Arava uçaklari ile Managua'nin fakir varoslarini bombaladi. Somoza ile Sandinistalar arasinda arabuluculuk yapan diplomatlara göre, Somoza'nin Sandinistalara teslim olmakta direnmesinin nedenlerinden biri, Israil'in öyle ya da böyle milli muhafiz kuvvetinin ihtiyacini gidereceginden emin olmasiydi.⁷⁶

Ancak Israil'in tüm bu yardimlari Nikaragua diktatörünü kurtaramadi. Sandinistalar 17 Temmuz 1979'da iktidari ele geçirdiler. Somoza ise Miami'ye kaçti. Ülkede yaptigi "hirsizlik" ise hayret vericiydi: Somoza ailesi, 1979 basinda, tüm ülkedeki ekilebilir topraklarin 1/5'ini, en büyük 26 sinai kurulusunu, 8 seker kamisi plantasyonunu, bir çok rafineriyi vb. elinde tutuyordu. Ayrica alkol tekeli, çesitli besin endüstrilerinin denetimi, Avrupa otomobil firmalarinin acenteligi, ülkenin tek ulusal havayolu sirketi, çesitli deniz nakliyat sirketleri, tekstil ve çimento sanayinde önemli miktarda hisse, bir banka, bir tasarruf ve kredi sandigi ve çesitli ABD firmalariyla ortakliklar da servetinin unsurlari arasindaydi. Miami'ye kaçtiginda diktatörün serveti 900 milyon dolari buluyordu. Halkin üçte ikisi ise yilda 300 dolardan daha az kazaniyordu.

Somoza iktidari düserken, diktatörün Israil'le olan yakin baglantisi da ortaya çikti. Sandinista askerleri o yaz Somoza birliklerini yenerek baskent Managua'ya dogru ilerlerken henüz kutulari açilmamis çok sayida Israil silahi elegeçirdiler. Zaten savastiklari Somoza askerleri, özellikle son dönemde, ellerindeki Uzi ve Galil'ler ya da baslarindaki Israil yapimi migferlerle birer Israil askerine benziyorlardi.

Daha sonra arastirilan Somoza arsivleri, diktatörün daha henüz Israil'in kurulus döneminde, 1948 savasinda Yahudi Devleti'ne yardim ettigini, Israillilerin de bu yardimin karsiligi olarak Somoza'nin New York bankalarindaki hesabina 200 bin dolar yatirdigini ortaya çikardi.⁷⁷

Nikaragua'da Vahsetin Adi: Kontralar

Solcu Sandinista gerillalari belki ABD ve özellikle de Israil'e ragmen Somoza'yi devirmislerdi, ancak kendi baslarina birakilmayacaklardi. Halkin destegini alan Daniel Ortega yönetimindeki Sandinist hükümet, önce ülkedeki büyük bütün bankalari devletlestirdigini açikladi. Ayrica madenler ve balikçilik endüstrileri devletlestirildi. Ardindan bir dizi ekonomik ve sosyal reform plani hazirlandi. Ortega, yasanan iç savastan sonra, disardan alacagi kredileri, harap haldeki ülkesini imar etme amacini tasiyan planin gerçeklesmesi için kaynak olarak kullanacakti.

Ancak CIA kisa bir süre sonra, Somoza rejimini özleyen fasist egilimli Nikaragualilari egitmeye basladi. "Kontra" adi verilen bu gerilla gruplari bir süre sonra Sandinist rejime karsi bir tür iç savas baslattilar. Kontralarin hedeflerinin basinda da, Sandinist rejimi destekleyen halk yiginlari geliyordu; halk, terör ve vahset yoluyla hizaya getirilmeliydi.

Burada bir nokta ilginçti: ABD, Sandinistleri "Sovyet uydusu" ve "komünist" olmakla suçluyor ve bu "kizil"lara karsi da antikomünist kontra gerillalarini destekledigini söylüyordu. Oysa bu bir aldatmacaydi. Sandinistalar "Sovyet uydusu" degildiler, yalnizca kendi ülkelerinde sosyalist bir ekonomik düzen kurmak isteyen bir "bagimsiz sol" harekettiler. Ancak "bagimsiz sol", Sovyetlerle gizli bir uzlasma içinde olan ABD'nin hiç hosuna gitmeyen bir kavramdi (bkz. 6. bölüm). Sandinistalarin ilginç bir baska yönü de Katolik Kilisesi tarafindan desteklenmeleriydi; bu da Amerika için olumlu bir sey degildi. Bu nedenle ABD yalnizca Sandinistalari "Sovyet uydusu" olarak göstermekle kalmadi, bir yandan da onlari gerçekten de "Sovyet uydusu" yapmaya çalisti. Noam Chomsky, bu konuda söyle diyor:

Reagan yönetimi isbasina geldigi günden itibaren, Nikaragua'nin eninde sonunda bir Sovyet uydusu olmasini kaçinilmaz kilacak bir politika izledi. Nikaragua'nin gelismesi ve yeniden yapilanmasina engel olmak için ne mümkünse yapildi. Iliskileri gelistirmek için sergiledigi her türlü tesebbüs reddedildi. Bu, ABD'nin yutmayi kararlastirdigi her ülkeye karsi uygulaya geldigi ve artik standartlasmis bir politikasidir.

⁷⁸

Bu antikomünist yaygara içinde Amerika Nikaragua'nin bütün çapulcularini "vatansever"lik görüntüsü altinda topladi, egitti, silahlandirdi ve Nikaragua'da yillar süren iç savasi baslatti.

Solda, kilise tarafından desteklenen sol eğitimli Sandinista gerillaları, İsrail'in desteklediği Somoza diktasını devirebilmek için uzun bir mücadele vermişlerdi. Devrim sonrasında ise İsrail ülkeyi faşist yapma sevdasından vaz geçmedi. CIA tarafından örgütlenen faşist kontra gerillaları, Nikaragua'daki iç savaşı İsrail'in silahları ve askeri uzmanları sayesinde sürdürdüler.Sağda, Nikaragua ormanlarında bir kontra birliği, yıl 1987.

Ancak Amerika bu iste yalniz degildi. Israil de kontralarin egitilmesi ve silahlandirilmasi isinde Amerika'nin yanindaydi. Israil daha önce de Somoza rejimine destek oldugu için, kontralara destek vermesi pek de sasirtici degildi aslinda. CIA 1981'de kontralari organize ederken, Mossad komandolari da bölgeye gelmis ve kontra birliklerine egitim vermeye baslamisti. Hatta Kosta Rika'da üstlenmis olan kontra, CIA yardimini reddederken, Israil'in destegini severek kabul etmisti.⁷⁹ Bu, Israil'in Latin Amerika fasistleri tarafindan sertligi ve acimasizligi nedeniyle "gringolar"a tercih edilmesinin örneklerinden biriydi.

Aralik 1982'de Israil Savunma Bakani Ariel Saron Honduras'a bir ziyaret yapti ve bu ziyareti sirasinda kontra grubu FDN'nin (Nikaragua Demokratik Gücü) lideriyle görüstü. O günden beri Nikaragua'da Sandinist rejim de sik sik Israil'in kontralara destegini duyurdu. Nikaragua Basbakani Daniel Ortega, Israilli danismanlarin açik ve gizli olarak kontralari egittigini belirtti.

ABD'li yetkililer ilk olarak1983'de "Israil destegini" rapor ettiler. Reagan hükümetinin yetkilileri Haziran 1983'deki New York Times'a verdikleri demeçte; Israil'in ABD'nin ricasiyla FKÖ'den ele geçirdigi silahlari, Nikaraguali direnisçilere gönderdigini söylediler. CIA kaynaklarina göre, Israil yardim merkezi olarak Honduras'i kullaniyor ve CIA tarafindan finanse ediliyordu. ABD'lilere göre Israil'in yardimi milyonlarca dolar tutarindaydi ve Güney Amerika'daki kontralara dogrudan iletiliyordu.

Israil ilk olarak Temmuz 1983'de kontralara silah sagladi. ABD hükümetinin hem içinden hem de disindan bilinen kaynaklara göre, Amerikan Kongresi askeri yardimi kesse bile, Israil Orta Amerika'daki ABD dostlarina yardim edecekti. Yani silah kaynagi olarak da Israil, kontralar için "gringolar"dan daha güvenilirdi. Reagan hükümetinin yetkilileri Israil'in kontralara para yardimi yaptigini vurguladilar. Mart 1985'de hazirlanan rapora göre Israil, kontralara para yardimini son aylarda arttirmisti. Israil, Honduras ve El Salvador kontralara dogrudan askeri destek saglayan ülkelerdi. Öyle veya böyle Israil herkesin listesindeydi.⁸⁰

Kontra liderlerinin kendileri de Israil destegiyle ilgili en iyi haber kaynaklariydilar. Kosta Rika'dan gelen raporlar, Eden Pastora ve grubunun arasinda Israilli danismanlar ve ellerinde Israil silahlari oldugunu bildiriyorlardi. Kontralar, Honduras'da merkez kurmustu. Lideri Adolfo Calero, Nikaragua'daki Coca-Cola'nin eski patronuydu. Grubun adi belirtilmeyen liderlerinden biri söyle diyordu: "Bir hükümete ihtiyacimiz var. Israil'in en iyi fikir oldugunu düsündük; çünkü onlarin teknik deneyimleri var." Bir baska kontra lideri Enrique Bermudez 23 Nisan 1984'de NBC televizyonuna verdigi demeçte; Israil'den silah aldiklarini söylüyordu. Bir baska FDN lideri Edgar Chamoro ise Time'a söyle diyordu: "Israil'li istihbarat uzmanlari CIA'e kontralari egitmesi için yardim etti. Emekli olmus Israil ordusu komutanlari gölge firmalar tarafindan ise alinarak direnisçilere yardim ettiler." ⁸¹

Ancak Israil'in olaydaki tüm bu rolüne ragmen, dünya kamuoyu kontra-Israil baglantisini fazla duymadi. Çünkü Israil her zamanki taktigini kullaniyor ve "ikili politika" izliyordu. Resmi olarak Israil, kontralarla herhangi bir baglantisi oldugunu reddediyordu. Bati medyasi da Israil'in olaydaki rolünü küçük göstermek egilimindeydi. ABD'li bir istihbarat uzmani bu konuda söyle demisti: "Israilliler gizli bir operasyonun nasil yönetilecegini çok iyi biliyor lar."⁸² Israil'in kontra operasyonunu gizli tutmak için kullandiklari bir yöntem de, bu fasist birliklerin eline Sovyet yapimi silah verilmesiydi. Böylece silahlarin kaynagi ortaya çikmiyordu.

Kontralarin aldiklari Israil egitimi, en çarpici sonucunu Nikaragua halkina karsi uygulanan inanilmaz vahsetlerde ortaya çikardi. Iskence ve katliam konusunda "uzman" olan ve bu bilgilerini de dünyanin dört bir yanindaki müttefiklerine aktaran, "know-how" ihracati yapan Israilliler, Orta Amerika'da akan kanlarin basta gelen sorumlusu oldular.

Mossad, kontralari, "gerilla savasindaki psikolojik operasyonlar" üzerinde egitti ve düzenli olarak siddete devam edildi. Bu arada halka, kendilerinin Rus emperyalistlerden kurtarilmaya çalisildigi söyleniyordu. Önemli isimlere suikast önerileri ve girisimleri yapildi. Kontralarin saldirilari sadece stratejik hedeflerle kisitli degildi. Kasitli olarak sivil köylüleri de öldürüyorlardi. Bu cinayetleri islerken de halki mümkün oldugunca çok yilginliga ugratabilmek için en acimasiz metotlari kullanmaktan çekinmiyorlardi. Bunlardan bir örnek Ingiliz basininda söyle anlatiliyordu: "Rosa'nin gögüsleri kesilmisti. Sonra gögsü yarilip kalbi çikarilmisti. Erkeklerin kollarini kirip, testislerini kesiyorlar ve gözlerini oyuyorlardi. Bogazlarini kesip, bu yariklarindan dillerini disari çikararak öldürmüslerdi." ⁸³

Irangate Dosyasi: Israil Iran'a Neden Silah Satti?

1986 Kasim'inda Lübnan'da As-Sira isimli dergide çikan bir haber, çok kisa bir sürede gerek dünya, gerekse Amerikan kamuoyunu en çok mesgul eden konu haline geldi. Haberde ABD'nin 1985 Agustosu'ndan baslayarak, bir süre, Iran'a gizlice silah ve askeri malzeme satmasi konu ediliyordu. Amerika o siralarda Irak'la savas halinde olan Iran'a gizlice silah satmis ve bu satistan gelen parayi da Nikaragua'daki kontralarin egitimi ve silahlandirilmasi için harcamisti. Ancak ABD silahlari dogrudan Iran'a gitmemisti. Olayda Israil aracilik etmisti. Silahlar Israil stoklarindan Iran'a yollanmis, buna karsilik da Amerika Israil'in stoklarini yeniden doldurmustu.

Olay iki açidan ilginçti: Birincisi, Amerikan yönetiminden bir grubun, kontralari Kongre'nin kararlarina ragmen desteklemek için bu denli gizli ve garip bir yol kullanmasiydi. Ikinci ve asil ilginç yön ise Amerika'nin, kendisini "Büyük Seytan" olarak gören Iran yönetimine neden ve nasil silah sattigiydi.

Bir süre sonra ortaya çikan bilgiler durumu daha da garip hale getirdi: Irangate, asil olarak bir Israil operasyonuydu. Iran'a silah satip bu parayla kontralari destekleme fikrini Israilliler vermisti. Bu konuyla ilgili haberler Türk basinina da yansimisti. "Irangate önerisi Israil'in" basligiyla verilen bir haberde söyle deniyordu: "ABD'nin Iran'a gizli silah satisini Israil'in önerdigi ortaya çikti. ABD'yi sarsan, Ortadogu'yu karistiran Irangate Skandali'nin Israil'in önerisi üzerine gerçeklestigi anlasildi." ⁸⁴

Peki Israil neden Iran'a silah satmak istemis olabilirdi? Iran rejimi, Amerika'ya duydugu antipatinin belki daha da siddetlisini Israil'e karsi da duyuyordu. Bunu fiiliyata dökmekten de kaçinmiyordu. Güney Lübnan'da üstlenen ve 1983'den sonra buradan Israil hedeflerine büyük misillemeler düzenleyen Hizbullah örgütü de en büyük destegini Iran'dan aliyordu. Israil'in Iran rejimine karsi oldugu bu nedenle son derece açikti. Hatta bu yüzden Sah'in devrilmek üzere oldugu siralarda, Ariel Saron Israil komandolarini Sah'i kurtarmak için devreye sokmaya çalismisti.

Peki neden Israil, Amerika'yi devreye sokarak basdüsmanina silah satiyordu?

Benjamin Beit-Hallahmi bu soruya ikna edici bir cevap veriyor. Israilli yazarin bildirdigine göre, Israil, Iran ordusuna silah satarak, Iran rejimine fazla sicak bakmayan bazi ordu güçleriyle bir baglanti kurmak niyetindeydi. Nitekim Israil'in Amerika Büyükelçisi Mose Arens 1982 yilinda bu yönde bir açiklama yapmis ve Israil'in Iran ordusuna uzanan kanallari açik tutmak için onlara silah sattigini, ancak nihai hedefinin Humeyni rejimini yikmak oldugunu söylemisti. Israil, Iran içindeki "radikal olmayan" unsurlari destekleyerek, radikal rejimi uzun vadede çökertebilecegini hesapliyordu. Nitekim Israil'in Iran'daki rejimi devirmek için darbe planlari yaptigina dair açik isaretler vardi. 8 Subat 1982 tarihinde Israil televizyonunda yayinlanan bir programda Disisleri üst düzey görevlisi ve Mossad'in eski Afrika sefi David Kimche, Iran eski büyükelçisi Uri Lubrani ve eski Tahran askeri atesesi General Yaakov Nimrodi (sol üstte) ile yapilan röportajlar yayinlandi. Lubrani, bu programda Humeyni hükümetine karsi askeri bir darbenin mümkün oldugunu ve Tahran'in yüz tank ve "yalnizca" onbin ölü ile ele geçirilebilecegini söylemisti.⁸⁵ Programa katilan diger iki kisinin, Mossad ajani David Kimche ve Kürt yahudisi Yaakov Nimrodi'nin, Iran'a silah satisini organize eden en önemli iki isim oldugu yillar sonra ortaya çikacakti.

Israil'in Iran ordusu içindeki rejim muhalifleri ile iliski kurma plani, dogrusunu söylemek gerekirse, mantikliydi. Çünkü o dönemde gerçekten de özellikle askeri kesimde Sah dönemine özlem duyanlar vardi. Bunlar bir de kendi aralarinda önemli bir örgütlenme kurmuslardi: Bir mason locasi!... Nokta dergisi bu konuyla ilgili ilginç bir haber yapmis ve Iran'in silah aliminda Hocatiye Locasi adiyla bilinen gizli bir mason locasinin üyelerinin önemli rolü oldugunu yazmisti.⁸⁶ Israil'in silah satisi araciligiyla baglanti kurmak ve kendilerine darbe yaptirmak istedigi "ordu içindeki rejim muhalifleri", büyük ihtimalle bu Hocatiye Locasi'nin üyeleriydiler. Yahudi Devleti'nin masonlarla isbirligi yapmasindan daha dogal ne olabilirdi ki?

Sonuçta Israil "yüz tank ve onbin ölü ile" Tahran rejimini düsüremedi, istedigi darbeyi yapamadi. Ancak Yahudi Devleti yine de Irangate'ten oldukça karli çikti.

Herseyden önce Israil, Iran'a bozuk ve kalitesiz silahlar yollamis, onlarin yerine ise Amerika'dan son derece kaliteli silahlar almisti. Israilliler, Amerikalilarin dogrudan Iran'a gönderilmesi için kendilerine verdikleri silahlari da yine ellerindeki bozuk silahlarla degistirip Iran'a yollamislardi. Nikaraguali kontralara verildigi ileri sürülen 30 milyon dolarin da Israil'in elinde oldugu da ortaya çikmisti. "Beyaz Saray'a yakin kaynaklar", Israil'in degerleri 10 milyon dolar olan silahlari Iran'a 40 milyon dolara sattigini bunun 10 milyonunu Amerikan yönetimine teslim ettikten sonra, kalan 30 milyonu bir Isviçre bankasina yatirdigini söylemislerdi.⁸⁷ Bir baska habere göre ise Israil, Amerika'dan gelen bir kisim Hawk roketlerini kendi elindeki bozuk Hawklarla degistirip Iran'a yollamisti.⁸⁸

Israil, Iran'a silah satisindan farkli bir kar daha elde etmisti. Yahudi Devleti, Iran'a silah satma teklifi götürürken Iran yahudilerinin Israil'e göç etmesi için izin verilmesi sartini kosmustu. Londra, Paris ve Cidde'de yayinlanan El Sark El Avsat gazetesinin "Iran falasalari" basligi ile verdigi haberde, silah pazarligina Iran'da yasayan binlerce Yahudinin de dahil edildigini bildirilmisti. Gazete, Iran hükümetinin verdigi izin üzerine, bir kaç ay içinde 800 kadar yahudinin Israil'e gitmek üzere Amerika'ya geldiklerini ve haftada ortalama 70 Iranli yahudinin ülkeyi terkettigini yazmisti.

Kisacasi Irangate, Israil için kisa günün kari olmustu: Iran'a bozuk silah lar yollanirken, Israil stoklari yenilenmis, "Iran Falasalari"na kapi açilmis ve Amerikan-Israil ikilisi tarafindan kontralara para ve silah aktarilmisti.

Irangate'le ilgili bu bilgilerin ardindan, simdi yeniden kontralara ve Orta Amerika'ya dönebiliriz.

Honduras'taki Fail-i Meçhuller ve Meslegi 'Adam Öldürmek' Olan Israilliler

Honduras da diger Orta Amerika ülkelerinden pek farkli degildir. Dünyanin en fakir bir kaç ülkesinden biri olan Honduras'ta, yillar yili Guatemala ve El Salvador'dakine benzer fasist rejimler hüküm sürdü. Amerika ile siki isbirligi içinde olan fasist yönetim, 1980'den sonra Amerika'nin komsu ülke Nikaragua'ya karsi egittigi kontralara da yataklik etmeye baslamisti. Ülke, tam bir "kontra cumhuriyeti" görünümüne girdi. Sivil halk, kontralarin ve Honduras devlet güçlerinin hedeflerinin basinda geliyordu. Noam Chomsky, ülkedeki terörden söyle söz ediyor:

Honduras'a bir göz atalim. Insan Haklarini Savunma Komisyonu bir rapor hazirlamis, yüzlerce Hondurasli köylünün yerlerinden-yurtlarindan edildigini, toplama kamplarinda toplandigini, zulmün kontralarla Honduras ordusunun altinci taburunun eseri oldugunu duyurmustur. Sandinistalarla isbirligi yaptigi sanilan köylülerin mallarina el konulmakta, kimi öldürülmekte, kimi de sürülmektedir. 16 bin civarinda köylü topraklarindan sürülmüstür. Arazileri zengin tütün çiftlik sahipleri tarafindan pay edilmistir. Bunlar, muhtelif güvenilir kaynaklar tarafindan da dogrulanan aci gerçeklerdir. Honduras Kongresi'nin muhalefet lideri Nicolas Cruz Torres, 35 köyün kontralar tarafindan zor kullanilarak bosaltildigini, bu sonucun Honduras hükümetinin degil, bu hükümete delicesine arka çikan ABD hükümetinin bir eseri oldugunu ifade etmektedir.

⁸⁹

Kuskusuz bu fasist "kontra cumhuriyeti"nin en büyük dostu yine Israil'di. Honduras Kara Kuvvetleri Israil Galilleri ve Uzileriyle donatildi, hem hava kuvvetlerinin hem de kara kuvvetlerinin Israilli danismanlari vardi. Israil, Hondurasli pilotlari egitmis, onlara Fransiz Super-Mystere B2 jetlerini satmis ve Honduras'in Orta Amerika'nin en güçlü hava kuvvetine sahip olmasini saglamisti.

⁹⁰

1982'de Israil Savunma Bakani Ariel Saron'un ülkeyi ziyaretiyle, Honduras ile Israil arasinda öteden beri var olan bu iliskiler daha da genisletildi. Noam Chomsky, Saron'un Honduras ziyareti ile ilgili sunlari yazar:

Honduras'ta bulunan 'üst düzey bir askeri kaynak', yeni Israil-Honduras anlasmasinin, sofistike savas uçaklari, tanklar, Galil saldiri tüfekleri (Orta Amerika'daki devlet teröristlerinin gözde silahi) subaylarin, askerlerin, pilotlarin egitimi ve belki de füzeleri kapsadigini belirtti. Saron'un bu gezideki maiyetinde Israil Hava Kuvvetleri Komutani ve Savunma Bakanligi Müstesari da bulunmaktaydi. Hepsi de devlet baskanlarinin ziyaretlerinde uygulanan protokole göre karsilandilar. Bir hükümet yetkilisi Saron'un ziyaretinin Reagan'in kisa bir süre önceki ziyaretinden 'daha olumlu' oldugunu söyledi.

⁹¹

Israil Savunma Bakani (ve "Lübnan kasabi") Ariel Saron, 1982'deki Honduras ziyareti sirasinda Honduras Ordu Komutani General Gustavo Alvarez Martinez'le de görüstü. Martinez kendine iki büyük kisiyi örnek aldigini söylüyordu; biri ünlü Nazi generali Irwin Rommel, digeri, Ariel Saron'du. Alvarez Martinez, "örnek aldigi" Saron'un Honduras ziyaretine ayni yilin Temmuzunda Israil'e yaptigi gizli ziyaretle karsilik verdi. Saron'un yardimcilari bu ziyaret sirasinda Martinez'e 200 milyon dolarlik bir silahlanma programi önerdiler. Ancak fakir Honduras'in kabul edebildigi rakam yalnizca 1 milyon dolardi. 1985'de bu kez Honduras Disisleri Bakani Edgardo Paz Barnica Israil'i ziyaret etti ve iki ülke arasindaki iliskilerin daha da gelistirilmesi gerektigini söyledi.

⁹²

Amerikali yazarlar Andrew ve Leslie Cockburn, Honduras fasistlerinin Israil'le olan yakin baglantilarina deginiyorlar. Yazdiklari Dangerous Liason: The Inside Story of the US-Israeli Covert Relationship adli kitapta, Pesakh Ben Or ve Emil Sa'ada isimli Mossad ajanlarinin Honduras fasistleri ile olan baglantilari anlatiliyor. Bu iki Mossad ajani da iskence ve devlet terörü konusunda uzmanlar. Emil Sa'ada bir keresinde kendisine sorulan "ne is yaparsiniz" sorusuna "adam öldürürüm" diye cevap veriyor. Sa'ada, Mossad'in Honduras baskenti Tegucigalpa'daki istasyonunda görevli ve Honduras gizli polisinin ve ölüm mangalarinin egitilmesi isini üzerine aliyor. Özellikle rejim muhaliflerine karsi "fail-i meçhul"ler gerçeklestiren "Birlik 316" adli ünlü ölüm mangasi Israilliler tarafindan egitiliyor. Bu manganin 1984 yilindan bu yana tam ikibinelli kisiyi "infaz" ettigi biliniyor. Israillilerin egittigi ölüm mangalari pek çok din adami da öldürüyorlar, bunlarin basinda San Salvador Basrahibi Romero var.⁹³

Haiti, Duvalier Diktasi, Israil Baglantisi ve Amerika'nin Cunta Tercihleri

Bati yarimküresinin en fakir ülkesi olan Haiti'nin tarihi sefalet ve aci doludur. Son yüzyil boyunca Haiti, perisan bir Amerikan kolonisi oldu. Ülke, 1915 ve 1934 yillari arasinda Amerikan isgali altinda kaldi. Daha sonra Amerikalilarin yazdigi bir anayasa ile ve yine tamamen Amerikan egemenliginde sözde bagimsiz Haiti devleti kuruldu. 1957 ve 1986 yillari arasindaki Haiti hükümeti ise babadan ogula geçen bir diktatörlüktü. Bu dönemde ülke önce Baba Duvalier sonra da iktidari ondan devralan ogul Jean-Claude Duvalier tarafindan elde tutuldu.

Duvalier rejimi, bölgedeki gelenege uygun olarak, baskici bir dikta rejimiydi. Hallahmi, Duvalier rejimi ile Israil arasindaki iliskilerden söyle söz ediyor:

Dünyadaki pek az ülke Haiti'yle bir anlasma imzalamistir ve Israil haricinde hiçbir ülke Haiti'yle kültür alaninda bir anlasma imzalamamistir. Bu anlasmanin gerçekte ne oldugu merak uyandirabilir ama detaylari gizli tutulmaktadir. Ancak arada yakin bir iliski oldugu kesindir. Duvalier yönetimindeki Haiti'yi 1986 Ocagi'nda ziyaret eden son yetkili de, Israil Basbakan Vekili David Levy'dir.

⁹⁴

Hallahmi iki ülke arasindaki askeri iliskiyi de anlatiyor. Buna göre, Haiti'nin askeri ihtiyaçlari oldukça sinirliydi ve Israil bunlarin tümünü karsilayabiliyordu. Baskent Port-au Prince'de Israil askeri danismanlari bulunuyordu. Jean-Claude Duvalier'in güvenligini saglayan muhafizlarin ellerinde Uziler vardi. Israil danismanlari Haiti hükümetine özellikle "iç güvenlik" saglama konusunda yardim ediyorlardi. Bazi Haitili subaylar egitim için Israil'e bile gitmislerdi. Jean-Claude Duvalier tarafindan olusturulan "Leopar" adli karsi istihbarat birimi, Israil tarafindan egitilmisti. Duvalier rejiminde halkin korkulu rüyasi olan gizli polis "Tontons Macoutes" de Israillilerin egitiminden geçti.

⁹⁵

Duvalier döneminde Israilli isadamlari da Haiti'de oldukça faaldi. Bu isadamlarinin hepsi Duvalier ailesi ve arkadaslariyla is yapiyordu. Çünkü Duvalier ve yakin çevresi disinda, ülkedeki insanlarin sahip oldugu hiçbir sey yoktu.

Ocak 1986'da Duvalier rejimi yikildi. Ardindan gelen hükümetler istikrarli bir iktidar kuramadilar. Bu dönem Amerika'nin 1994'teki Haiti müdahalesine kadar sürdü. Amerikan yönetimi, ülkede askeri bir diktanin isbasinda oldugunu öne sürerek "demokrasiyi yerlestirmek" (!) için Haiti'ye asker çikardi.

Oysa isin içyüzü çok farkliydi. Amerikan müdahalesi sirasinda Haiti'de iktidari elinde tutan askeri cunta, daha önce Amerikalilar'in yardimi ile, ülkenin 1990 yilinda seçimle isbasina gelen Baskani Jean B. Aristide'i devirmisti. Çünkü gerçekte bir rahip olan Aristide Amerikalilarin fazla hosuna gitmiyordu. Hatta CIA, onun yolunu kesebilmek için hakkinda "deli" raporu bile üretmisti. Cunta Amerikan yardimi ile Aristide'i devirdikten bir süre sonra Amerika'ya ters düsen bazi tavirlar göstermeye basladi. Bunun ardindan da Amerikan askeri müdahalesi geldi.

Amerika'nin askeri müdahale ile devirdigi cuntayi kisa bir süre öncesine kadar desteklemis oldugu dünya basininda da yer almisti. Hatta New York Times bile, CIA'nin, o siralarda Haiti'de isbasinda olan askeri rejimin liderlerine 80'li yillarin ortasindan itibaren kaynak aktardigini yazdi. Isminin açiklanmasini istemeyen hükümet görevlilerinin açiklamalari dogrultusunda hazirlanan haberde, teskilatin bilgi karsiliginda Haitili general ve politikacilara düzenli olarak para gönderdigi yaziliydi. Bu bilgiler kokain sevkiyatlari ve politik karisikligi da içeren ilginç konular hakkindaydi.⁹⁶

Amerika'nin Üçüncü Dünya Baglantisindaki Yeri

Önceki sayfalarda Israil'in dünyadaki baskici ve fasist rejimlere verdigi destegi ayrintili olarak inceledik. Ilerleyen sayfalarda Israil'in bu politikasinin baska örneklerine de deginecegiz. Ancak bu noktada açiklik getirilmesi gereken önemli bir konu, Amerika'nin konumudur. Bu konuda sikça öne sürülen bir iddia, Üçüncü Dünya'daki kargasanin asil olarak bir Amerikan ürünü oldugu, Israil'in Üçüncü Dünya'daki aktivitelerinin ise Amerikan politikasinin bir yansimasi oldugu yönündedir. Buna göre, Üçüncü Dünya, Amerika'nin hesaplarina göre yönetilmektedir, Israil ise Amerika'nin istegi ve izni dahilinde bu dev cografyaya dahil olmaktadir.

Ancak bu iddiada önemli bir yanlislik vardir: Israil'in Amerika'ya endeksli oldugu düsüncesi...

Oysa gerçek bundan biraz farklidir.

Öncelikle sunu belirtmek gerekir: Bizim buradaki arastirmamiza temel olan Isra Suresi'nin basindaki ayetler, "Israilogullari"nin "yeryüzünde bozgunculuk" çikaracagini haber vermektedir. Ve bugün Israilogullari, yani yahudiler, yalnizca Israil Devleti sinirlari içinde yasamiyorlar. Aksine, Israil disindaki yahudilerin orani daha fazla ve dünyadaki en büyük yahudi toplumu da Amerika'da yer aliyor. Dolayisiyla yahudilerin yeryüzünde çikaracaklari bir "bozgunculuk"tan söz edeceksek, Amerika'daki yahudileri de en az Israil kadar hesaba katmak durumundayiz.

Üçüncü Dünya faşistlerini destekleme konusunda, ABD'nin peşinden gittiği şeklinde yorumlar. Oysa durum daha çok bunun tersidir. Çünkü Amerika'daki faşist bağlantısının mimarları, asıl olarak yahudi lobisindedir. Örneğin El Salvador'un eski faşist lideri Ernesto Magana, yahudi lobisinden güç bulanlardan biridir. Yanda, Magana ve Kissinger samimi bir sohbet sırasında.

Bu durumda Üçüncü Dünya'daki "bozgunculugun" Amerika ve Israil'in ortak ürünü oldugu gerçegi daha bir önem kazanmaktadir. Çünkü Amerikan kaynakli "bozgunculugu" büyüteç altinda inceledigimizde bu bozgunculugun da asil olarak "Amerikali Israilogullari"ndan geldigini görebiliriz. Kitabin 6. bölümünde inceledigimiz bilgiler, bu konuda bize isik tutmaktadir. Orada inceledigimize göre, 19. yüzyil boyunca içe dönük (izolasyonist) olan Amerikan politikasini, 20. yüzyilin basinda yayilmaci bir çizgiye oturtanlar, yahudilerdir. (Amerika'nin emperyalist politika izlemesine karsi çikanlarin, yani izolasyoncularin, sik sik "yahudi aleyhtari" olarak tanimlanmis olmalari ilginçtir). Yahudi önde gelenleri tarafindan olusturulan CFR, II. Dünya Savasi'ndan bu yana Amerikan politikasini belirleyen en önemli güçtür. Yahudi sermayedarlar diger think-tank'ler üzerinde de etkin konumdadirlar. Bunun yanisira Israil lobisinin Amerikan yönetimi üzerindeki efsanevi gücü ve Amerikan toplumunun Püriten gelenegi, yahudi önde gelenlerinin Amerikan dis politikasini pek çok alanda ipotek altina almasini saglamaktadir.

Dolayisiyla Amerikan dis politikasi üzerinde büyük bir yahudi güdümü vardir. Amerika'nin Üçüncü Dünya'da Israil'le ortak çalismasinin nedeni de budur. Yani Israil Amerika'ya endeksli degil; yahudi lobisi araciligiyla Amerika Israil'e endekslidir. Nitekim Amerika'nin Üçüncü Dünya'da Israil kadar sert ve acimasiz olamayisinin da nedeni burada yatmaktadir. Benjamin Beit-Hallahmi, Israil'in Amerika'yi Üçüncü Dünya'da "yumusak" davranmakla suçladigina dikkat çeker. Israilli yazar, ayrica, Amerika'da "Üçüncü Dünyanin cani cehenneme" seklinde ifade edilen söylemin asil olarak yahudi çevrelerin etkisinin sonucu oldugunu, Daniel Patrick Moynihan ve Jeane Kirkpatrik gibi Israil baglantili isimlerin bu düsüncenin propagandasini yaptigini vurgulamaktadir. Ilerleyen sayfalarda bu konuya yeniden deginecegiz.

Sonuç olarak, Üçüncü Dünya'yi kasip kavuran "bozgunculugun" Israil'in ve onun Amerika'daki uzantilarinin ortak bir ürünü oldugunu söyleyebiliriz.

Sili, bunun bir örnegidir.

Sili ya da Kissinger'in Darbe Oyunlari

Eylül 1970'te Sili'de devlet baskanligi seçimi yapildi ve seçimi solcu aday Salvador Allende Gossens kazandi. ABD'nin beklentisi ülkede kendi çikarlarini zedelemeyecek bir sag iktidardi. Ancak sandiktan çikan sonuç, Washington için halledilmesi gereken bir problem oldu.

Yeni Baskan Allende'nin ilk isi Sili'de devletlestirme yapmak oldu. Amerika'nin korktugu basina geliyordu. Allende, seçimden sonraki bir yil içinde hükümetine, aralarinda Amerikan sirketlerinin islettigi bakir madenlerinin de bulundugu maden isletmelerini, endüstri, banka ve büyük çiftliklerini devletlestirme görevini verdi. Yahudi hanedani Rockefellerlar'in sahibi oldugu Anaconda, Kennecott ve ITT de bu devletlestirme operasyonuna dahil sirketlerdi.

Allende hükümetinin icraatlarindan rahatsiz olan yahudi sermayesi eyleme geçmekte gecikmedi. Nelson Rockefeller, yanina soydasi David Bronheim'i da alarak bir "Güney Amerika turu"na çikti. Bu turun sonunda bir rapor hazirladilar. Armando Uribe'nin Sili'de Amerikan Darbesi adli kitabinda dedigi gibi, "Bu raporda gelecegin perspektifi olarak bütün kitada askeri rejimlerin kurulmasi açikça övülüyordu." ⁹⁷ Bu raporun hazirlanmasinda Disisleri Bakani Kissinger da rol oynamisti. Kisacasi Latin Amerika'da tikanan ABD çikarlari için önerilen "Askeri Rejimler Çözümü" bir yahudi çözümüydü. (Nitekim önerilen askeri rejimlerin en büyük destekçisi de Israil oldu).

Pentagon, Sili'de yapilmasi öngörülen darbenin planini yapmakla ugrasirken, tüm bu olanlari ayarlayan kisi Henry Kissinger'di. Bir süre sonra da tam olarak devreye girecek, Baskan'i planin uygulanmasi için ikna edecek ve hatta, Sili'nin bir 'Büyük Alan' haline getirilmesiyle bizzat ilgilenecekti.

Amerika'nin Sili'deki piyonu da belli olmustu; ismi Augusto Pinochet'ydi. 1956 yilini Washington'daki Sili elçiliginde askeri atese olarak geçiren Pinochet, Amerika'nin Sili ordusunda en güvendigi isimlerden biriydi. Geçen zaman içinde ABD ile daha siki baglar kuran Pinochet, bu ülkenin Panama'daki 'Kontrgerilla Egitim Kamplari'nda yetistirilecekti.

Şili'de seçimle iktidara gelen Salvador Allende, Rockefeller ve benzeri yahudi finans imparatorluklarının çıkarlarını rahatsız etmişti. Bunun üzerine ülkede Henry Kissinger'in planladığı bir askeri darbe gerçekleşti. Yanda, Allende, faşist darbeciler tarafından kısa bir süre önce korumaları eşliğinde Başbakanlık sarayından çıkarken.

11 Eylül 1973 günü sabahin erken saatlerinde darbe harekati basladi. Allende'nin Baskanlik Sarayi tank ve jetler tarafindan harabeye çevrildi ve içeri askerler girdi. Pinochet'in yanindakiler, yillardir fasist darbe girisimini birlikte gerçeklestirmek için çalisan, ABD'de egitim görmüs subaylardi: Amiral Merino, General Mendoza General Leigh...

Cunta ABD'ye olan borcunu Amerikan sirketlerinin Sili'yi yeniden kontrol altina almasina izin vererek ödüyordu. 24 Eylül 1973'te yani darbeden yaklasik iki hafta sonra, ABD yönetimi Sili'deki cuntayi tanidigini açikladi. Izleyen aylarda cunta, 40 Amerikan holdinginin bulundugu 300 sirkete maden ve diger is kollarindaki sirketlerini geri verdi.

Ancak bir süre sonra halk yiginlari cuntaya karsi tavir koymaya basladi. Pinochet, bu muhalefete giderek artan bir sindirme politikasi ile cevap verdi. Halka karsi Amerika'nin kontrgerilla okullarinda ögrendigi yöntemleri uyguluyordu. Santiago Stadyumu rejim muhaliflerince dolduruluyor, insanlar agir iskencelere maruz kaliyor hatta bazan toplu infazlar yapiliyordu:

Tarih 28 Kasim 1984'tü ve Pinochet'ye karsi bütün ülke ayaklanmaya kalkisiyordu. Polis ev ve isyerlerini basiyor, süpheli gördügü her kisiyi sorguya çekiyor, sonuçta resmi rakamlara göre 26 kisiyi tutukluyordu. Gerçekte, yüzlerce tutuklu vardi. Santiago Stadyumu, darbe günlerindeki gibi 'full-capacity' idi. ABD Büyükelçiligi bile yasanan vahset karsisinda dehsete düsmüstü. Stadyum, morglar ve hastaneler 'full-capacity'idi.

⁹⁸

Pinochet, yahudilerin çikarina uygun olarak Üçüncü Dünya halklarini baski altina alan onlarca diktatörden biri olmustu. Ancak halki baski altinda tutmak belirli bir "tecrübe" gerektirirdi. Bu tecrübenin kaynagi ise her zaman oldugu gibi Israil'di...

Israil'den Pinochet Rejimine Destek

Noam Chomsky, yakin dostu Edward S. Herman'la birlikte yazdigi The Washington Connection adli kitapta söyle der: "Sili'de 1973'teki askeri ihtilalden sonra birçok kisi sürekli kirbaçlanmaktan, yumruklanmaktan, tekmelenmekten, silah dipçigiyle dövülmekten, iskenceyle öldürülmüstür. Tutsaklarin vücutlarinin hemen her parçasi, özellikle kafalari ve cinsel organlari saldiriya ugramistir."

Gerçekten Pinochet, yakin tarihin en kanli rejimlerinden birini kurdu. Generalin özellikle iskence timleri ünlüydü. Hatta içinde iskence yapilmasi için tüm bir gemi, Esmeralda gemisi "özel donanim"a alinmisti. Ayrica sivil halka karsi devlet terörü de son derece sik kullaniliyordu. Rejim aleyhtari herhangi bir gösteri, en sert yöntemlerle bastirildi, pek çok insan bu olaylar sirasinda öldü, çok daha fazlasi ciddi sekilde yaralandi.

Ve Sili halkini baski altinda tutan bu diktatör, en büyük yardimi, Üçüncü Dünya halklarinin tümünün baski altinda tutulmasi gerektigine inanan Israil'den gördü. Israil Pinochet rejiminin en önemli silah kaynagi olmustu. 1977'de Carter yönetimi, ülkedeki "insan haklari isgalleri" nedeniyle Sili'ye silah ambargosu uygulamak zorunda kalmis, ancak "insan haklari denen saçmaligi" umursamayan Israil, Pinochet'ye silah yagdirmaya devam etmisti. Carter yönetimi, daha önceden söz verdigi Sidewinder füzelerini Pinochet'ye vermeyi reddedince, Israil 1977'de Sili'ye 150 adet Israil yapimi Shafrir hava füzesi yollamisti.⁹⁹

Solda; Kissinger'in Şili'de planladığı darbe, CIA'nin katkılarıyla Şili ordusunun darbeci generalleri tarafından gerçekleştirildi.

Sagda, üçüncü Dünya'nın en baskıcı diktatörlerinden biri olan Pinochet, iktidarda kaldığı dönem boyunca İsrail'den büyük destek aldı. Şili diktatörünün kullandığı silahlar, hatta "toplum kontrol araçları" İsrail'den geliyordu. Pinochet'nin ölüm timleri de, diğer benzerleri gibi İsrailli askerleri uzmanlarının eğitiminden geçmişti.

Bu arada General Pinochet ve meslekdaslari ile Israil liderleri ve generalleri arasinda yakin bir dostluk da kurulmustu. Ocak 1979'da Israil Savunma Bakani Vekili Mordecai Zippori, Sili'yi ziyaret etti. Bu ziyaret sirasinda, halen Sili deniz kuvvetlerinin belkemigi olan alti adet Reshef devriye botunun satisini da kapsayan bir silah anlasmasi yapildi. Israil Sili ordusuna antitank silahlari ve bunlarla ilgili egitim de vermisti. Ayrica elektronik radar sistemleri, hafif silahlar ve teçhizat içeren çok büyük miktarda silah da Israil tarafindan Sili rejimine satiliyordu. Bir Israil sirketi de Pinochet hükümeti için üzerinde 4 ayri "su topu" tasiyan özel bir toplum-kontrol araci, bir tür panzer gelistirmisti.

¹⁰⁰

Pinochet rejimi sirasinda bu araçlara Santiago sokaklarinda sikça rastlanirdi.

Iki ülkenin özellikle hava kuvvetleri arasinda yakin iliskiler vardi. 1985 Ocaginda Israil'i ziyaret eden Sili Hava Kuvvetleri Akademisi heyeti gibi çesitli delegasyonlar, karsilikli olarak birbirlerine düzenli ziyaretlerde bulunuyorlardi. Bu arada dostça birçok gizli ziyaret de yapildi. Dahasi, Israil, Sili'ye misket bombasi yapimi için gerekli olan teknolojiyi de aktardi.¹⁰¹ (Misket bombasi, havada patladiktan sonra yüzlerce küçük parçaya ayrilan ve büyük bir alani yokeden son derece etkili bir bombadir).

Benjamin Beit-Hallahmi, "Israil Pinochet rejimine özellikle istihbarat, karsi istihbarat ve gizli polis konularinda yardimci olmustur" diyor.¹⁰² "Gizli polis" konusundaki bu yardim, kuskusuz iskence yöntemlerini de içeriyordu. 1982'de Israil Basbakan vekili David Levy ve General Pinochet arasinda gizli bir toplanti yapilmis ve iki ülke arasindaki istihbarat isbirliginin daha da gelistirilmesi konusulmustu. Sili istihbarati DINA'nin ve özellikle de bu örgütün sefi Manuel Contreras'in Israil gizli servisi ile yakin iliskileri vardi. Mossad, "kelle avcilariyla kontrgerilla uzmanlarini egitmek için" Sili'ye uzman ajan göndermisti.¹⁰³

Pinochet, kendisine örnek olarak Ispanya'nin fasist diktatörü Francisco Franco'yu aldigini söylüyordu. Iyi bir seçim yapmisti. Israil'le bu kadar iyi iliskiler içinde olan bir fasist için, bir Sefarad yahudisi olan Franco'dan daha iyi örnek bulunamazdi elbette. (Franco için bkz. 5. bölüm)

Pinochet rejimi halktan ve uluslararasi topluluktan gelen baskilar sonucunda 1990 yilinda sona erdi. Ülke, o yil yapilan serbest seçimler sonucunda Patricio Aylwin'in yönetimine girdi. Pinochet ise hala ordunun basinda.

Arjantin'in Askeri Cuntalari ya da Israil'in Sadik Müttefikleri

Arjantin'in seçilmis Devlet Baskani Isabel Peron, Mart 1976'da askeri bir darbe ile devrildi. Ülke, bu darbenin ardindan 8 yil boyunca fasist egilimli askeri cuntalar tarafindan yönetildi. 1981'e kadar ülkeyi yöneten ilk cunta, General Jorge Rafael Videla'nin liderligindeydi. 1981'de General Roberto Eduardo Viola yönetimi eline aldi ve kendini Devlet Baskani ilan etti. Üçüncü cuntanin lideri ise General Leopoldo Fortunato Galtieri idi. Ülke birbirini izleyen bu üç fasist yönetimin arkasindan ancak 1984 yilinda sivil yönetime yeniden kavustu.

Ve tüm bu cunta yönetimleri boyunca ülkede tam anlamiyla bir katliam yasandi. Binlerce rejim muhalifi "kayboldu". Aradan geçen yillardan sonra, Arjantin Genel Kurmay Baskani Martin Balza, 1995 Nisaninda yaptigi bir açiklama ile bu dönem nedeniyle halktan özür dileyecek ve 30 bin kisinin cunta yönetimi tarafindan katledildigini, onbinlerce kisinin iskence gördügünü açiklayacakti. Emekli bir deniz subayinin ifadesine göre ise cunta rejimi sirasinda iki binden fazla siyasi tutuklu Arjantin açiklarinda denize atilmisti. 1995'in 27 Nisaninda Arjantin televizyonuna çikan Federico Talavera adli eski bir jandarma, cunta rejimi sirasinda uygulanan iskenceleri itiraf ederken, dogum sancisi çeken kadinlarin denize atilmalarindan, insanlarin cinsel organlarini isirmak için özel olarak yetistirilen köpeklere kadar pek çok yöntemin uygulandigindan söz etmisti. Itirafçinin söyledigine göre, özel egitimli köpekler iskence gören siyasi tutuklularin cinsel organlarini agizlarinda tutup emir bekliyor, tutuklu konusmadigi takdirde ise köpege isirmasi yönünde isaret veriliyordu...

Arjantin, İsabel Peron'un 1976'da devrilmesinden sonra birbirini izleyen üç askeri cunta tarafından yönetildi. Otuz bin rejim muhalifine yargısız infaz uygulayan ve onbinlercesini işkenceden geçiren bu askeri rejim boyunca, ülke, İsrail'in yakın bir müttefiki, hayranı ve en büyük silah müşterisi oldu.
Yanda, üçüncü cuntanın lideri General Leopoldo Fortunato Galtieri (en solda), kurmaylarıyla birlikte.

Sözkonusu kanli askeri rejim boyunca Arjantin'le en yakin iliskiler içine giren ülke ise dogal olarak Israil'di. Cunta liderleri Videla, Viola ve Galtieri, Israil askeri ve sivil liderlerine zevkle ev sahipligi yapmislar ve askeri yönetim yillarinda bu isimler yahudi meslekdaslarinin tümü tarafindan yakin birer dost olarak kabul edilmislerdi. Peled, Lahav ve Reshef gibi Israil generalleri, Arjantin askeri liderleriyle özel dostluklar kurdular.¹⁰⁴

Askeri rejim boyunca, Arjantin, Israil'in en büyük silah müsterisi oldu. Baskan Carter "insan haklari ihlalleri" nedeniyle 1977'de Arjantin'e yapilan Amerikan yardimini durdurduktan sonra, Israil cuntanin en büyük silah kaynagi haline geldi. Yahudi Devleti, Arjantin'e, birçogu Fransiz yapimi Mirage jetlerinin gelismis versiyonlari olmak üzere yaklasik 100 savas jeti, 24 Amerikan A-4 Skyhawk savas uçagi ve bunlari donatmak için de Israil yapimi Shafrir füzeleri satti.¹⁰⁵

Israil'in 1982'de yapilan Falkland savasinda Arjantin'e silah satmasi bir çok yoruma sebep oldu ve dogal olarak Ingiliz'lerin tepkisini çekti. Ama aslinda bu olay, sadece uzun yillar süren bir iliskinin dogal sonucunu yansitiyordu. Arjantin'i birçok Israil lideri ziyaret etmesine ragmen, en çok dikkati eski askeri liderler çekiyordu. General Mordecai Gur, 1978'de Sili'ye ve Arjantin'e yaptigi ziyarette Arjantin ordu sefi General Alfredo Ciola ve diger generaller tarafindan sicak bir sekilde karsilanmisti. Yitzhak Rabin de Agustos 1980'de Arjantin'i ziyaret etti ve Arjantin Silahli Kuvvetler Milli Koleji'nde konusma yapti.¹⁰⁶

Baskan Raul Alfonsin liderliginde sivil hükümete dönüs yapildigi zaman, Arjantin Israil ile olan iliskilerini sogutmaya basladi. Baskan Alfonsin kontralara ve Orta Amerika'daki askeri rejimlere askeri destek vermeyi reddetti. Israil'in israrla destekledigi cunta liderlerinin önemli bir bölümü de hapse girdi. Daha sonra Israil'in Arjantin'le olan silah iliskileri sürdü, ancak cunta dönemine göre çok daha zayif olarak...

Paraguay'daki Stroessner Diktasi

Paraguay, uzun yillar boyunca Latin Amerika'nin en eski baskici diktatörlüklerinden birine sahip oldu. Ülke 15 Agustos 1954'den Subat 1988'e dek, kendisine "El Excelentisimo" ("Muhtesem") ünvanini veren General Don Alfredo Stroessner tarafindan yönetildi. Generalin rejimi, "dünya üzerindeki en baskici rejimlerden biri" olarak biliniyordu. Diktatör, ülkesinde "muhalefetsiz demokrasi" oldugunu söylüyordu. Hakliydi; en ufak bir muhalefet siddetle bastiriliyordu. Ülke halkinin % 10'u rejimin hapishanelerinden geçmisti. Don Alfredo Stroessner, bölgedeki diger fasist diktatörlerle de her zaman iyi iliskiler içinde olmustu. Iktidarda olduklari dönemde, Pinochet ve Somoza, Paraguay diktatörünün yakin arkadaslari oldular.

Bu Üçüncü Dünya fasistinin en büyük dostu ise tahmin edilebilecegi gibi Israil'di. Israil'in Stroessner'le olan iliskileri Israil basininda "mükemmel" olarak nitelendiriliyordu. El Excelentisimo, muhafizlarini sadece Israil silahlariyla donatiyordu ve Israil silah endüstrisinin en iyi müsterilerinden biriydi. Diktatörün döneminde, Paraguay dünyadaki en istikrarli Israil-yanlisi ülkeydi: Birlesmis Milletler'de sürekli olarak Israil lehine oy verirdi. Paraguay subaylari da, yahudi meslekdaslarina çok sicak bakan ve onlarin sertlikleri ve etkinliklerine hayranlik duyan subaylar arasindaydilar.¹⁰⁷

Ülke Subat 1988'de yapilan seçimlerle birlikte Andres Rodriguez'in yönetimine girdi ve "dünyanin en baskici rejimlerinden biri" olan Stroessner rejimi tarihe karisti. O gün Israil iyi bir dost yitirmisti.

Kokaincilerin Bolivya'daki Generali

Bolivya da diger Latin Amerika ülkeleri gibi askeri rejimlerle yönetilmeye alisik bir ülkedir. Israil de, 1970'lerden itibaren bu askeri rejimler ile yakin iliskiler kurdu. Ancak iliskilerin zirveye çiktigi dönem, Luis Garcia Meza'nin rejimiydi.

Garica Meza, 18 Temmuz 1980'deki bir askeri darbe ile iktidara geldi. Darbe, Hernan Siles Zuazo'nun seçimleri büyük bir çogunluk ile kazanmasinin hemen ardindan gelmisti. Zuazo'nun iktidara gelmesi ordu tarafindan engellendi, çünkü Zuazo, ülkedeki "kirli islerin" üzerine gitmeye kararli görünüyordu. En basta da ülkeyi kasip kavuran kokain mafyasini hedeflemisti. Ordu buna izin vermedi; çünkü ordu liderleri kokain mafyasi ile isbirligi içindeydiler. Darbeyi yapan General Garica Meza, "kokaincilerin adami" olarak iktidara oturmustu.

Iste Israil'in Bolivya'daki gelmis geçmis en iyi dostu bu adamdi; "kokaincilerin adami" Luis Garcia Meza. Meza, iktidari eline aldigi gün kendisine örnek olarak Augusto Pinochet'yi örnek aldigini söylemisti. Nitekim öyle de yapti: "Kokaincilerin generali", Israil ile çok yakin iliskiler kurdu. Zaten ona Israil disinda el uzatan da olmamisti. Carter yönetimi demokratik yollardan iktidara gelen bir rejimi silah zoruyla yiktigi ve baski politikalari uyguladigi için Meza'nin Bolivya'sina ambargo koydu. Avrupali ülkeler ve bazi bölge ülkeleri de ayni yolu izlediler. Oysa Israil, diktatörün yanindaydi. Meza 1981 yilinda Israil'den baskici rejimini ayakta tutabilmek için yardim istemis ve Yahudi Devleti de bu istege çok olumlu cevap vermisti. Israil kisa bir süre sonra Meza rejimine ekonomik ve özellikle de askeri yardim yapmaya basladi. 1981'de Israil ve Bolivya arasinda genis kapsamli bir isbirligi anlasmasi yapildi. Israilli uzmanlar, artik klasiklesmis olan islerini bir kez daha yaparak, Meza rejiminin kurdugu bir tür ölüm mangasi olan "halk ordusu"nu da egitmislerdi.

Kolombiya'nin Kokain Kartelleri ve Israil'in Narko-Terörizm Baglantisi

Bolivya'daki kokain mafyasinin ötesinde, bölgedeki asil kokain merkezi kuskusuz Kolombiya'dir. Döviz gelirlerinin yarisini saglayan kokain ticareti, ülkenin en önemli yasal ihracat maddesi olan kahveden üç kat daha fazla girdi saglar. Genel olarak kokain ticaretinin para hacmi inanilmaz boyutlardadir. Kokain islerinde dönen para, BM tahminlerine göre, 300 milyar dolari bulmaktadir. Interpol'un tahmini ise 500 milyar dolar civarindadir. Bir karsilastirma yapmak gerekirse, fakir ülkelerin faturasini ödemekte o kadar zorlandiklari petrol ticaretinin yillik hacmi, sadece 180 milyar dolardir.

Bu kirli ticaretin merkezi de Kolombiya'dir. Dünyanin en büyük kokain üreticisi olan ülke, yüzyilin ikinci yarisindan itibaren ayni zamanda dünyanin en kanli ülkelerinden biri oldu. Çünkü ülke içinde farkli kokain mafyalari, daha dogru bir deyimle "kokain kartelleri" vardi. Bu kokain kartelleri, üslendikleri sehirlerin adlariyla aniliyorlardi: Cali ve Medellin Kartelleri. Ülkeyi yillar yili adeta bu iki kartel yönetti: Hükümet görevlilerini ya tehdit ederek ya da satin alarak, kendi adlarina çalistirabiliyorlardi.

En önemlisi, uzun süre bu iki kartel arasinda iç savasi andiran bir çatisma yasandi. Birbirini yok etmek ve kokain pazarina tek basina sahip olabilmek için savasan bu kartellerin dogurdugu terörizm, yani "narko-terörizm", Kolombiya'ya "ölümün tatil yapmadigi yer" denmesine neden olmustur. Ülkede yalnizca 1992 yilinda tami tamina 28 bin cinayet islendi. Uzmanlar, cinayetlerin bu hizla islenmesi halinde ilerdeki 10 yil içinde ülkenin 32 milyon nüfusunun 3 milyondan fazlasinin ölecegini belirtmislerdi. Kartellerin bu kanli mücadelesi sirasinda en çok aci çeken taraf ise kuskusuz halk oldu. Çogu çiftçi olan Kolombiya halki, kartellerin birinin emri altinda tarlada çalisip kokain üretmek zorundaydi; ancak her an rakip kartelin saldirisi yüzünden hayatini yitirebilir, iskence görebilirdi.

Kartellerin uyguladigi terör, oldukça sistemli bir terördü. Öyle ki ülkede, kartellerin "tetikçi"lerine egitim verdigi bazi "özel üniversiteler" kurulmustu. Bunlar bildigimiz üniversitelerden oldukça farkliydi; burada ögrencilere uygulamali 'iskence ve cinayet dersleri' veriliyordu. Nokta dergisi, 1989 yilinda bu "üniversite"lerle ilgili olarak sunlari yazmisti:

Kolombiya Güvenlik Dairesi'nin bir sokak çatismasinda yakaladigi Camilo Zamora Guzman, ya da kod adiyla Travolta, polisleri La Sesenta çiftligine götürdü. Çiftlikte, bes cesetin bulundugu bir mezarlik, silah deposu ve 'okul ' vardi. Okul, yani katil üniversitesi. La Sesenta çiftligi, kendi binalari, kooperatifleri, eczaneleri, özel haber alma birimleri, motorize ekipleri olan bir sirkete ait. Yasal olarak bir çiftçi-tüccar ortak yatirimi gibi görünen La Sesenta'nin en etkili faaliyeti de bu üniversite iste, daha dogrusu üniversiteler. Uygulamali vahset egitimi. Sirketin tam 32 ayri birimi var. Kontenjan iki ayda elli mezun verecek düzeyde. Ögrenciler, kokain mafyasinin baskenti olarak bilinen Medellin'in yoksullarindan seçiliyor. Okulda egitim, gün dogarken yapilan egzersizlerle basliyor. Isin en masum yönü bu belki. Sonra patlayici ve silah kullanma dersine geçiliyor. Derken: 'arkadaslar dersimiz iskence'. Hem de canli vücutlar üzerinde. Nasil olsa bölgede gariban köylü bollugu var. Hele o gariban bir de sol görüslü ise üniversitenin uygulamali egitimi için biçilmis kaftan olarak görülüyor. Sonra da, acimadan biçilmis insan haline getiriliyor.

¹⁰⁸

Kolombiya'da, canlı insanlar üzerinde uygulamalı işkence ve cinayet eğitimi yapan özel "üniversite"ler var. Bu üniversitelerden İsrailli 'öğretim üyeleri', kokain kartellerinin tetikçilerini eğitiliyorlar.

Yanda, söz konusu üniversitelerden birinde, eğitim için kullanılan bir köylünün cesedi.

Peki bu vahset üniversitelerindeki "ögretim üyeleri" kimlerdi dersiniz?

Tahmin edilebilecegi gibi kokain kartellerinin kurduklari ölüm timlerinin en büyük "ögretmen"leri Israilli subaylar ve Mossad ajanlariydi. Israilli askeri uzmanlar, hem Cali hem de Medellin Kartellerinin "ölüm üniversiteleri"nde narko-teröristlere Israil tarzi egitim verdiler. Bu konuda en çok ün salmis Israilli ise Israil ordusundan Albay Yair Klein'di.¹⁰⁹

Olay sadece Mossad ajani Israilli askerlerin, para karsiligi narko teröristleri egitmeleri ile kisitli degildir. Israil, bu ajanlarini uyusturucu trafigini kontrol etmek için de kullanir. Kokain satisindan elde edilen paralar, ya Amerika'da yasayan yahudi isadami ve politikacilarin hesabina yatirilir ya da Israil'e aktarilir.

Cali Karteli'nin lideri Miguel Miguel Roriguez Orejuela'nın (solda) pazarı, Medelin Karteli'ne yapılan operasyonlarla daha da büyütüldü. Beyaz Saray'da lobi oluşturacak kadar güçlü olan Cali Karteli ile bağlantısı olan isimlerden biri de Henry Kissinger.

Fransiz Arabies dergisi, "Israil'in Narko-Terörizm Baglantisi" basligi altinda verdigi bir haberde, Yahudi Devleti'nin kokain ticareti içindeki inanilmaz rolünü gözler önüne sermisti. Buna göre, Kolombiya kokain kartellerinin ölüm timlerinin çok büyük bir bölümü Israilliler tarafindan egitiliyordu. Yair Klein'in komutasindaki Israillilerden olusan Hod-Hahanit adli terör timi, narko-teröristlerin egitimini üzerine almisti. Bu isi yapanlarin arasinda, Yair Klein'in yaninda Pesakh Ben Or adli Israilli "para aklayici", Mossad ajani Mike Harari, Israilli General Ze'evi ve Lübnanli yahudi isadami Amiram Nir de yer aliyordu.¹¹⁰

Israil'de yayinlanan Yediot Aharonot gazetesi de 1989 Nisani içinde yayinladigi uzun bir yazi dizisinde, Israil askerlerinin Medellin Kokain Karteli'nin terör timlerini egittigini dogrulamisti. 1988 Agustosu basinda Amerikan televizyonu NBC de, Israilli askerlerin Medellin Kartel'inin baronlarini egittigini ve silahlandirdigini söyledi.

Israillilerin egittigi narko-terör gruplari arasinda, vahseti ile ünlü ACDEGAM grubu da yer aliyordu. Medellin Karteli'nin kurdugu bu grup, ünlü kokain "baba"lari Escobar ve Jose Gonzalo Rodriguez tarafindan finanse edilen gerçek bir özel orduydu. ACDEGAM'in görevi silah zoruyla halka, özellikle koka üreticilerine boyun egdirmekti. ACDEGAM'in askerleri, yani "Sicarios"lar, çok iyi silahlandirilmislardi; çogu Israil yapimi Uzi ya da Galil tasiyordu. Israil'in egitip silahlandirdigi bu ordu, Kolombiya'daki katliamlarin çogundan sorumluydu.¹¹¹

Israil ayrica narko-terör gruplarinin silah ihtiyacini da karsiliyordu. Israil'in Miami'ye yolladigi silahlar oradan Kolombiya'ya aktariliyordu. 1989 Temmuzunda Miami gümrükçüleri Medellin'e giden agzina kadar silah yüklü bir gemiyi durdurmuslardi. Gemide, Medellin Kartelinden iki kisi ve bir de David Kanduiti adli bir Israilli yer aliyordu. Gemideki silahlar ise Israil'in Lübnan'daki gerillalardan ele geçirdigi silahlardi. Israil baglantisinin içindeki önemli kisilerden biri de, Israil'in Likud partisinden Knesset (parlamento) üyesi ve eski askeri güvenlik sorumlusu Yehovshova Saguy'du. Saguy'un Kolombiya'da silah satisinda uzmanlasmis bir sirketi vardi.¹¹²

Israil hükümetinin ise tüm bu baglantilara karsi kullandigi klasik bir yalan vardir: Sözde, kokain kartelleriyle is yapan Mossad ajanlari ya da Israilli generaller, Israil'deki görevlerinden "emekli" olmuslardir ve Latin Amerika'da Israil hükümeti adina degil, kendi özel isleri için bulunurlar. Israil hükümeti ise bu "emekli" görevlilerinin faaliyetlerini esefle izler.

Bunun bir yalan, bir aldatmaca oldugunu, Benjamin Beit-Hallahmi, özellikle vurgular. "Israilli uzmanlarin 'parali asker' görüntüsü altinda Üçüncü Dünya'ya yollanmasi iyi bir yöntemdir, Israil hükümetine ortada resmi hiçbir baglanti olmadan Üçüncü Dünya'da eylem yapma sansi verir" diyen Israilli profesör, "parali asker görüntüsündeki Israillilerin hemen hepsinin Israil hükümeti tarafindan görevlendirildigini" haber verir.¹¹³

Bundan habersiz olan Kolombiya hükümeti, bir keresinde, saf saf, ülkedeki kartellerin en büyük destekçisi olan Israillileri Israil hükümetine sikayet etmeye çalismisti. Hükümet 1989 Nisan'inda Israil yönetimine bir rapor göndermis ve Israil askeri gruplarinin uyusturucu kartellerinin servisinde çalistigi konusunda Israil hükümetini uyarmisti. Kolombiya, ülkeyi kasip kavuran Israillilerin "kulagini çekmesi" için Israil hükümetine ricada bulunuyordu. Ama böyle bir sey olmadi elbette. Yitzhak Samir hükümeti, Kolombiya'daki Israillilerin "kulagini çekmek" bir yana dursun, Kolombiya hükümetinin yolladigi sözkonusu rapora cevap bile vermedi.¹¹⁴

Panama: Ananas Surat'in Yanlislari

Panama'da 1989'da bir Amerikan askeri müdahalesi yasandi. ABD'nin hedefi, ülkeyi 1981 yilindan beri dikta rejimi ile yöneten Manuel Noriega'yi indirmekti. Sam Amca hedefine ulasti; Noriega yakalandi ve Amerika'ya götürülerek hapsedildi. Amerikan yönetimi, halkini ezen ve demokrasiyi hiçe sayan bir uluslararasi haydutu "insani degerler" adina koltugundan indirdigini ilan etti.

Oysa gerçekler çok farkliydi.

Manuel Noriega'nin —ya da son derece bozuk cildi nedeniyle kendisine takilan lakapla "Ananas Surat"in— 1989'daki askeri müdahaleden 4-5 yil öncesine kadar Amerika'yla arasi çok iyiydi. Hatta Noriega'yi bir hiç iken kesfedip onu Panama lideri yapan da Amerikalilar'di. Ananas Surat, kariyerine ABD'de gördügü "psikolojik savas" egitimi ile baslamis ve daha sonra da Panama gizli servisi G2'nin basina geçmisti. Noriega, 1970'li yillari, Panama'nin karizmatik diktatörü Omar Torrejos'un perde arkasindaki kirli islerini yürüten gizli servis sefi olarak geçirdi. Bu dönemde yeni görevi sayesinde CIA ile resmi iliskilere giren Noriega, ABD'nin baslica istihbarat kaynagi oldu. CIA ile G2 istihbarat örgütü arasinda yapilan anlasmaya göre, CIA G2'ye yilda yüz bin dolar verecek, karsiliginda da dosyalar dolusu raporlar alacakti. Noriega bundan sonra, Panama solu, bölgedeki gerillalar ve diger ülkeler hakkinda topladigi tüm bilgileri CIA'ya aktaracakti. Ananas Surat, bir "Amerikan ajani" olmustu.

1976'da CIA'nin basina George Bush geçtiginde Noriega'nin CIA'dan aldigi para da hayli artmisti. Orta Amerika'daki istihbarat faaliyetlerinin kilit adamiydi. O kadar önemliydi ki, Bush onunla Washington'da yemek yemekte tereddüt bile etmemisti. Torrejos'un 1981 yilinda bir uçak kazasinda ölmesinden sonra, Panama Ordusu'nun basina geçen Noriega, yerine atadigi kukla yöneticilerle ülkeyi perde arkasindan yönetmeye basladi. 1983'te Noriega ordu içindeki hasimlarini altetti ve yalniz Silahli Kuvvetler'in degil, Panama Devleti'nin de basina geçti.

Noriega Panama üzerindeki otoritesini tam olarak kurduktan sonra, eskiden beri ilgi duydugu uyusturucu ve silah ticaretini, kurdugu uluslararasi baglantilar sayesinde gelistirmeye basladi. Ancak bunu yaparken zaman zaman, ABD'nin pek hoslanmayacagi türden girisimlerde de bulunmaktan çekinmiyordu. Diktatör, rejimini kendi basina ayakta tutabilecegini sanmaya baslamisti. Amerikan destegine ihtiyaci olmadigini düsünür olmustu. Bu nedenle kendini ispatlamak için Amerika'nin hosuna gitmeyecek bazi politikalar izledi. Sandinistlara silah yolladi, "Amerikan emperyalizmi"ni lanetledi.

Ancak Amerika yine de bir süre Noriega'yi idare etti. Diktatör, bazi simarikliklar yapsa da sonuçta pek çok yönden Beyaz Saray'in çikarlarina hizmet ediyordu. Reagan döneminin CIA sefi William Casey, Noriega ile olan iliskileri yeniden düzeltti. Noam Chomsky, ABD'nin o dönemler Noriega'ya nasil destek oldugunu söyle anlatiyor:

1984'te, Panama'da o zamanlar hala ABD yanlisi olan ünlü uyusturucu kaçakçisi General Noriega seçimlere hile karistirdiginda bir sorun çikmadiysa, ABD'nin egemenligine kafa tutulmadigi zaman 'demokrasi'yi yerlestirme sorunuyla karsilasilmiyordu. Nitekim Panama'daki hileli seçim, baskanin göreve baslama törenine George Shultz'un katilmasiyla mesrulasmisti. George Shultz, CIA ile ABD Büyük Elçisi'nin ortaklasa verdikleri brifingte, 'Noriega'nin kendi adaylarinin seçilmesini garantiye almak için 50.000'den fazla seçim sandigini çalmis oldugu'nu ögrendiginde bile, Bu seçimi demokrasinin zaferi olarak övüyor, alayci bir dille Nikaragua'nin da aynisini yapmasini istiyordu.

¹¹⁵

ABD'nin Noriega'ya karsi olan tutumunu degistirmesine neden olan, onun uyusturucu baglantilariydi. Noriega, o zamana dek Kolombiya'daki kokain kartelleri ile Amerika arasinda aracilik etmisti. Ancak simdi kendi basina hareket etmeye kalkiyordu. ABD, Kissinger ve Michael Abbell gibi Beyaz Saray'in önemli yerlerinde görev almis, ancak gizliden gizliye uyusturucu ticaretiyle ugrasan kisilerin faaliyetlerine engel olunmasina dayanamadi.

Noriega, Beyaz Saray'la bağlantısı olan Cali Karteli'ni tasviye ederek, rakip kartel Medellin'le şahsi işler yapmaya çalıştı. Bu yanlış, sonunu getirdi: ABD, Noriega'yı Panamaya yaptığı operasyonla devirdi. 3000 kişinin ölümüyle sonuçlanan operasyonun asıl hedefi Noriega'yı susturarak, ABD ve İsrail ile çevirdiği dolapları ifşa etmesini engellemekti. Yanda, Panama-City'den askeri müdahale manzaraları.

"Amerika'nin uyusturucu hesaplari" ilk basta çok kisiye sasirtici bir ifade gibi gelebilir. Çünkü Amerikan yönetimi, özellikle son 10-15 yildir "uyusturucuya karsi savas" açtigi iddiasindadir. Oysa bu bir aldatmaca ve Israil'in sik sik uyguladigi "ikili politika" tarzinin bir örnegidir. Amerikan yönetiminin en üst düzey yöneticileri, ülkelerine uyusturucu sokan kartellerle isbirligi yaparlar ve bu yolla büyük paralar kazanirlar. Bu kirli ticarete en çok bulasanlarin basinda ise tanidik bir isim, Henry Kissinger gelir. Amerikan Executive Intelligence Review grubu, bu nedenle uluslararasi uyusturucu agini konu edinen kitaplarina Dope Inc. The Book That Drove Kissinger Crazy (Uyusturucu Sirketi: Kissinger'i Deli Eden Kitap) adini vermislerdi.

Iste Noriega, bu uyusturucu çarkini zedelemeye kalkmis ve Amerika'dan bagimsiz hareket etmek istemisti. O yillarda Amerikalilar Cali karteli ile anlasmislar ve yalnizca onunla is yapmaya karar vermislerdi. Oysa Noriega, Medellin Karteli ile çalismakta israr ediyordu. Noriega'nin, Cali Karteli'nin kara paralari aklamakta kullandigi bankayi kapatmasi, bardagi tasiran son damla oldu. Amerikan basini hizli bir anti-Noriega kampanyasi baslatti. Kampanya Panama'ya yapilan askeri müdahaleye kadar sürdü. Amerikalilarin Ananas Surat'i indirdikten sonra ilk yaptiklari is ise Cali kartelindeki ortaklarini ülkenin yönetimine getirmek oldu. Dope Inc., olayi söyle anlatiyor:

Panama'da General Manuel Noriega, 1986'da, First Interamericas adli bankayi, Cali Karteli'ne ait oldugunu kanitladiktan sonra kapatti. Aralik 1989'da ABD güçleri, Noriega'nin uyusturucu isi yaptigini ileri sürerek Panama'ya girdi.Ve daha sonra, bu bankanin yönetim kurulunun dört üyesini Baskan, Bassavci, Anayasa Mahkemesi Baskani ve Hazine Bakani olarak atadi... Panama'da uyusturucu faaliyetleri, Noriega'nin uzaklastirilmasindan beri daha da artmistir. Bush'un görünürdeki stratejisi on sene içinde uyusturuculari % 50 azaltmakti. Ancak bu aslinda uyusturucu isiyle ugrasan bir grupla çalisirken, diger bir grubu kontrol etmek ya da ortadan kaldirmak için yapilan bir operasyondu.

¹¹⁶

'Generalin Arkasindaki Adam' Mossad Ajani Harari ve Israil'in Uyusturucu Isleri

Panama diktatörü Manuel Antonio Noriega'nin uyusturucu kartelleri ve Beyaz Saray arasindaki macerasi üstte anlatilan sekildeydi. Ancak Ananas Surat'in macerasinda çok önemli roller oynayan bir baska güç daha vardi. Israil, Noriega'yi yakin takibe almisti.

ABD Kongresi 1982'de, CIA'nin Nikaragua'daki Sandinist rejimi devirmek için devletin parasini kullanmasini yasaklayinca, kontralara yapilan yardim silah kaçakçiligina dönüstü. Yardimin Panama araciligiyla devaminin uygun görüldügü dönemde, Israil, ABD-Panama iliskilerine Mossad ajanlari sayesinde dahil oldu. Panama'da özel olarak görevlendirilen Mossad ajani Michael Harari'nin misyonu, Noriega'yi Israil adina yönlendirmekti.

Leslie ve Andrew Cockburn, Dangerous Liasion adli kitaplarinda Noriega'nin Harari baglantisina "The Man Behind The General" (Generalin Arkasindaki Adam) basligi altinda oldukça genis bir bölüm ayiriyorlar. Kitapta Noriega'nin Harari ve dolayisiyla Mossad baglantisindan söz edilirken söyle deniyor: "Michael Harari General Manuel Noriega'nin arkasindaki adam diye bilinirdi. Harari, Mossad'in el altindaki operasyonlarina baskanlik ederdi. Kendisi Panama'da 'Deli Mike' diye taniniyordu. General'in akil hocasiydi." ¹¹⁷

Noriega, Harari için 'benim kilavuzum' diyordu. Harari, Noriega'nin korumalarini egitti ve Panama Ordusu'nda sorguya çekme ve halk hareketlerini bastirma konusunda dersler verdi.¹¹⁸

Aslinda Harari'nin Panama'daki faaliyeti Noriega'nin Panama'nin basina geçmesinden çok daha önceleri baslamisti. Harari, ülkenin Noriega'dan önceki diktatörü Torrijos'un da yakin danismaniydi. Bu iliski, Panama'daki yahudi cemaatinin önde gelen bazi isimlerinin, Mossad ajani Harari'yi büyük övgülerle Torrijos ile tanistirmasiyla baslamisti (yahudi cemaatinin bu önde gelenleri birer "sayan"dilar yani). Harari, çok kisa sürede Torrijos ile çok yakin arkadaslik kurdu. Torrijos'un 1981'de esrarengiz bir uçak kazasinda ölümünden sonra basa geçen Noriega, Harari'yle olan iliskiyi miras aldi. Harari kisa zamanda Noriega için en önemli adam durumuna geldi, onun sag kolu oldu. Israil-Panama iliskilerinin ilerlemesini saglayan da yine Harari'ydi. Halka açiklamalar yapmaktan ve basinda görünmekten hoslanmayan Harari, Noriega'nin 1983'te Israil'e yaptigi resmi ziyarette, sadece iki kere Israil basininda görülmüstü. Noriega'nin sözkonusu ziyareti ise basli basina bir olaydi: Israillilerin kendisine taktigi "parasütçü brövesi"ni gururla takan Noriega, Israil'in askeri tesislerini gezmis, Israil ordusunun özel timlerinin egitimlerini izlemis ve yahudi devletine duydugu hayranligi her firsatta dile getirmisti.¹¹⁹

Mike Harari ise Israillerin sik sik söylediginin aksine, "kendi basina çalisan", hükümetten bagimsiz eski bir Mossad ajani degildi. Aksine, Harari Noriega ile olan iliskilerini dogrudan Mossad adina yürütüyordu. 1983'de Panama'daki La Prensa gazetesinin sahibi Roberto Eisenmann'a söyle demisti: "Ben Mike Harari. Israil gizli servisinin bir üyesi ve Manuel Noriega'nin da çok yakin bir arkadasiyim." Zaten Harari sürekli olarak "merkez"le baglanti içindeydi: "Deli Mike" çok sik, hatta bazen günde bir kaç kez Panama'daki Israil elçiligine girip çikiyordu. Eski bir büyükelçilik görevlisinin söyledigine göre, Harari, "elçilikte sanki evindeymis gibi" hareket ediyor, Israil'le elçilik arasindaki tüm gizli hatlari rahatlikla kullaniyor ve elçilik içindeki her seyi de biliyordu.¹²⁰

Kisacasi Harari, dogrudan Israil adina Noriega'ya "akil hocaligi" yapiyordu. Noriega'nin uyusturucu isleri de bunun disinda degildi. Harari, Panama'daki uyusturucu isini de Israil adina yönetiyordu. Harari Sebekesi Nikaragua'daki kontralara silah tasimis ve Kolombiya-ABD arasindaki uyusturucu trafigini de düzenlemeyi ihmal etmemisti. Middle East International dergisi, konuyla ilgili bir haberinde söyle diyordu: "Nikaragua'ya karsi gizli savasin basladigi ilk yillarda Harari, Israil, ABD ve Panamalilardan olusan bir grup kurarak, Güney Amerika'ya silah tasimis, Kolombiya'dan ABD'ye uyusturucu yollamis, her iki operasyonda da ayni uçaklari ve inis sahalarini kullanmistir." ¹²¹

Harari-Noriega, daha dogru bir deyisle Panama-Israil isbirligini, Norie ga'nin eski politik istihbarat sefi Jose Blandon ise söyle tarif ediyor: "Harari, Noriega'nin isinin bir parçasi. Kokaini Kolombiya'dan Panama'ya tasiyorlar. Kontralara saglanan silahlar için kullanilan altyapi, uyusturucu için de kullaniliyor. Ayni pilotlar, ayni uçaklar, ayni insanlar." ¹²²

Mossad'ın Latin Amerika'daki uyuşturucu İşlerini idare için kurduğu paravan şirket Hod-Hahnit (Mızrağın Ucu), aslında narko-teröristlere eğitim veriyordu. İsrail subayı Yair Klein (solda) bu timin liderliğini yapıyordu. Klein, aynı zamanda Kolombiya iç güvenlik servisi DAS'ı eğitti. Yahudi işadamı, Amiram Nir ise (sağda), Hod-Hahanit'in, uyuşturucudan kazanılan paraları aklamakla sorumluydu.

2000'e Dogru da konuya deginerek, "Panama'ya uyusturucu kaçakçiligi, Mossad gözetiminde ve Israil uçaklariyla yapildi" diye yazmisti.¹²³

Kisacasi, Israil, Noriega araciligiyla yapilan uyusturucu ticaretini de kontrol ediyordu. Az önce degindigimiz gibi bu uyusturucu sebekesinin ABD'deki en büyük ayagi ise Henry Kissinger'di; yani Israil'in Amerika'daki en önemli uzantisi. Uluslararasi uyusturucu sebekesini konu edinen Dope Inc. kitabinda yazildigina göre, Amerika'daki uyusturucu ticaretinin Kissinger'la baglantili diger kilit isimleri arasinda ise yahudi lobisinin etkin kuruluslarindan ADL'nin (Anti-Defamation League of B'nai B'rith) liderleri gelmektedir. ADL'nin; Kenneth Bialkin, Michael Milken, Edgar Bronfman gibi önemli isimleri, Amerika'daki uyusturucu ticaretini aracilar yoluyla kontrol etmekte ve elde ettikleri paranin önemli bir bölümünü de Kongre üyelerine Israil lehinde oy vermeleri için rüsvet dagitmaya ayirmaktadirlar. Ayrica Amerika'daki mafyanin büyük isimlerinin çogunlukla yahudi oluslari da—ki ilk anda akla Amerika'nin gelmis geçmis en büyük mafya babasi Meyer Lansky ve onun ortagi Benjamin "Bugsy" Siegel gelir—dikkat çekicidir. Ayrica son dönemde özellikle New York'ta çok güçlü olan ve uyusturucu isini yöneten "Rus mafyasi" da aslinda Rusya'dan göçeden yahudilerin Evsei Agron önderliginde kurdugu bir "yahudi mafyasi"dir.¹²⁴

Bu durumda karsimiza çikan tablo, Latin Amerika'dan ABD'ye uzanan uyusturucu ticaretinin asil olarak yahudi kontrolü altinda gerçeklestigidir. Ki bu da, Isra Suresi'nde haber verilen "Israilogullarinin yeryüzünde bozgunculuk çikarmalari" hükmünün bir baska yansimasidir.

Noriega'nin sonunu getiren yanlis, az önce degindigimiz gibi bu uyusturucu aginin kurallarina karsi gelmesiydi. Bu uyusturucu agi "yahudi kontrollü" olduguna göre, Ananas Surat'in hesabini da yahudiler görmeliydi. Öyle de oldu. Noriega'ya yapilan Amerikan müdahalesinin hazirlik asamasinda, Israil ordusundan Albay Yair Klein devreye girmis ve Noriega'yi devirmek için çalismaya baslamisti. Dope Inc.'de Klein'in misyonu söyle anlatiliyor:

... Klein, Reagan-Bush idaresi tarafindan gizli bir operasyonla görevlendirildi. Bu, Panama'daki General Manuel Antonio Noriega'yi devirmekti. 1988'de Klein, Israil'in eski Panama Büyükelçisi Eduardo Hereira ile gizli görüsmeler yapti. Hereira daha sonra Elliot Abrams tarafindan ABD'ye alinarak CIA'da görevlendirildi. Albay Klein, Hereira ile Panamali Generali devirmek amaciyla Panama'da bir kontra güç olusturmakla görevlendirildi.

¹²⁵

Amerika müdahaleyi Yair Klein'den gelen istihbarat üzerine yapti. Noriega indirildi ve dogruca Amerika'ya götürülerek Miami Hapishanesinin 41586 numarali hücresine konuldu. Basinla kesinlikle görüstürülmedi. Hala görüstürülmüyor; çünkü onyillar hizmet verdigi Israil-Amerika sebekesinin sirlarini açiga vurmasindan korkuluyor.

Israil'in Latin Amerika'daki 'Tarimsal Yardim'lari (!)

Önceki sayfalarda inceledigimiz bilgiler, bizlere, son 30-40 yil boyunca Israil'in Latin ve Orta Amerika'da çok büyük bir savas organize ettigini göstermektedir. Yahudi Devleti, bölge halkina karsi (ki bu halkin en büyük temsilcisi Katolik Kilisesidir), fasist ve baskici rejimleri desteklemekte, uyusturucu kartellerine yardim etmektedir. Guatemala'da, El Salvador'da, Nikaragua'da akan kanlarin ardinda, ya Israil silahlari ya da Israil'in askeri uzmanlari vardir.

Ancak kuskusuz tüm bunlar resmi olarak inkar edilmektedir. Hiçbir Israil lideri, bölgede askeri bir etkileri oldugunu kabul etmez. Basin bundan fazla söz etmez. Sonuçta Israil baglantisi bu denli büyük, bu denli etkili olmasina ragmen, pek bilinmemektedir.

Israillilerin Latin ve Orta Amerika'da Israil aktiviteleri ile ilgili sorulara verdikleri cevaplar ise sasirtici ve önemlidir. Örnegin Mossad'in ünlü isimlerinden David Kimche, ülkesinin bölgedeki icraatlari ile ilgili olarak sunlari söylemistir:

Evet, bazi ülkelerle iliskilerimiz var. Bunlar tarim iliskileridir. Tarimla ilgili konularda, örnegin daha verimli ürün almak için kullanilan teknikler hakkinda bazi ülkelerle isbirligi yapmaktayiz. Latin Amerika'nin ücra köselerine tarim uzmanlarimiz gitmekte ve oradaki insanlara— ki oralarda Latin Amerikali olmayan insan pek bulunmaz—tarim teknolojisi hakkindaki birikimimizi aktarmaktadirlar. Örnegin El Salvador'la olan iliskilerimiz bu türdendir. Orada yalnizca tarim uzmanlarimiz vardir. Oysa bazi insanlar El Salvador'la askeri iliskiler içine girdigimizi söylüyorlar. Böyle bir sey kesinlikle yoktur. Evet Salvador'da Israilli uzmanlar vardir; ama bunlar tarim uzmanlaridir. Baska Latin ve Orta Amerika ülkelerine bu konuda yardim yapiyoruz.

¹²⁶

Belki David Kimche'nin bu sözleriyle "dalga geçtigini" sanabilirsiniz. Hayir, aksine Mossad sefi son derece ciddidir. Daha dogrusu, son derece ciddi bir yalan söylemektedir. Bu yalan, Israil'in klasik politikasi haline gelmis durumdadir. Yahudi Devleti, "tarimsal isbirligi" adi altinda degisik ülkelere sizmayi veya oradaki rejimlerle ya da rejim muhalifleriyle askeri iliski kurmayi aliskanlik haline getirmis durumdadir. Bu aldatmaca, Afrika'da da yogun biçimde kullanilmistir.

Durum böyle olduguna göre, Israil'in "tarimsal isbirligi" tekliflerine daha bir tedbirli bakmak gerekmektedir. Çünkü Yahudi Devleti, son dönemlerde Türkiye'yi çok yakin ilgilendiren iki ayri bölgeye de "tarimsal isbirligi" adi altinda sizmak hedefindedir: Türki Cumhuriyetlere ve Güneydogu Anadolu'ya... Dikkatli olmak gerekmektedir: Israillilerin GAP'a olan "tarimsal" ilgisi, El Salvador'a olan "tarimsal" ilgilerine benzeyebilir.

Bu noktada akla gelen bir baska örnek de Sri Lanka'dir.

Sri Lanka-Tamil Deneyimi ya da Iki Düsman Tarafi Birden Desteklemek

Israil'in Üçüncü Dünya'daki aktiviteleri arasinda, Sri Lanka özel bir yer tutar. Çünkü bu ülkede yasananlar, yeryüzündeki devletler arasinda yalnizca Israil'e özgü olan, savasan iki düsman tarafin ayni anda desteklenmesi ve silahlandirilmasi yönteminin bir örnegidir.

Sri Lanka (eski adi Seylan), Hindistan'in güneyindeki bir ada-devlettir. 16 milyon nüfusu olan ülkenin % 74'ü Budist Sinhalalar, % 20'si ise büyük çogunlugu Hindu olan Tamiller'den olusur. Yönetim Sinhalalar'in elindedir. Ülkenin kuzeyinde yasayan Tamiller, Ingiltere'den bagimsizligin kazanildigi 1948'den bu yana ezildiklerini öne sürerler. 1983'te ise kendilerine "Tamil Kaplanlari" adi veren bir grup gerilla, Sinhala rejimine karsi bagimsizlik mücadelesi baslatmistir. Kanli bir iç savasa dönüsen bu çatisma, halen sürmektedir.

Ve Israil'in Uzakdogu'daki bu iç savasla çok yakindan ilgisi vardir. Yahudi Devleti, önceki sayfalarda gördügümüz diger örneklerde oldugu gibi askeri egitim ve silah satisi yoluyla iç savasa dahil olmustur. Ancak Israil'in Sri Lanka iç savasindaki rolü biraz farklidir; Yahudi Devleti taraf tutmamaktadir. Ya da bir baska deyisle, iki tarafi birden tutar; iki tarafi da birbirini öldürmesi için egitir ve silahlandirir.

1983'te, gerilla savasi patlak verdiginde, Sri Lanka hükümeti yardim için Ingiltere ve Amerika'ya basvurmus; ama bu iki ülke de etnik bir çatismanin dogrudan içinde bulunmayi istememislerdi. Müdahale etmekte tereddüt etmeyen tek ülke Israil oldu. Kisa sürede askeri iliskiler kuruldu. Sri Lanka ordusu karsi-gerilla faaliyetleri konusunda SHABAK (iç güvenlikle ilgili Israil gizli servisi) uzmanlari tarafindan egitildi. Sri Lanka Savunma Bakani Lalith Athulathmudali, SHABAK'in yöntemlerini överek, adamlarinin hiç bu kadar iyi egitim görmediklerini söylüyordu. 1984 Agustos'undan itibaren, Tamillere karsi yeni bir istihbarat agi kurmak için hükümetle birlikte çalisan alti Israilli istihbarat uzmani ülkede görev yapti. Sri Lanka Disisleri Bakani Douglas Liyenage 1984'de Israil'i ziyaret etti.

Hükümet, Sri Lanka ve Hindistan arasindaki deniz geçitlerini kontrol etmek için Israil'e alti adet devriye botu ismarlamisti. Bu botun satisiyla ilgili olarak yapilan anlasma 27 Mayis 1985'de Matityahu Peled tarafindan Knesset'te gündeme getirildi. Savunma Bakani Yitzhak Rabin bu konuda konusmayi reddetti ve bunun devlet güvenligi açisindan sakincali olacagini söyledi. 1985 sonbaharinda Basbakan Simon Peres'in Paris'e yaptigi bir gezi sirasinda Sri Lanka baskani Junius Jayawardene ile ikisi arasinda gizli bir bulusma gerçeklesti. Kisacasi Yahudi Devleti, Sri Lanka'daki iç savasa bogazina kadar batmisti. Benjamin Beit-Hallahmi, söyle diyor: "Israil'in 1984'de olaylara müdahale etmesiyle birlikte olaylar daha vahsi ve daha ümitsiz hale gelmistir. Sri Lanka simdi 'Güney Asya'nin Lübnan'i gibi ürkütücü bir lakap kazanmistir." ¹²⁷

Kisacasi, Sri Lanka hükümeti, Tamillere karsi yürüttügü savasta en büyük destegi Israil'den görmüstü.

Konuyla ilgili diger bazi ilginç bilgiler ise eski Mossad ajani Victor Ostrovsky'nin "best-seller" olan kitabi By Way of Deception'da açiklanmisti. Mossad'da katsa (birim subayi) rütbesine kadar yükselen, ancak sonradan örgütten ayrilarak yasadiklarini açiklayan Ostrovsky, kitabinda Sri Lanka ile ilgili de önemli seyler yazdi.

Ostrovsky henüz örgütteki egitim dönemindeyken bir gün Israil'e Sri Lanka'dan 50 kisilik bir grup gelmisti. Bu elli kisi üç gruba ayrilmis, ilk grup anti-terör taktikleri konusunda egitim görmek için Mossad'in Petha Tivak yakinlarindaki Kfar Sirkin askeri üssüne götürülmüstü. Ikinci grup Tamillere karsi ülkenin kuzey kiyilarini korumak için 7-8 adet Israil yapimi Devora hücumbotu almaya gelmisti. Üçüncü grup ise Sri Lanka sularina mayin döseyen Tamillere karsi kullanmak üzere radar ve benzeri donanma malzemeleri almak için gelen yüksek rütbeli bir subay grubuydu. Bunlar Sri Lanka hükümetinin adamlariydi ve Israil'den her zaman oldugu gibi silah kullanmak ve adam öldürmek için bilgi almaya gelmislerdi.¹²⁸

Ostrovsky, Israil'in Sri Lanka'ya verdigi ilginç bir destegi daha anlatiyordu. Sri Lanka hükümeti Israil'den satin aldigi silahlarin parasini ödemekte zorlandiginda, Yahudi Devleti onlari Dünya Bankasi'ni kandirmalari yönünde tesvik etmisti. Mossad üst düzey görevlisi Amy Yaar, Sri Lanka hükümetininin önüne "Mahaweli Projesi" diye proje koymus ve bunu kullanarak Dünya Bankasi'ndan kredi istemelerini ögütlemisti. Proje, ülkedeki Mahaweli irmaginin yataginin degistirilmesini ve bu yolla tarimsal üretimin arttirilmasini öngörüyordu. Mossad, biri Kudüs Ibrani Üniversitesi'nden ekonomi profesörü, digeri de bir tarim profesörü olan iki Israilli uzmana, projenin önemine ve maliyetine dair makaleler yazdirdi ve daha sonra da bunlari öne sürerek Sri Lanka'nin proje için Dünya Bankasi'ndan 250 milyon dolar almasini sagladi. Ama proje hayali bir projeydi ve asla gerçeklesmedi. Alinan kredi ise Sri Lanka hükümeti tarafindan satin alinan silahlarin karsiligi olarak Israil'e gitti. Ostrovsky'nin yazdigi gibi "proje, silahlarin parasini ödemek amaciyla Dünya Bankasi'ndan para alabilmek için icad edilmisti." ¹²⁹

Tüm bunlar, Israil'in Sri Lanka yönetimi ile oldukça kapsamli bir iliski içinde oldugunu gösteriyordu

Ama bir de madalyonun öteki yüzü vardi.

Yahudi Devleti, Tamilleri de silahlandirmakta ve egitmekteydi!... Victor Ostrovsky, By Way of Deception'da Sri Lanka hükümet güçleri ile ilgili yazdigi askeri baglantilarin ardindan, Israil'e egitim için gelen Tamil gerillalarindan söz ediyordu. Hatta Tamillerle Sri Lanka güçleri ayni anda Israil'de egitilmisler, bir grup Hayfa'da, öteki grup da Tel-Aviv'de Israil'in terör taktiklerini ögrenmislerdi. Tamiller, deniz komandolari üssünde; sizma teknikleri, mayinlama, haberlesme ve hücumbotlari batirma konularinda egitilmislerdi. Durum oldukça ilginçti: Israil, Sri Lanka yönetimine Devora hücumbotlari satarken, Tamillere de bunlari batirmayi ögretmisti.¹³⁰Ostrovsky, durumu, "Israil, iki tarafin da üst düzey askeri kuvvetlerini, iki tarafin bilgisi disinda, ayni anda egitti" diyerek özetliyor.¹³¹

Bu durum, kuskusuz son derece ilginç bir durumdur ve Yahudi Devleti'nin Üçüncü Dünya'da çikardigi bozgunculugun hangi boyutlara varabildigi konusunda oldukça aydinlaticidir. Iki tarafi birden silahlandirmak ve egitmek, ölüm tacirliginden baska bir sey degildir çünkü.

Sri Lanka örnegi, Israil'den destek alan ya da uman baska ülkeleri de düsündürmelidir. Yahudi Devleti, kendilerine hissettirmeden hem Tamilleri hem de hükümet güçlerini egitip silahlandirdigina göre, bu ikili destegi baska yerlerde de uygulayabilir. Bu nedenle, "teröre karsi Israil'den yardim" bekleyen Türkiye'nin de, biraz daha bilinçli olmasinda yarar vardir...

Israil'in Öteki Fasist Dostlari: Sol-Fasistler, Neo-Naziler ve Gladio...

Israil'in Üçüncü Dünya aktiviteleri, yalnizca önceki sayfalarda inceledigimiz Afrika ve Latin ve Orta Amerika ülkeleri ile sinirli degildir. Filipinler'deki kanli Marcos iktidari, Endonezya'daki Suharto diktasi Israil'den en çok destek almis rejimlerdir. Bunun yanisira Yahudi Devleti'nin; Hindistan, Burma, Tayland, Singapur gibi Asya ülkeleri ile de çok yakin askeri baglantilari vardir. Mossad, tüm bu ülkelerde son derece aktiftir veya fasist rejimleri ayakta tutmaya çalismistir ya da hür rejimlere karsi fasist muhalefetleri desteklemistir. (Bu ülkeleri, anti-Islam özellikleri nedeniyle, dünya müslümanlarini konu edinen bir sonraki bölümde inceleyecegiz.)

Hallahmi, ülkesinin Üçüncü Dünya'daki fasist güçlerle olan tüm bu ilginç baglantilarini aktardiktan sonra, Israil-fasizm iliskisinin artik bir kural haline geldigini bildiriyor ve söyle diyor: "Dünyanin dört bir yanindaki asiri sagcilarin tümü, Israil'e hayranlik beslemekte ve onu kendilerine bir model olarak kabul etmektedirler." ¹³² Israilli yazar, bu psikolojiyi söyle açikliyor:

Günümüzün asiri sagcilarinin hepsi Israilli savasçi prototipine hayrandir: Uzun boylu, sert, acimasiz, elinde Uzi tasiyan ve koyu renkli yerlileri çekinmeden öldüren Israilli tipi, Arjantinli Generalleri, Paraguayli albaylari ya da Afrikali fasist birlikleri Israil'e hayran kilmaktadir.

¹³³

Israil'in fasist rejim ya da örgütlerle kurdugu iliskiler, Üçüncü Dünya'yi asmakta ve diger cografyalarda da geçerlilik kazanmaktadir. Örnegin Avrupali fasistler arasinda Israil'in gizli dostlarinin sayisi hayli kabariktir. Bu fasistlerin hepsinin "asiri sagci" olmalari da gerekmez; bir kismi, "sol-fasist"tir.

Israil'le isbirligine giden "sol-fasist"lerin içinde Romanya'nin eli kanli diktatörü Nikolay Çavusesku basta gelir. Çavusesku, Dogu Bloku ülkelerinin genelinin aksine, Israil'in haksiz isgali ile sonuçlanan Alti Gün Savasi'nin ardindan Yahudi Devleti'ni kinamamis ve BM'de onun aleyhine oy vermemistir. Israilliler, Çavusesku'nun bu jestini iyi görmüsler ve diktatör ile yakin baglantilar kurmuslardir. Israil lobisi, Amerikan Kongresi'nde Romanya lehine lobi yapmaya söz vermis ve gerçekten de yahudi lobisinin çabalari sonucunda Çavusesku Romanyasi, Amerika'nin "ticarette en çok tercih edilen ülke" (Most Favoured Nation) listesinde yillar boyu yerini korumustur. Bunun yanisira, Israil ve Romanya arasinda Romen yahudilerinin Israil'e göç ettirilmesi ile ilgili anlasmalar imzalanmis ve uygulamaya konmustur. Israil'in Çavusesku'ya verdigi lobi destegi de, eli kanli diktatörün devrilmesine kadar sürmüstür.¹³⁴

Israil'in ya da onun Amerikali uzantilarinin sol-fasistlerle yakin iliski içinde oldugunu, yakin çevremize baktigimizda da görebiliriz. "Nasyonal Sosyalizm"in alaturka versiyonu olan "ulusal sol"un fosillesmis liderinin, Kissinger'in çok yakin bir dostu, daha dogrusu istikrarli bir ögrencisi olusu bir tesadüf degildir. Bölücülüge karsi çikma adina en büyük bölücülügü yapanlar, dine ve dindarlara karsi sahin kesilenler, hep bu "ulusal sol"un dinazorlaridir.

Israil'in Avrupali fasistler ve neo-Naziler'le olan yakin iliskileri de az bilinen ama dogruluguna kusku olmayan bir gerçektir. Israil, Avrupa'daki asiri sagci örgütler ve kontrgerilla örgütlenmeleri ile çok yakin iliskiler kurmus ve onlari farkli yönlerden desteklemistir.¹³⁵Yahudi Devleti'nin, Bati Alman gizli servisinin sefi ve eski bir Nazi generali olan Reinhard Gehlen'in araciligiyla neo-Nazilerle kurdugu iliskili bunun bir örnegidir. Alman Gizli Servisi BND'nin sefi olan Gehlen, Mossad'la çok yakin iliskiler kurmus ve onun zamaninda iki gizli servis arasindaki isbirligi en üst düzeye çikmistir. Israil Gehlen araciligi ile Alman neo-Nazileriyle de yakin iliskiler kurmustur. (Almanya'daki kontrgerilla hareketinin adinin "Gehlen Harekati" olmasi da bir baska ilginç noktadir). Gehlen ve neo-Nazilerle kurulan bu baglantinin Israil cephesindeki mimari ise oldukça tanidik bir isimdir; Simon Peres.¹³⁶

Peres'in Idi Amin, irkçi Güney Afrika rejimi, Somoza gibi fasistlerle baglantilarina önceki sayfalarda deginmistik. Israil'deki "solcu" Isçi Partisi'nin agir topu Peres'in fasistlerle bu denli yakin iliskiler kurmasi, bizlere Israil siyasi sisteminin ne denli "yekpare" bir sistem oldugunu göstermektedir: Israil'in "solcu" Isçi Partisi ve "sagci" Likud bloku arasinda hiçbir gerçek fark yoktur. Her iki parti de, 8. bölümde de degindigimiz gibi ayni derecede fasist ve irkçidir. (Su günlerde baris havarisi geçinen Peres'in fasist baglantilari hala ayni hizla sürmektedir. Onu, dünyanin çesitli ülkelerine yaptigi resmi ziyaretler sirasinda fasist partilerin liderleri ile son derece samimi sohbetler yaparken görebilirsiniz).

Livia Rokach, Israil eski Basbakanlarindan Moshe Sharett'in özel günlügüne dayanarak yazdigi Israil'in Kutsal Terörü adli kitabinda Yahudi Devleti'nin baska Avrupa fasistleri ile olan baglantilarina deginir. Buna göre, Israil'in fasistler ve sol-fasistler araciligiyla en çok yipratmaya ugrastigi ülkelerin basinda Italya gelmektedir. "Anti-Siyonist Katolik bir kültürle yogrulmus olan Italya", Israil tarafindan potansiyel bir düsman olarak algilanmaktadir. Rokach, Israil'in bu "potansiyel düsman"a karsi oynadigi fasist kartini söyle anlatir:

60'li yillarin basinda, Italya; Siyonist Isçi Partisi üyelerinin, resmi ve yari resmi radikal sagcilarin, fasistlerin ve neo-Nazilerin Italyan demokrasisini dinamitlemek için bulustuklari bir merkez oldu... 1971'deki ikinci (fasist) darbe girisiminin lideri olan eski SS komutani Valerio Borgheise'nin Israil'e kaçtigi yolundaki haberler basinda yer almistir... 1972'deki seçim kampanyasinda, Mussolini'nin eski sag kolu Fasist Parti baskani Giorgio Almirante ve eski NATO generali Gino Birindelli, Israil üst düzey yöneticileriyle yakin iliskilerinden gurur duyduklarini açikça belirtiyorlardi. 1973'de Hiristiyan Demokrat Basbakan Mariano Rumor'a suikast yapan Bertolli'nin yaninda cinayet araci olarak Israil ordusunun isaretini tasiyan bir bomba bulunmustur. Yapilan arastirmalar sonucu suikastçinin bir süre öncesine dek bir Israil kibbutzunda yasadigi saptanmistir.

¹³⁷

Rokach, tüm bu verdigi bilgilerin "devlet güvenligi" gerekçesiyle kamuoyundan gizli tutuldugunu ve Israil'in tüm bu aktivitelerinin gizlilik perdesi içinde kaldigini söylüyor. (Zaten bu nedenle de Noam Chomsky, Rokach'in kitabini "resmi tarihin ardinda yatan gerçek dünyanin perdesini kaldirmak isteyenler için çok degerli bir kaynak" olarak tanimlar). Rokach, "gerçek dünyanin perdesini aralayan" baska bilgiler vermeye devam ediyor:

Israil'in Italyan ve diger Avrupali fasist gruplarla isbirligi 70'li yillarin sonlarindan 80'li yillara uzanmistir. Son yillarda bu isbirligi Lübnanli Falanjistlerin destegiyle daha da güç kazanmistir... (Lübnan'daki) egitimin kamplarinda Italyanlarin yanisira Alman, Ispanyol ve Fransiz fasistleri de egitilmekte, kamp personeli tahmin edilebilecegi gibi Israillilerden olusmaktadir.

¹³⁸

Israil'in Italya'daki baglantilari arasinda, ünlü P2 locasi ve locanin yakin iliski içinde oldugu kontrgerilla örgütü Gladio da vardi. Eski Mossad ajani Victor Ostrovsky, çok yanki uyandiran By Way of Deception adli kitabindan sonra 1994'te yayinladigi The Other Side of Deception'da, Mossad-P2-Gladio baglantisindan söz eder. Ostrovsky'nin yazdigina göre, Licio Gelli, yani P2 mason locasinin ünlü üstadi, "Mossad'in Italya'daki müttefiki"dir ve Gelli'nin yönettigi P2 ile yine Gelli'yle yakin iliskisi olan Gladio örgütü de Mossad'la ittifak içindedir. Mossad, Gelli-P2-Gladio baglantilarini kullanarak 80'li yillarda Italya üzerinden silah ticareti yapmistir.

¹³⁹

Ostrovsky'nin sözünü ettigi Mossad-Gladio baglantisi son derece önemlidir ve bizlere baska ülkeler hakkinda da önemli bir ipucu vermektedir. Çünkü Italyan Gladio'su, Soguk Savas döneminde NATO ülkelerindeki rejim muhaliflerini ortadan kaldirmak için kurulmus olan büyük kontrgerilla aginin yalnizca Italya'daki koludur. Ve eger kontrgerilla aginin Italya kolu "Mossad'in müttefiki" ise ve Mossad'la ortak operasyonlar gerçeklestiriyorsa, bu ittifakin kontrgerillanin diger ülkelerdeki versiyonlari açisindan da geçerli oldugunu düsünebiliriz. (Az önce Alman kontrgerillasi Gehlen'in Mossad iliskisine de deginmistik).

Nitekim Mossad-kontrgerilla baglantisinin önemli bir baska örnegini yine Victor Ostrovsky vermektedir.¹⁴⁰ Eski Mossad ajani, Belçika'daki Gladio ve bu Gladio'nun sivil kanadini olusturan Westland New Post (WNP) adli fasist partinin Mossad'la çok yakin iliski içinde oldugunu anlatir. Buna göre, Belçika Gladio'sunun Belçika gizli servisi içindeki uzantilari ve WNP, 1980'lerin ortalarinda bir seri suikast ve bombalama eylemini Mossad'in yardimi ile gerçeklestirmistir. Bu "destablizasyon" eylemlerinin amaci, sol çizgiye kaymaya baslayan hükümeti baltalamaktir; Gladio tarafindan gerçeklestirilen eylemler solcularin üstüne atilacak ve böylece karsi tarafin arkasindaki halk destegi zayiflatilacaktir. Gerçeklestirilen eylemlerin arasinda, Belçika Basbakaninin öldürülmesi ve çok sayida süpermarketin bombalanmasi vardir. Belçika Gladio'sunun sözkonusu eylemleri gerçeklestirmek için kurdugu gruptan üç kisi 1985'te ülkeyi terketmek zorunda kalarak Israil'e kaçmis ve orada Mossad tarafindan kendilerine yeni sahte kimlikler saglanmistir. Ostrovsky, bu sahte kimlik saglama isleminin, Mossad ile Belçika asiri sagi arasindaki gizli anlasmanin bir parçasi oldugunu yaziyor. Eski Mossad ajaninin verdigi bir diger bilgi ise "Fransa'daki fasist gruplar ile Mossad arasindaki isbirligi." ¹⁴¹

Israil, tüm bunlarin yanisira, az önce de belirttigimiz gibi kimi zaman sol-fasistlerle de yakin baglantilar içindedir. Italya'yi yillar boyu kasip kavuran Kizil Tugaylar'in Israil ve Mossad ile kurdugu yakin baglantilar bunun bir örnegidir. Bu baglanti simdiye kadar pek çok kaynakta açiklandi. Italyan Panorama dergisi, Israil'in 1970'lerin basindan bu yana Kizil Tugaylar'a silah, para ve askeri egitim verdigini yazmisti.¹⁴² Noam Chomsky de Kizil Tugaylar-Mossad iliskisine deginir. Chomsky'nin yazdigina göre Kizil Tugaylar'in Italyan Basbakani Aldo Moro'yu öldürmesinde de Israil'in rolü vardir; çünkü Moro Israil karsiti düsüncelere sahiptir. Israil'in Kizil Tugaylar'a destek vererek yapmak istedigi sey ise Italya'yi istikrarsizliga sürüklemektir.¹⁴³

Italya örnegi bize Israil'in stratejisi ile ilgili önemli bir gerçek göstermektedir: Israil, kendisine düsman olarak gördügü halklarin baski altinda tutulmasi, terörize edilmesi, istikrarsizliga sürüklenip "destablize" edilmesi gerektigine inanir. Fasistleri ve bazen de sol-fasistleri desteklemesinin mantigi temelde budur. Bu "düsman" halklarin çogu kuskusuz Düzen tarafindan ezilen ve dolayisiyla Düzen'e tepki duyan Üçüncü Dünya halklaridir. Dünyanin "en Katolik" ülkesi olan Italya ise Katolik düsüncesinde yer alan anti-Siyonizm nedeniyle "düsman halklar" kategorisine girmistir (ancak Vatikan'in Israil'le kurdugu son iliskilerden sonra bu durumun önemli ölçüde degistigi söylenebilir). Kuskusuz Israil'in din yönünden "düsman halklar" sinifina koydugu halklarin basinda ise özellikle son dönemlerde, müslümanlar gelmektedir. Bunu kitabin bir sonraki bölümünde inceleyecegiz.

Üçüncü Dünya ile Savas

Önceki sayfalarda inceledigimiz Israil baglantilari kuskusuz pek çok kimse için sasirticidir. Ancak bu baglantilar bizi düsünmeye yöneltmelidir. Israil'in neden Üçüncü Dünya'da büyük bir savas verdigi, neden dünyanin öbür ucundaki rejimlerin durumu ile bu denli yakindan ilgilendigi, neden yerkürenin dört bir yanindaki fasistlerin en büyük müttefiki oldugu, çözülmesi gereken bir sorudur. 5 milyon nüfuslu küçük bir ülke olan Israil'in, 120'yi askin ülkeden olusan ve en az 2 milyar insani barindiran Üçüncü Dünya'ya karsi neden ve nasil böyle bir savas baslattigini bulmak zorundayiz.

Ancak Israil Üçüncü Dünya savasinda yalniz degildir. Amerika da bu savasin içindedir. Bu savasin Amerikan kaynakli oldugu, Israil'in de onun yardimcisi oldugu söylenir. Oysa gerçekler önceki sayfalarda da belirttigimiz gibi daha farklidir.

CFR'nin önde gelen beyinlerinden George Kennan'in 1948 yilinda söyledigi sözler, Üçüncü Dünya savasinin mantigini kavramak bakimindan önemlidir. Kennan, söyle diyordu: "Dünya servetinin %50'sine ama nüfusunun %6.3'üne sahibiz... Bu durumda kiskançlik ve kizginlik odagi olmamiz gayet normal. Önümüzdeki dönemde asil görevimiz bu ayricalikli pozisyonunun devamini saglayacak bir iliski modeli kurmamizdir." ¹⁴⁴

Evet, en basta Amerika'nin yer aldigi Birinci Dünya, Üçüncü Dünya'nin yaninda inanilmaz bir zenginlige sahipti. Bir taraf açliktan ölürken, öbür taraf asiri lükslerle dolu birer tüketim toplumuydu. Ve CFR ideologu George Kennan'in dedigi gibi Birinci Dünya, en basta da Amerika, bu adaletsiz sistemin sürmesi için çaba harcamak zorundaydi. Bu, Bati ile Üçüncü Dünya arasinda geçecek bir savas demekti.

Bu dogal bir durum olarak karsilanabilir. Inkarci insanin bencil tabiatinin bir sonucu olarak, Bati'nin elindeki lüksleri Üçüncü Dünya ile paylasmamak istememesinin ve bu nedenle de Üçüncü Dünya'ya karsi savas açmasinin mantigi anlasilabilir. Anlasilmasi daha zor olan bir sey varsa, o da neden Birinci ve Üçüncü Dünya'lar arasindaki bu savasta en büyük rolü yahudilerin oynadigidir.

Ikinci Dünya Savasi öncesi sag kanat Siyonizmin lideri olan Vladimir Jabotinsky'nin ilginç bazi sözleri, bize bu konuda isik tutabilir. Jabotinsky, söyle demistir:

Siyonizmin esas amaci tüm Akdeniz'i Avrupa ellerinde tutmaktir... Bu durumda, örnegin Suriye'nin bagimsizligi söz konusu bile olamaz... Bu konu Fransa, Italya ve Ingiltere tarafindan anlayisla karsilanacaktir, çünkü kendi koloni imparatorluklarinin korunmasina yöneliktir... Biz her türlü Dogu-Bati çatismasinda Bati'dan yana oluruz... Biz bugün bu kültürün en sadik ve önde gelen tasiyicilariyiz. Ingiliz imparatorlugunun yayilmasi bizim Ingilizlerden bile daha çok isimize gelir.

¹⁴⁵

Siyonist liderin bu sözlerinde oldukça önemli bir mantik yatmaktadir: Jabotinsky, Ingiliz emperyalizminin yayilmasinin, Ingilizlerden çok yahudilere yarayacagini söylemektedir. Bunun anlami ancak su olabilir: Yahudiler, Ingiltere devletini bir tür araci olarak görmekte, Ingiltere'yi kullanarak, kendi güçlerini artiracaklarini düsünmektedirler.

O dönemin süper gücü olan Ingiltere, günümüzde yerini Amerika ile degistirmistir. Ayni mantigin geçerli oldugunu düsünürsek, bugün Amerikan emperyalizminin yayilmasi, Amerikalilardan çok yahudilere yariyor olmalidir.

Amerika'yi biraz büyüteç altinda inceledigimizde, bunun bir varsayim degil, bir gerçek oldugunu görebiliriz. Çünkü Amerika'yi, normal bir ülke iken emperyalist bir süper güç yapanlar yahudi önde gelenleridir. Amerika'nin dis politikasini yönlendiren ve bu dis politikadan en çok çikar saglayanlar da yine onlardir. (Bkz. 6. ve 7. bölümler) Amerikan dis politikasinin Israil'le uyumlu olusunun gerçek nedeni de budur.

Dolayisiyla Amerika'nin Üçüncü Dünya egemenliginin zayiflamasi, yahudi önde gelenlerinin zayiflamasi anlamina gelir. Daha genis ölçekte, yahudi önde gelenleri, Üçüncü Dünya'ya karsi tüm Bati dünyasinin yanindadirlar. Çünkü Bati'nin bugünkü sekli, yahudi önde gelenlerinin bir ürünüdür. Yahudi önde gelenleri, Yeni Seküler Düzen'i (Novus Ordo Seclorum) Bati'da kurmuslar, Bati'yi kendi istedikleri gibi sekillendirmislerdir. Bati, onlarin Üçüncü Dünya'ya karsi ellerindeki en büyük silahtir.

Israil'in Üçüncü Dünya'da Bati kuklasi rejimleri ayakta tutmak için verdigi savas da bunun bir sonucudur. Hallahmi söyle diyor: "Israillilerin savas çigligi 'Bati kazanabilir'dir: Bati, Güney Afrika olsun, Ortadogu olsun veya Orta Amerika olsun, Üçüncü Dünya'daki radikal hareketlere karsi zafer kazanabilir." ¹⁴⁶

Iste bu nedenle Israil, Bati aleyhtari hareketlere Bati'dan daha çok düsmandir. Amerikan karsiti hareketlere, Amerika'dan daha sert tepki vermektedir. Çünkü Jabotinsky'nin Ingilizler için söyledigine benzer sekilde, Amerikalilarin kazanmasi, Amerikalilardan çok yahudilere yaramaktadir.

Tüm bunlarin yaninda, Üçüncü Dünya, ayni zamanda Israil'in dogrudan kendisine yönelik bir tehdittir.

Üçüncü Dünya'nin Israil'e Tepkisi

Israil, Üçüncü Dünya savasina Bati egemenligini korumak için girmistir, ancak zamanla bu savas, dogrudan Üçüncü Dünya ile Israil arasindaki bir savas halini almistir. Üçüncü Dünya halki, savastiklari düsmanin kim oldugunu daha iyi görmeye baslamis ve dogrudan Israil'e yönelik bir tepki gelistirmistir. Hallahmi, Üçüncü Dünya'da Israil'e karsi gelisen antipatiyi söyle anlatiyor:

Israil bütün bu faaliyetlerin sonucunda Üçüncü Dünya ülkelerinde genel olarak olumsuz bir görünüm olusturmustur. Dünyanin dört bir yanindaki fasistler Israil'in koyu birer hayrani olurken, bu ülkelerin halklari, Israil'i ve Israillileri, istedigi zaman istedigi seyi yapabilecek seytani bir güç olarak görmeye basladilar. Baskici rejimlerin idaresi altinda yasayan milyonlarin, yüz milyonlarin gözünde, o baskici rejime destek veren dis güçler, düsmanla özdeslesmektedir. Bu yüzden Israil, Iran'daki son sahla, Afrika'daki Portekiz koloni rejimiyle, Nikaragua'daki Somoza'yla ve Güney Afrika'daki irk ayrimi rejimiyle özdeslesmis durumdadir.

¹⁴⁷

Üçüncü Dünya'nin bu tepkisi, gittikçe artan bir biçimde açiga çikti. Nisan 1955'de Endonezya'da, Bandung'da yapilan Asya-Afrika Konferansi, Üçüncü Dünya Koalisyonunun kurulmasindaki ilk adimdi. Israil, bu konferansa davet edilmemisti. Bandung Konferansi kurulan koalisyonun Israil'e pek dostça bakmayacagini belirlemisti.

1975'de BM Genel Kurulu'nun aldigi, Siyonizm'in irkçilik oldugunu öngören karar, Üçüncü Dünya'da ortaya çikmaya baslayan fikir birliginin bir sonucuydu. Birinci Dünya Siyonizmi mesru bir politik ideoloji olarak benimserken, Üçüncü Dünya onu irk ayirimi ile ayni kefeye konmasi gereken bir sömürgecilik biçimi olarak görüyordu. BM'de, 1967'den beri yaklasik iki yüz Israil karsiti önerge oylamasi yapildi. Bunlarin bazilari en basta Üçüncü Dünya ülkelerinin oyuyla benimsendi, yaklasik otuz kadari da sadece Amerika vetosuyla geçersiz kilindi. Bu nedenle Israil, Üçüncü Dünya'nin bagimsizlasmasini, dogrudan kendisine yönelik bir tehdit olarak algilar hale geldi. Hallahmi söyle diyor:

Israil liderleri, Üçüncü Dünya radikal hareketlerinin zafer kazanmasini uzun vadede Israil'e bir tehdit olarak görmektedirler. Birincisi Amerika'yi zayiflattigi için, ikincisi de Israil'e karsi ve Araplarin yaninda olan Üçüncü Dünya radikalizasyonunu kuvvetlendirdigi için. Amerika üstünlügüne yapilan her tehdit Israil için de geçerlidir. Eger Amerika'nin gücü azalirsa, ona bagli devletlerin de gücü azalir. Bu noktada Israil liderleri gerçekten, dünyada sadece bir tek savas oldugunu ve tek bir cephe olduguna inaniyormus gibi davranmaktadirlar.

¹⁴⁸

Üçüncü Dünya'ya Karsi Israil Tarzi

Israil, tüm bu üstte saydigimiz nedenlerden dolayi, hem kurulu Dünya Düzeni'ne hem de kendi gücüne karsi bir tehdit olarak gördügü Üçüncü Dünya'ya karsi büyük bir savasi organize etti. Dünyanin dört bir yanindaki fasistler, Üçüncü Dünya halklarini ezdikleri, onlarin bagimsiz olmalarini engelledikleri için Israil'in müttefiki oldular.

Ve Israil, tüm bu fasistleri, Üçüncü Dünya halklarina karsi daha da baskici, daha da acimasiz olmalari için tesvik etti. Israil'in dünyanin dört bir yanindaki fasist rejimlere gönderdigi iskence uzmanlari, askeri uzmanlar, psikolojik savas uzmanlari bu misyonu yerine getirdiler. Yahudi Devleti, Amerikalilari da daha sert yapabilmek için ugrasti. Noam Chomsky'nin sayfalar dolusu anlattigi "ABD terörü", Israillilerin gözünde yeterli degildi. Onlar Üçüncü Dünya'ya karsi daha da sert yöntemler kullanilmasini, daha çok kan akitilmasini istiyorlardi. Hallahmi, bu konuda söyle diyor:

Amerikan Disisleri Bakan yardimcisi Harold Saunders, Israil'in Lübnan politikalarini elestirmis ve Lübnan'in Israil'in Vietnam'i olacagini iddia etmisti. Weizman bunun karsiliginda 'Bize ne yapacagimizi söyleme. Siz her yerde kaybettiniz. Angola'yi, Iran'i, Etiyopya'yi kaybettiniz... Zafiyet gösteriyorsunuz. Mesela Küba'ya bak' dedi. Söylenmek istenen açikti: Amerikalilar Üçüncü Dünya için fazla yumusaklar. Israilliler bu isin nasil yapilacagini biliyor. Sert ve kararlilar. 1977'den beri Knesset'te Likud üyesi ve eski Mossad operatörü olan Eliyahu Ben Elissar söyle demisti; 'Keske Amerikalilar Etiyopya ve Iran konusundaki tavsiyelerimizi dinleselerdi; dinlemedikleri için ikisini de kaybettik'. Israil liderleri de sik sik Üçüncü Dünya'daki Amerikan politikalarinin, tereddütlü,ve 'yumusak' oldugu için basarisiz oldugunu ima eder ve Amerikan yumusakligina karsi Israil acimasizligi ve sertligini önerirler.

¹⁴⁹

Evet, Üçüncü Dünya'yla en iyi savasanlar, her zaman için Israilliler oldu. Bu nedenle Üçüncü Dünya'nin dört bir yanindaki fasistler her zaman Israil'in destegine muhtaç oldular. Hallahmi söyle diyor: "Israil Üçüncü Dünya ile basa çikmada; onu zayif ve savunmasiz kilmada basarili bir model gelistirmis ve bu modeli ihraç etmistir."

¹⁵⁰

Bu konuda eski bir Güney Afrika fasistinin söyledigi sözler son derece ilginçtir. Siyah halkin isyanlarini bastirmak için siddet kullanmayi gelenek haline getirmis olan apartheid rejiminin eski Içisleri Bakan Vekili Louis Le Grange, 1976 yilindaki bir konusmasinda Israillilerin halk hareketlerini bastirma yönünde neden daha "basarili" oldugunu söyle açikliyordu: "Israilliler yerlilerin ayaklanmalarini bizden çok daha iyi ezebiliyorlar. Çünkü dogrusunu söylemek gerekirse bizimkilerden çok daha rahat adam öldürüyor, bizimkilerden çok daha sert ve seri davranabiliyorlar." ¹⁵¹

Israil'in tasidigi bakis açisi Amerika'ya da belli ölçüde asilanmistir. Amerika'da Üçüncü Dünya aleyhindeki akimlarin arkasinda genellikle Israil uzantilari vardir. Benjamin Beit-Hallahmi, Amerika'da "Üçüncü Dünyanin cani cehenneme" seklinde ifade edilen söylemin asil olarak yahudi çevrelerin bir ürünü olduguna, Daniel Patrick Moynihan ve Jeane Kirkpatrik gibi Israil baglantili isimlerin bu düsüncenin propagandasini yaptigina dikkat çekmektedir.¹⁵²

Hallahmi, Israillilerin nasil olup da böylesine ortak bir acimasizliga, sertlige sahip olabildiklerini de arastirir. Üçüncü Dünya'nin halklarina—ki bu halklar baski ve zulüm altinda ezilen, çaresiz, yani insanin vicdanini sizlatan bir durumdadirlar—neden ve nasil böyle bir nefret duyabildikleri önemli bir sorudur. Bu nefretin, yalnizca Üçüncü Dünya'daki Israil askeri uzmanlarini ya da Mossad ajanlarini degil, tüm Israil toplumunu kapsamakta olusu daha da ilginçtir.¹⁵³

Israil Tarzi Sosyal Darwinizm

Bir psikoloji profesörü olan Hallahmi, Israil'in Üçüncü Dünya'ya duydugu nefretin kaynagi ile ilgili ilginç tespitlerde bulunur. Bazi önemli yorumlari söyledir:

Israillilerin en çok övündügü sey, açikli sözlü oluslaridir; 'Bu dünyada herkes kendi için vardir ve kimse bize aldirmaz, öyleyse biz de bencil olmak zorunda yiz, tipki tüm dünya gibi', 'dünyanin kurali bu' 'varolmak için çetin olmalisin'. Bu sözler Israil askerlerinin kendilerine Üçüncü Dünya'daki Israil faaliyetleri hakkinda soru soruldugu zaman verdikleri cevaplardir. Israil toplumunun özelligi hep kazananlardan yana olmasi ve kaybedenlere hiç acima duymamasidir. 'Onlar gibi olmak istemiyorsan hiçbir zaman zayiflara acima'; iste Israil hayatini yönlendiren ruh budur... Bir Israilli bir subay hiçbir durumda kurban olmaz. Tek bildigi gerçek, diger insanlardan üstün olmak, onlari kontrol etmek ve onlara hükmetmektir... Israilliler Üçüncü Dünya insanlarini küçümserler—küçümserler çünkü onlarin çogu zayiftir ve baski görmüstür. Bu küçümsemede hiç acima yoktur, kurbanlara hiç sefkat duyulmaz. Üçüncü Dünya insanlari kurbandirlar, zayif ve çaresizdirler. Israil'den hiçbir merhamet göremezler... Bu satirlarin yazildigi sirada Israil isgali altindaki Gazze Seridi'nin nüfusu 525.000 ve km2 basina 2150 kisi düsüyor. Sagligi yerinde olan çogu Gazzeli 8 yasindan itibaren ortalama Israil ücretlerinin % 40 altindaki ücretlerle Israil'de çalismaya basliyorlar. Gelir vergisi ve sosyal güvenlik vergisi ödüyorlar ama hiçbir haktan yararlanamiyorlar, çünkü vatandaslik haklari yok. Iste Israillinin gözünde Üçüncü Dünya Gazze, Gazze de Üçüncü Dünyadir. Israil anlayisina göre, Gazze çaresizligin ve fakirligin sembolüdür ama Gazze vatandaslarina acima yoktur, çünkü onlar düsmandir. Dolayisiyla Israilliler için Üçüncü Dünya uzak bir kavram degildir. Israilliler Üçüncü Dünya'yi Gazze'de görürler, onunla birlikte yasar ve hergün onunla savasirlar... Israilli olmanin insana kazandirdigi deneyim, savasmaktir. Devamli, baris umudu olmaksizin savasmak. Savas sadece bir hayat tarzi olmakla kalmaz, ayrica hayata bir bakis açisi halini de alir. Bu bakis açisi bir bogaz kesme yarisi halini alir; insanlarin ve milletlerin arasindaki sosyal iliski dünyasini sadece en güçlünün yasamini sürdürebilecegi vahsi bir ormana döndüren bir bakis açisi olur. Israil'in dünyaya olan bakis açisi, Sosyal Darwinizm denilen seye, yani dünyanin yönetenler ve yönetilenler, hükmedenler ve hükmedilenler olarak ikiye bölündügünü savunan düsünceye dayanir.

¹⁵⁴

Evet, Israil dünyaya Sosyal Darwinizm gözüyle bakmaktadir. Dünyanin ezenler ve ezilenler olarak ikiye bölündügünü, dünya halklarinin bir kisminin digerlerini ezmeye haklari oldugunu savunan bir düsüncedir bu. Israil'in böyle düsünmesi bir tesadüf de degildir; çünkü bu düsüncenin asil kaynagi Yahudilik'tir. Kitabin ilk bölümünde 19. yüzyilda Sosyal Darwinizmi savunan Arthur de Gobineau ya da Houston S. Chamberlain gibi irkçi ideologlarin, tezlerini yahudi kaynaklarina dayandirdiklarina ve yahudi irkçiligindan da büyük ölçüde etkilendiklerine deginmistik.

Iste Israil, kendi icadi olan Sosyal Darwinizmi tüm dünyaya uygulama hedefindedir. Kendisine "müttefik" olarak seçtigi uluslari (ki bunlar Batili uluslardir), asagi gördügü uluslara karsi üstün kilmak ve tüm bu müttefikleriyle birlikte dünyada "yönetenler" sinifini olusturmak egilimindedir. Yahudi Devleti dünyayi hiyerarsik/totaliter bir düzen içine sokmayi hedeflemektedir. Hiyerarsinin tepesinde ise elbette kendisi, yani Israilogullari bulunacaktir. Mesih, bu hiyerarsinin kesin olarak kurulmasini saglayacak lider olarak tasarlanmaktadir. (Dini düzenin yikilmasiyla kurulan Yeni Seküler Düzen [Novus Ordo Seclorum] da, aslinda bu hiyerarsik/totaliter dünya sistemini kurmak için vardir. Çünkü ancak dinin olmadigi bir yerde sözkonusu hiyerarsik dünya düzeni olusturulabilir. Din hakki, seküler düzenler ise gücü üstün tutmaktadir. Gücün tek mesru ölçü sayilmasi, yani Israil'in zihnindeki Sosyal Darwinizmin galip gelebilmesi, dinin tam olarak yenilgiye ugratilmasiyla mümkün olabilir.)

M. Tevrat'taki sapkin "Nuh'un ogullari" kissasi, Israil'in Sosyal Darwinizminin temelini olusturmaktadir. Kissa, dünyadaki bazi irklarin lanetli, bazilarinin en basta yahudiler olmak üzere övülmüs oldugunu anlatir. Simdi Israil bu kissada tasarlanmis olan irk ayrimini gerçege dönüstürme, dünyayi Sosyal Darwinizm kuralina göre gruplara ayirma hedefindedir.

Kuskusuz bu Kuran'in ifadesiyle "yeryüzünde bozgunculuk"tur. Çünkü Kuran, insanlari yapay bölünmelerle bölmeyi ve onlara baski uygulamayi tam bir bozgunculuk (fitne) olarak tarif eder. Firavun bunun en iyi örnegidir:

Gerçek su ki, Firavun yeryüzünde (Misir'da) büyüklenmis ve oranin halkini birtakim firkalara ayirip bölmüstü; onlardan bir bölümünü güçten düsürüyor, erkek çocuklarini bogazlayip kadinlarini diri birakiyordu. Çünkü o, bozgunculardandi. (Kasas, 4)

Firavun'un Misir'da yaptigini bugün Israil global düzeyde yapma egilimindedir. (Üçüncü Dünya halkalarini çocuk ayrimi yapmadan "bogazlayan"lar, Israil egitiminden geçen fasistlerdir). Bu, Yahudi Devleti'nin "global bir bozgunculuk" pesinde oldugunu gösterir ki, Isra Suresi'nin basinda haber verilen de tam olarak budur: "Kitapta Israilogullarina su hükmü verdik: "Muhakkak siz yer(yüzün) de iki defa bozgunculuk çikaracaksiniz ve muhakkak büyük bir kibirlenis-yükselisle kibirlenecek-yükseleceksiniz." (Isra, 4)

En dogrusunu Allah bilir, ancak bizim görebildigimiz, ayette haber verilen bozgunculugun ikincisinin bugün tam anlamiyla yasanmakta oldugudur.

Israil, Müstekbirler ve Mustazaflar

Yahudi devleti, sahip oldugu bu misyonla birlikte, bugün dünyada egemen olan sistemi, Düzen'i koruma ve ayakta tutma isini de üstlenmis durumdadir. Düzen, hükümetlerden çok halklarin tepkisi ile yikilabilir. Israil ise bunu engellemek için elinde gelen herseyi yapmaktadir. Bu nedenle Hallahmi, "Israil, Batinin, Amerikan gücünün ve varolan dünya sisteminin çökeceginden endise duyanlar için bir esin kaynagi olarak çok önemli bir rol oynar" diyor.

¹⁵⁵

Ancak Israil'in bu noktada basvurdugu çok önemli bir yöntem gözlerden kaçmamalidir. Israil, üstlendigi bu büyük misyonu elinden geldigince kimseye farkettirmeden sürdürmektedir. Israilliler hiçbir zaman Üçüncü Dünya'ya karsi giristikleri savastan söz etmezler. Hersey gizli yürütülmektedir. Mesih Plani 500 yildir gizli olarak yürütülmekte olduguna göre, onun bir uygulamasi olan Üçüncü Dünya savasi da elbette sakli tutulacaktir.

Gizli tutulan gerçeklerin basinda, dünya sistemi açisindan Israil'in konumu gelir. Kuran, dünyadaki insanlarin çogunu iki ana gruba ayirir: Müstekbirler ve mustazaflar. Mustazaf; za'fa ugratilmis, güçten düsürülmüs, ruhsal, maddi ve zihni yönlerden güçsüzlestirilmis, gerçekte kendisi zayif olmadigi halde dondurulmus, önüne engel çekilmis anlamina gelir. Buna karsilik, müstekbir ise; büyüklenen, kendinde büyüklük ve sinirsiz güç vehmeden ve mustaz'aflar üzerinde haksiz baski ve tahakküm kuran anlamina gelmektedir.

Önceki sayfalarda inceledigimiz bilgiler, Israil'in tam anlamiyla "müstekbir" oldugunu gösteriyor. Ancak gerçek ile görüntü arasinda fark vardir. Dünya hakkinda çok sey bildigini düsünen pek çok insan, önceki sayfalarda inceledigimiz Israil baglantilarinin çogunu hiç duymamistir. Aksine, pek çok kisi Israil'i tam ters yönde algilar. Yahudi Devleti'nin ve onun uluslararasi uzantilarinin propaganda gücü öylesine etkindir ki, dünyayi oldugundan farkli gösterebilmektedirler. Pek çok kisi, dünyanin dört bir yanindaki fasistlerin birer antisemit (yahudi aleyhtari) ve dolayisiyla Israil düsmani oldugunu düsünmektedir.

Son derece yaygin olan bu düsünce kendiliginden olusmamistir. Bu düsüncenin temelinde, yahudi soykirimi efsanesi yatar. Dünyayla ilgilendigi söyleyen insanlara gidip de Naziler hakkinda soru sordugunuzda, size büyük olasilikla Nazi denen canavarlarin 6 milyon masum yahudiyi firinlarda yaktigini söyleyeceklerdir. Oysa, bu bir yalandir. Aksine Naziler ve Siyonistler müttefiktir ve soykirim diye bir sey asla olmamistir. Ancak bunu kimse bilmemektedir. Bilmesine de izin verilmez. Pek çok Batili ülkede soykirimi inkar edenler hapse atilmakta, yayinlari yasaklanmaktadir. Çünkü Nazi efsanesi, tahmin edilemeyecek kadar önemli bir etki yaratmaktadir. Fasist, Nazi demektir; Nazi de yahudi aleyhtari. Fasistlerin "kötü" insanlar oldugunu herkes kabul etmektedir. Bunun sonucunda tek bir sey çikar: Madem kötü fasistler yahudilere düsmandir, öyleyse yahudiler "mustazaf" bir toplumdur.

Israil, iste bu illüzyonu kullanarak tüm dünyaya kendini ve uluslararasi uzantilarini "mustazaf" olarak göstermektedir. Israil'i ziyaret eden her yabanci liderin ilk önce Yad Vashem Soykirim Müzesi'ne götürülmesinin nedeni budur. Yahudi Devleti, özene bezene hazirladigi soykirim dekorlarini göstermekte ve kendisinin zavalli insanlarin kurtariciligini yapan bir devlet oldugu imajini beyinlere yerlestirmektedir. Ayni illüzyon, medya yoluyla milyonlarca insanin daha beynine her gün enjekte edilir. Bu imaji körüklemek için bazen diasporadaki "önemsiz" yahudi hedeflerine provokasyon saldirilari da düzenlenir. Mossad, sinagoglari bombalar. Amaç, illüzyon yaratmak ve Israil'in gerçek konumunu gizlemektir.

Israil bugün ayni yöntemi "Ortadogu baris süreci" adi altinda da sürdürmektedir. Dünyadaki "bozgunculugun" önde gelen sorumlusu olan Yahudi Devleti, kendisini baris melegi olarak sunma gayreti içindedir. Ancak bu da "bozgunculugun" bir parçasidir. Çünkü Kuran'a göre, asil bozguncular (fesadçilar), iyilik yapmak istediklerini iddia edenler, "suret-i haktan" gözükenlerdir: "Kendilerine: 'Yeryüzünde fesat çikarmayin' denildiginde: 'Biz sadece islah edicileriz' derler. Bilin ki; gerçekten, asil fesatçilar bunlardir..." (Bakara, 11-12)

Iste Israil ve yahudi önde gelenleri uzunca bir süredir ayette tarif edilen tavir içindedirler. Ellerindeki güçlü propaganda araçlari ile de büyük yiginlari, özellikle de Batililari inandirmislardir. Bugün Bati'daki pek çok insan, Siyonizmin son derece mesru, hatta "insancil" bir hareket oldugu düsüncesindedir (Üçüncü Dünya ülkelerinin Siyonizmi irkçilik sayan 1975 tarihli BM Genel Kurulu karari, bu kisiler için anlasilamaz bir tutumdur). Hallahmi, "Siyonizmin hümanist tarihi masali" dedigi bu illüzyonla ilgili sunlari söyler:

Problem Begin, Saron veya Peres'le degil, Siyonizmin kendisiyle baslar. Sorun sahsiyetlerde degil ana prensiplerdedir. Güney Afrika'da Israil jetlerini ve danismanlarini görenlerin bir kismi, Israil'in ilk günlerindeki 'hümanistik Siyonizm'in ne oldugunu merak ederek dislerini gicirdatmaya baslarlar. Cevabim ona hiçbir sey olmadigidir, çünkü Siyonizm hiçbir zaman hümanist olmamistir. Özellikle Amerika'da, Israil'le ilgili gerçeklerden dolayi saskinliklarini gizleyemeyenler, sok olanlar vardir. Onlar, Israillilerin ilerici, aydin ve hümanist olduguna inanmakta ve 'bu kadar erdemli insanlar nasil bu kadar pis islere karisabilirler?' diye düsünmektedirler. Israil'i savunanlarin bir kismi da, Israil'in Siyonist ideallere ragmen Üçüncü Dünya'daki baski rejimlerini destekledigini ileri sürmektedirler. Halbuki Israil bu idealler yüzünden Üçüncü Dünya'daki baski rejimlerini destekliyor olamaz mi?"

¹⁵⁶

Israil, yaymaya çalistigi imajin aksine, "mustazaf" degildir. Tam tersine, Yahudi Devleti "müstekbir"dir, hem de dünyadaki en büyük "müstekbir". Yeryüzünü kasip-kavuran ve en çok da Üçüncü Dünya'yi vuran bozgunculugun en büyük mimari odur çünkü. Üçüncü Dünya'nin ayaklanmasi, Düzen'e baskaldirmasi, 500 yillik bir emegin ürünü olan Mesih Plani'ni bozmasi, Israillilerin en büyük kabusudur. Israil'in Üçüncü Dünya'daki savasinin mantigi, bu kabustan kurtulmaktir. Hallahmi söyle diyor:

Filipinler'deki Manila'dan, Honduras'daki Tegucigalpa'ya, Namibya'daki Windhoek'e kadar, Israilliler, gerçekte bir dünya savasi olan araliksiz bir çatismanin içindedirler. Israil dev bir cografyada, dev bir düsmanla savasmaktadir. Bu düsman, devrimini yapmasina izin verilmeyen Üçüncü Dünya nüfusudur... Israil, Üçüncü Dünya'ya kendi zihniyetini ihrac etmektedir. Israil'in ihrac ettigi sey, baskinin mantigidir, tek bir idare altinda birlesmis bir dünya kavramidir. Ihrac edilen tek sey teknoloji cephane ve deneyim veya sadece uzmanlik degil, ayni zamanda belli bir düsünüs seklidir. Üçüncü Dünya'nin kontrol edilebilecegi ve Üçüncü Dünya'ya hükmedebilecegi, buradaki radikal hareketlerin durdurulabilecegi ve modern Haçlilarin bir gelecege sahip olabilecegini öngören bir düsünüs, bir hissedis sekli.

¹⁵⁷

Bölümün basindan bu yana incelediklerimizi toplarsak, Israil'in Üçüncü Dünya'daki aktivitelerinin siradan askeri iliskiler olmadigini, Yahudi Devleti'nin bu konuda önemli stratejik hesaplar içinde oldugunu söyleyebiliriz. Üçüncü Dünya savasi, yalnizca Israil Devleti'nden degil, ondan çok öncelere uzanan bir hedeften, yahudi önde gelenlerinin dünya egemenligi hedefinden, yani Mesih Plani'ndan kaynak bulmaktadir. Israilogullari egemenliginde hiyerarsik ve totaliter bir dünya düzeni kurmak isteyen Plan, Üçüncü Dünya halklarini bu hiyerarsinin en altina koymustur. Bu halklar, bunu kabul etmek durumundadirlar. Aksi halde cezalandirilacaklardir. Israil'in Üçüncü Dünya savasinin mantigi da budur.

Yahudi Devleti'nin Üçüncü Dünya'daki "bozgunculugu" halen tüm hiziyla sürmektedir. En son olarak 1995 Subatinda Peru ile Ekvador arasinda sinir anlasmazligi nedeniyle dogan savasta da Israil'in rolü oldugu ortaya çikti. Basina sizan haberlere göre, Israil Ekvador'la yeni bir silah anlasmasi yapmis, içinde Mirage savas uçaklari, Exocet füzeler ve Hut anti-zirh füzelerinin de yer aldigi silahlarin Ekvador'a satilmasi kararlastirilmisti. Kisacasi, Israil, Ortadogu'da oynamaya çalistigi "baris havarisi" rolüne karsin Üçüncü Dünya'da savas körüklemeye devam ediyordu.¹⁵⁸

Ancak son yillarda Israil'in Üçüncü Dünya'ya karsi giristigi bu savasta önemli bir stratejik degisiklik olmustur. Bu degisiklik, Yahudi Devleti'nin Düzen için en büyük tehlikenin Üçüncü Dünya'daki herhangi bir radikal hareketten degil, Islam'dan geldigini anlamasiyla gerçeklesmistir. Bugün Israil, hem Ortadogu'da hem de global düzeyde, acil ve önemli hedef olarak Islam'i seçmis bulunmaktadir.

Dolayisiyla simdi Israil'in Islam'a ve müslümanlara karsi giristigi savasi incelemek gerekmektedir...

BÖLÜM NOTLARI

1 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection: Who Israel Arms and Why, 1.b., New York: Pantheon Books, 1987, s. 5.

2 Ibid., s. 5.

3 Ibid.

4 Stephen Green, Taking Sides: America's Secret Relations with a Militant Israel, New York: William Morrow and Company, 1984, ss. 107-114.

5 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 7.

6 E. A. Bayne, Four Ways of Politics, New York: American Universities Field Staff, 1965, s. 247.

7 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 11.

8 Ibid.

9 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison: The Inside Story of the U.S.-Israeli Covert Relationship, New York: Harper Collins Publishers, 1991, s. 102.

10 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 12.

11 Ibid., s. 16.

12 Ibid., ss. 17-18.

13 Ibid., s. 20.

14 Ibid.

15 Ibid., s. 20-21.

16 J. Kwinity, Nation, 19 Mayis 1984.

17 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, ss. 56-57.

18 Ibid., ss. 58-59.

19 Ibid., s. 61.

20 Uri Dan, Entebbe Havaalaninda 90 Dakika, Çev. Murat Garay, Dokar Yayinlari, 1976, s. 108.

21 Ibid., ss. 110-111.

22 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 110.

23 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 62.

24 Uri Dan, Entebbe Havaalaninda 90 Dakika, s. 107.

25 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 64.

26 Ibid., ss. 64-65.

27 Ibid., s. 71.

28 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 109.

29 Ibid., ss. 108-134.

30 Güney Afrika'da, dünyadaki en zengin elmas ve altin kaynaklari bulunur. Tüm dünya elmas rezervlerinin % 60'i bu ülkededir ve bu kaynaklar, kesfedildikleri 1860'li yillardan bu yana yahudilerin elindedir. Bu rezervlerin zenginligi, 19. yüzyilin ikinci yarisindan sonra Avrupa elmas piyasasini ellerinde tutan yahudi tüccarlarin dikkatini çekti. Ilk gelenler Cecil Rhodes, Alfred Beit ve Barney Barnato gibi dönemin zengin yahudi tüccarlariydi. Ayni zamanda kidemli bir mason olan ve yerli halka uyguladigi kiyimlarla da ünlenen Cecil Rhodes, Lord Rothschild'in destegini kullanarak kisa sürede ülkenin bütün elmas rezervlerini ele geçirdi ünlü De Beers sirketini kurdu.

De Beers sirketi kuruldugu tarihten bu yana dünya elmas ticaretinin tamamina yakinini elinde bulundurmaktadir. Ülkedeki altin madenleri için de ayni durum geçerlidir. Dünya altin üretiminin % 71'inin yapildigi Güney Afrika da, bütün altin madenleri de yine yahudilerin elindedir. Ülkenin bütün altin ve elmas madenlerini ele geçirmis olan bu yahudi sirketler, dogal olarak ülke ekonomisini de büyük ölçüde kontrolleri altina almislardir.

Ülkedeki Rhodes ve Oppenheimer gibi yahudi hanedanlarin elde ettigi güç, kisisel bir güçten öte, Yahudilik adina kazanilmis bir güçtür. Çünkü bu hanedanlar, irk bilinci yüksek yahudilerdir ve güçlerini de Siyonist hedefler yönünde kullanmislardir. Encyclopaedia Judaica, "Harry Oppenheimer, II. Dünya Savasi sirasinda elmas ve altinlardan elde ettigi servetinin büyük bir bölümünü siyonist amaçlar ugruna, Israil Devleti'nin kurulmasi için harcamistir. Ayrica savasta Yahudilerin çikarina olmak üzere büyük casusluk faaliyetlerine de girmistir" diye yaziyor. (Encyclopaedia Judaica, vol. 12, s. 1425)

Yahudilerin kurdugu bu elmas tekeli, Güney Afrika'yla sinirli kalmamis, bütün dünya elmas piyasasini ele geçirmistir. Bügün dünyanin en önemli elmas borsalari olan Hollanda, Amsterdam ve Londra borsalari yine yahudilerin kontrolündedir.

Geçmis dönemde De Beers için tek sorun üretilen elmasin dünya piyasasina sürülmesinde çikmisti. Güney Afrika'nin uyguladigi irkçilik politikasi yüzünden konulan ambargolar, De Beers'in bu ülkeden elmas ihracati yapmasini sik sik engelledi. Bu konuda ise De Beers'in yardimina Israil yetisti. De Beers elmaslarini Israil'e aktararak burada kesilmesini sagladi ve böylece elmaslar Israil damgasi tasiyarak dünya piyasalarina sürüldü. Böylelikle hem Güney Afrika'ya konulan ambargo delinmis oldu, hem de Israil uzun yillar boyu yilda yaklasik 200 milyon dolar gibi yüksek bir gelir sagladi.

31 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 121.

32 Ibid., ss. 125-128.

33 Ibid., s. 129.

34 Ibid., s. 161.

35 Ibid., s. 165.

36 Ibid., s. 167.

37 Ibid., ss. 170-171.

38 Jane Hunter, Israeli Foreign Policy: South Africa and Central America, Boston: South End Press, 1987, s. 77.

39 Middle East International, 20 Mart 1992.

40 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 62.

41 Ibid., ss. 62-63.

42 Ibid., s. 63.

43 Ibid., ss. 66-67.

44 Ibid., ss. 68-69.

45 Ibid., s. 49.

46 Ibid., ss. 69-70.

47 Milliyet, 4 Temmuz 1993.

48 Dan Raviv, Yossi Melman, Every Spy a Prince: The Complete Story of Israel's Intelligence Community, Boston: Houghton Mifflin Company, 1991, s. 63.

49 Victor Ostrovsky & Claire Hoy, By Way of Deception. London: Arrow Books, 1990.

50 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 109.

51 Hürriyet, 5 Subat 1994.

52 W. LaFeber, Inevitable Revolutions: The United States and Central America, New York: Norton, 1983, s. 106.

53 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 76.

54 Time, 7 Mayis 1984.

55 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 78.

56 Ibid.

57 William Blum, The CIA; A Forgotten History: US Global Interventions Since World War II, 4.b., London: Zed Books, 1991, s. 264.

58 Ibid., s. 269.

59 Noam Chomsky, Kader Üçgeni: ABD, Israil ve Filistinliler, Çev. Bahadir Sina Sener, 1.b., Istanbul: Iletisim Yayinlari, Ocak 1993, s. 559.

60 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 79.

61 Ibid., s. 80.

62 Ibid., ss. 81-82.

63 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 218.

64 Nokta, 26 Kasim 1989.

65 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 85.

66 Ibid., s. 86.

67 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 238.

68 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 87.

69 US News and World Report, 21 Mart 1988.

70 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 88.

71 Shirley Christian, Nicaragua: Revolution in the Family, New York: Random House, 1985, s. 23.

72 William Blum, The CIA; A Forgotten History, s. 331.

73 Çagdas Liderler Ansiklopedisi.

74 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 90.

75 Ibid., s. 90.

76 Ibid., s. 91.

77 Ibid., s. 92.

78 Noam Chomsky, Towards a New Cold War, s. 51.

79 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 92.

80 Ibid., s. 93.

81 Ibid., s. 94.

82 "An Israeli Connection ?", Time, 7 Mayis

1984.

83 The Guardian, 15 Kasim 1984.

84 Günes, 11 Ocak 1987.

85 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 13.

86 Nokta, 10 Kasim 1985.

87 Washington Post, 1 Aralik 1986.

88 The Middle East, Nisan 1987.

89 Noam Chomsky, ABD Terörü: Terrörizm Kültürü, Çev. Taha Cevdet, 1.b., Istanbul: Pinar Yayinlari, Mart 1991, s. 273.

90 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 88.

91 Noam Chomsky, Kader Üçgeni, s. 53.

92 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 89.

93 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, ss. 223-226.

94 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 96.

95 Ibid., s. 97.

96 Sabah, 2 Ekim 1994.

97 Armando Uribe, Sili'de Amerikan Darbesi, Çev. Nabi Dinçer, 1.b., Ankara: Bilgi Yayinevi, Nisan 1975, s. 41.

98 Çagdas Liderler Ansiklopedisi.

99 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 99.

100 Ibid., s. 99.

101 Ibid.

102 Ibid., s. 100.

103 2000'e Dogru, 22 Eylül 1991.

104 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 102.

105 Ibid., s. 102.

106 Ibid.

107 Ibid., ss. 103-104.

108 Nokta, Kasim 1989.

109 Executive Intelligence Review, Dope, Inc.: The Book That Drove Henry Kissinger Crazy, Washington: Executive Intelligence Review, 1992, ss. 23-26.

110 Arabies Le mensuel du monde Arabe et de la Francophonie, Ekim 1991.

111 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, ss. 212, 262, 266-267.

112 Arabies: Le mensuel du monde Arabe et de la Francophonie, Ekim 1991.

113 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, ss. 232-233.

114 Yediot Aharonot, 27 Agustos 1989.

115 Noam Chomsky, Medya Gerçegi, Çev. Abdullah Yilmaz, 1.b., Istanbul: Tümzamanlar Yayincilik, Agustos 1993, s. 121.

116 Executive Intelligence Review, Dope Inc., s. 41.

117 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 246.

118 The Middle East International, 14 Mayis 1988.

119 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 246.

120 Ibid., s. 247.

121 Middle East International, 3 Kasim 1989.

122 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 254.

123 2000'e Dogru, 22 Eylül 1991.

124 Bilim Arastirma Grubu, Yehova'nin Ogullari ve Masonlar: Yeni Dünya Düzeninin Gerçek Mimarlari, 1.b., Istanbul: Arastirma Yayincilik, Eylül 1993, ss. 365-370.

125 Executive Intelligence Review, Dope, Inc., s. 23.

126 Andrew Cockburn, Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 240.

127 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 36.

128 Victor Ostrovsky & Claire Hoy, By Way of Deception, ss. 67-69, 128.

129 Ibid., s. 69.

130 Ibid., ss. 127-131.

131 Ibid., s. 68.

132 Ibid., s. 184.

133 Ibid., s. 219.

134 Paul Findley, Deliberate Deceptions: Facing the Facts about the U.S.-Israeli Relationship, 1.b., New York: Lawrence Hill Books, 1993, ss. 147-148.

135 Livia Rokach, Israil'in Kutsal Terörü: Moshe Sharett'in Özel Güncesi Üzerine Bir Inceleme, Çev. Zeynep Nesef, 1.b., Istanbul: Belge Yayinlari, Subat 1984.

136 Dan Raviv, Yossi Melman, Every Spy a Prince, ss. 57-58.

137 Livia Rokach, Israil'in Kutsal Terörü, s. ix.

138 Ibid., s. xi.

139 Victor Ostrovsky, The Other Side of Deception: A Rogue Agent Exposes the Mossad's Secret Agenda, New York: Harper Collins Publishers, 1994, s. 226.

140 Ibid., ss. 4-5.

141 Ibid., s. 242.

142 Panorama, 11 Ocak 1982.

143 Noam Chomsky, Kader Üçgeni, s. 315.

144 Noam Chomsky, Turning the Tide: U.S. Intervention in Central America and the Struggle for Peace, 6.b., Boston: South End Press, 1985, s. 48.

145 Lenni Brenner, The Iron Wall: Zionist Revisionism from Jabotinsky to Shamir, 1.b., London: Zed Books, 1984, ss. 75-77.

146 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, s. 221.

147 Ibid., s. 184.

148 Ibid., s. 207.

149 Ibid., s. 222.

150 Ibid., s. 220.

151 Ibid.

152 Ibid., s. 222.

153 Tüm Israil toplumu Üçüncü Dünya'ya karsi ayni hisleri besler. Bunun en açik göstergesi, Israil'in Üçüncü Dünya'daki aktivitelerinin toplumdan hiçbir tepki görmemesidir. Oysa Amerika farklidir. Amerikan hükümetinin akittigi kanlar Amerikan toplumundaki bazi insanlari rahatsiz eder. Buna karsin, Hallahmi'nin de dedigi gibi, böyle bir muhalefet Israil'de yoktur. Yalniz bireysel tepki veren bazi entellektüeller vardir ki, Hallahmi, Israel Shahak gibi isimler bunlarin arasinda ilk dikkat çekenlerdir.

154 Benjamin Beit-Hallahmi, The Israeli Connection, ss. 237-240.

155 Ibid., s. 218.

156 Ibid., s. 244.

157 Ibid., ss. 243, 248.158 Zaman, 21 Subat 1995.

Ana Sayfa