Nazi Partisi'nin öncülerinden olan gizli örgüt Armanenschafft, Avusturyali bir okült uzmani olan Guido von List (solda) tarafindan kurulmustu. List'e göre, örgüt, Gül-Haçlar ve masonlar tarafindan canli tutulan Tapinakçi gelenegi koruyordu. Nazizmin öncüsü olan bir diger gizli örgüt ise Lanz von Liebenfels (sagda) tarafindan kurulan Ordo Novi Templi, yani "Yeni Tapinakçilar Tarikati"ydi.

Naziler'in öncülerinden biri olan Ordo Novi Templi, tahmin edilebilecegi gibi asiri sagci bir ideolojiye sahipti ve dahasi, Avrupa'daki çesitli asiri sagci gruplarla da iliski içindeydi. Ingiliz tarihçi Michael Howard, örgütün 1910'lu ve 20'li yillarda Avrupa ve Amerika'daki asiri sagci gruplar için "uluslararasi koordinatör" islevi gördügünü yaziyor.¹⁰ Bu gruplar içinde, Sirp milliyetçileri en dikkat çekenlerden biriydi. Ordo Novi Templi, I. Dünya Savasi'nin patlak vermesine neden olan milliyetçi Sirp gruplari ile çok yakin iliskilere sahipti.¹¹
(Sirp milliyetçiliginin masonlukla olan iliskisi için ayrica bkz. 12. bölüm)

Kisacasi 19. yüzyilin basinda, Almanya'da asiri sag egilimlere sahip ve birbirleriyle de yakin iliskilere sahip olan üç Tapinakçi örgüt kurulmus durumdaydi: Armanenschafft, Ordo Templi Orientis ve Ordo Novi Templi. Her üçü de Tapinakçi gelenege bagli, yani Kabala mistisizmine ve masonik ideolojiye sahip olan bu üç örgütün en önemli icraatlarindan birisi, Michael Howard'a göre, Germenorden (Alman Tarikati) adli örgütün kurulusuydu. I. Dünya Savasi'nin hemen öncesinde kurulan örgüt, Aryan irkinin üstünlügünü savunuyor, pan-Cermenik bir Alman Imparatorlugu'nun kurulmasini ve Hiristiyanlik öncesi (pagan) antik Alman kültürünün yeniden uyandirilmasini hedefliyordu. Örgütün amblemi gamali haçti ve tüm ritüellerini de mason ritüellerinden almisti.¹²

Thule Locasindan Nazi Partisine

Sebottendorff'un masonik kariyerine Aytunç Altindal da "Hitler Dogmadan Önce" baslikli yazi dizisinde deginmisti. Altindal'a göre, Sebottendorff, "Bursa'da Abraham Termudi adli bir yahudi bankerin delaletiyle Memphis adiyla taninan mason locasina üye yapilmisti." Baron, o yillarda bir de Türk Masonlugu ve Bektasilik adli bir kitap yazmisti. Altindal'a göre Sebottendorff, II. Dünya Savasi'nin ardindan Türkiye'de "görünmeyen eller" tarafindan saklanmisti. (Bu "görünmeyen eller", büyük olasilikla Neo-Nazi masonlarin üye oldugu Moral Re-Armament derneginin Türkiye'deki kolu olan Manevi Cihazlanma Dernegi'ydi.) ¹⁵

Sebottendorff'u bu denli önemli kilan icraati ise kuskusuz kurdugu ünlü Thule dernegiydi. Baron, 1910 yilinda, Istanbul'da bulundugu siralarda, masonluk ve simya prensiplerini anti-komünizm ve asiri sag felsefe ile birlestiren kendine bagli yeni bir örgüt kurmaya karar verdi. 1916 yilinda Germenorden ile baglantiya geçti ve sonraki iki yil içinde örgütün en etkin üyesi haline geldi. Sonuçta, 1918 yilinda Germenorden'in adi Thule Gesselschaft'a dönüstürüldü ve Sebottendorff da örgütün büyük üstadi oldu. Umberto Eco, Thule'nin kurulusunu söyle anlatiyor:
 

1912'de Ari irkin üstünlügünü öne süren Germenorden diye bir grup olusuyor. 1918'de Baron von Sebottendorff diye biri buna bagli bir grup kuruyor: Thule Gesselschaft; gizli bir dernek. Tapinakçi Gelenege Baglilik'in çesitlemelerinden biri ama güçlü irksal, pan-Cermenist, Yeni-Arilik egilimleri var. 1933'te de, bu Sebottendorff, kendisinin ektiklerini Hitler'in biçtigini yaziyor. Öte yandan, gamali haç, Thule Gesellschaft çevresinde ortaya çikiyor. Thule'ye ilk katilanlardan biri kimdi? Rudolf Hess, Hitler'in kötü yoldasi. Sonra Rosenberg! Sonra Hitler'in kendisi! Gazetelerde okumussunuzdur, Hess, Spandau'daki hücresinde bugün bile içrek (batini) bilimlerle ugrasiyor... (Thule'nin kurucusu olan) Sebottendorff, 1924'te, simyayla ilgili bir kitapçik yaziyor... Gül-Haçlar'la ilgili bir roman da yaziyor.¹⁶

Eco'nun anlattiklarindan da anlasildigi gibi "Tapinakçi Gelenege Baglilik'in çesitlemelerinden biri" ya da daha basit bir ifadeyle özgün bir mason locasi olan Thule, Nazi partisinin öncüsü ve hatta gerçek kurucusuydu. Örgüt kurulduktan sonra hizla büyüdü. 1918 yilinda yalnizca Münih kentinde 250, tüm Bavyera'da ise 1.500 üyeye sahipti. Üyeler arasinda; yargiçlar, avukatlar, polis sefleri, aristokratlar, doktorlar, üniversite hocalari, bilim adamlari, subaylar, sanayiciler ve is adamlari vardi. Önde gelen üyelerden Bavyera Adalet Bakani Franz Gurtner, ayni makama Nazi rejimi sirasinda da atandi. Thule üyelerinden polis sefi Wilhelm Frick ise Nazi Almanyasi'nda Içisleri Bakanligi yapacakti.
 

Tapinakci gelenegin bir devami olan Thule Dernegi, kendisine sembol olarak gamali haçi benimsemisti. Bu sembol daha sonra Thule Derngi'nin bir ürünü olan Nazi partisinin de resmi amblemi oldu. Ilginç olan, gamali haçin, Thule'nin Tapinakci kökenine uygun olarak, yahudi mistisizminine ait bir sembol  olusuydu. Kabalistik ve  masonik kaynaklarda çogu kez Siyon yildizi ile içiçe kullaniliyordu. Üstte bunun bir örnegi: Fransa Büyük Dogu (Grand Orient) locasi Süprem Konseyi'nin Büyük Üstadi Armand Bedarride tarafindan yazilan ve 1928 yilinda loca tarafindan Paris'te "Sembolizm Kolleksiyonu" serisi içinde basilan Regle & Compas (Gönye ve Pergel) adli mosonik sembolizm kitabinin kapaginda Siyon yildizi içinde gamali haç sembolü.

Thule'nin Nazi partisine dönüsümü bir dizi olayin sonucunda gerçeklesti. Örgüt, kuruldugu günden itibaren komünistlerle sürekli çatisma halindeydi. 1919'daki komünist ayaklanma sirasinda Thule yeraltina çekildi ve asiri sagci karsi-devrimcileri organize ederek silahli bir terör gücü olusturdu. Komünistlere karsi halk destegi kazanmak içinse, Alman Isçi Partisi'ni kurdu. Iste bu siralarda Adolf Hitler de Thule'ye katildi. Hitler, savas öncesi dönemde okültizmle yakindan ilgilenmis, özellikle Armanenschafft'in kurucusu Guido von List'in teorilerinden çok etkilenmisti. Bu nedenle, bir Tapinakçi örgütü olan Thule'ye kolayca adapte oldu. Thule'nin siyasi uzantisi olan Alman Isçi Partisi'nin kendisine amblem olarak gamali haçi seçmesi ise Hitler'in etkisiyle olmustu.

1920 yilinda Alman Isçi Partisi'nin adi Nasyonal Sosyalist Parti (Nazi Partisi) olarak degistirildi. Partinin lideri ise elbette Hitler'di. Hitler'in bu hizli yükselisi, Thule'nin destegi ile olmustu. Hitler'i kesfeden kisi, Thule'nin önde gelen isimlerinden Deitrich Eckart idi. Eckart, yasli bir okültist kadinin kendisine yillar önce anlattigi "Almanya'yi kurtaracak Mesih" prototipini Hitler'de görmüstü. Bu nedenle bu genç adamin elinden tuttu, onu Thule'nin zengin ve etkili üyeleri ile tanistirdi. Nazi partisini ilk günlerinde finanse edenler zengin Thule üyeleriydi; Thule üyesi polis sefleri de Hitler'e korunma sagladilar.
 

Solda, Thule locasinin amblemi; Gamali haç ve hançer.  Sagda, Dietricih Eckart; Hitler'i kesfeden ve yükselisinde önemli rol oynayan Thule üyesi.

Thule'nin Nazi Partisi'nin çekirdegi olduguna, Aytunç Altindal da deginmisti. "Hitler'in ünlü Nasyonal Sosyalist Alman Isçi Partisi (NSDAP), 1920'de Thule tarafindan baslatilan çabalarla kuruldu" diyen Altindal, Thule'nin özellikleri arasinda da "okültizm, simyacilik ve Kilise karsitligi"ni sayiyordu.¹⁷ Bunlar, bildigimiz gibi Tapinakçi-mason geleneginin basta gelen özelliklerindendir. Katolik ilahiyatçi August Knoll da 1950'de, Hitler'in Kilise aleyhtari görüslerinin asil olarak Thule kaynakli oldugunu dile getirmistir.

Kisacasi, Theosophical Society'den baslayarak; Viril, Armanenschafft, Ordo Templi Orientis, Ordo Novi Templi, Germenorden ve Thule gibi okült derneklerin birbirlerinden aktararak tasidiklari Tapinakçi-mason gelenegi, Nazi partisinin gerçek kökenini olusturmustu. Naziler, 1314 yilinda kesin olarak yasaklanmalarinin ardindan yer altina giren ve Gül-Haç ve masonluk gibi örgütlerle yeniden ortaya çikan Tapinakçi gelenegin yeni bir varyasyonundan baska bir sey degildiler. Bunu açikça ifade etmekten de çekinmediler. Hitler, Nazi parti sistemini mason localarinin sistemine uygun bir biçimde düzenlemis ve bunu da açik açik söylemisti. 1934 yilinda ise söyle demisti: "Biz bir örgüt kuracagiz, saf kan ilkesinin etrafinda toplanmis Tapinak Sövalyeleri Biraderligi." ¹⁸ Bu "Tapinak Sövalyeleri Biraderligi"ni kurmakla görevlendirilen kisi ise kisa zamanda III. Reich'in Hitler'den sonraki ikinci adami haline gelecek olan Heinrich Himmler'di. Himmler, 1920'li yillarda Hitler'in bodyguardlari olarak görev yapmis olan SS (Schutzstaffel) örgütünü Tapinakçi ve mason sistemine göre düzenleme isini üstlendi.¹⁹ Himmler, SS'ler içinde özel bir arastirma grubu da olusturdu; bu grup, Tapinakçilar'in ve diger okült derneklerin tarih içindeki yerini arastirmakla görevliydi. SS'ler ayni zamanda Tapinakçilar'in belirgin özelligi olan anti-Hiristiyan ritüellere de sahiptiler. Himmler'in liderliginde yapilan SS törenlerinde Nasyonal-Sosyalist marslar söylenerek Hiristiyan haçi yakilir ve yerine gamali haç yerlestirilirdi.²⁰

Bu bölümün basinda, Naziler'in Yeni Düzen'inin seküler olusuna dikkat çekmistik. Bu durum, bizleri, Nazizm ile Tapinakçilar ve yahudi önde gelenleri arasindaki bir Ittifak iliskisi aramaya yöneltiyordu. Nazizmin Tapinakçi kökeni ile ilgili inceledigimiz tüm bu bilgiler ise bize kuskularimizin yersiz olmadigini, gerçekten de Naziler'in Ittifak'la yakindan ilgili, hatta Ittifak'in bir parçasi olduklarini göstermektedir. Bu bilgiler, Naziler'in Yeni Düzen'inin neden seküler ve din aleyhtari oldugunu da açiklamaktadir. Çünkü eger Naziler Ittifak'in bir parçasi iseler, kurmaya çalistiklari Yeni Düzen'in, Ittifak'in kurdugu Novus Ordo Seclorum'un bir türevi olmasini da son derece normal karsilamak gerekmektedir.

Ancak bu noktada normal olmayan bir görüntü ile karsi karsiya kaliyoruz. Eger Nazi Partisi Tapinakçi-mason gelenegine bagli bir örgütse, 6 yüzyillik Tapinakçi-mason gelenegine göre, Nazilerin de yahudi önde gelenleriyle isbirligi içinde olmasi gerekir. Çünkü, 2. bölümde inceledigimiz gibi Tapinakçilar ve onlarin devami olan örgütler, yahudilerle daimi bir ittifak kurmuslar ve basta dini otorite olmak üzere her türlü düsmana karsi ortak bir savas vermislerdir. Ancak, Naziler'e baktigimizda, ideolojilerinin merkezinde fanatik bir antisemitizmin var oldugunu görürüz. Hatta tarih kitaplari, Naziler'in gözü dönmüs birer yahudi düsmani olduklarini ve bu nedenle de 6 milyon yahudiyi II. Dünya Savasi sirasinda kurulan toplama kamplarinda acimasizca imha ettiklerini anlatmaktadir.

Aytunç Altindal da bu konuya dikkat çekmis ve "Thule'nin bünyesinde hem mason olan hem de yahudilerden nefret eden bir çok soylu" oldugunu yazmisti. Altindal, bunun yanisira Alman localarinin kuruculari arasinda çok sayida antisemit olduguna da dikkat çekiyordu. Bunun ardindan da "günümüzde yanlis bilinen bir olguya" deginmek gerektigini, "mason localarini yahudilerin kurduklari ve bunlar araciligiyla dünyada egemenlik saglamak istedikleri gibi bir saplanti"nin var oldugunu yazmisti. Kisacasi Altindal'a göre, Alman localarindaki antisemit egilimler, masonlar ve yahudiler arasinda bir ittifak oldugunu açikça yalanliyordu.

Altindal'in yazdiklari ilk bakista dogruydu. Öyle ya, antisemitizmin mason localarinda ve Thule'de bu denli güçlü bir biçimde var olusu, baska nasil açiklanabilirdi?

Ancak burada göz ardi edilen bir gerçek vardi. Antisemitizm, yani yahudi düsmanligi, yahudi cemaatlerindeki insanlar için korkunç bir belaydi elbette ama yahudi önde gelenleri için ayni seyi söylemek mümkün degildi. Onlar, antisemitizmde büyük bir stratejik fayda görüyorlardi. Hatta, o siralarda yeni dogan Siyonist hareketin lideri olan Theodor Herzl, bir önceki bölümde degindigimiz gibi söyle demisti: "Antisemitizm, bizim isteklerimize sahane bir yardimci olacaktir."

Olaylar, bir kez daha, göründügünden oldukça farkliydi.

Karmasik Bir Hikaye; Naziler ve Yahudiler

Naziler hakkinda bir resmi ve bir de gerçek tarih oldugunu farketmek zor degildir. Her seyden önce, Nazizmin önceki sayfalarda inceledigimiz Tapinakçi-mason kökeni, kesinlikle resmi tarihte konu edilmez. Aksine bu konu özenle ört-bas edilmistir. Ingiliz tarihçi Michael Howard'in da belirttigi gibi savasin ardindan Nazizmin okült yönü israrla hasiralti edilmis, basta Churchill olmak üzere müttefik devletlerin liderleri bu gerçegin Nuremberg mahkemelerinde ya da baska platformlarda açiga çikmasini özenle engellemislerdir. Kisacasi, Nazizmin aslinda masonlugun çesitlemelerinden biri oldugu gerçegi, kasitli olarak gizlenmistir. Aslinda bu gerçegi gizleyenlerin arasinda Naziler'in kendileri de vardir. Hitler, kendi masonik kariyerine karsin sik sik masonluk aleyhtari yorumlar yapmis, iktidara gelisinin ardindan da ülkedeki mason localarini kapattigini açiklamistir. O yillara baska bazi ülkelerde de kullanilmis olan bu taktigin amaci açiktir: Siradan mason localarini kapatarak, ülkenin gerçekte seçkin bir loca tarafindan yönetildigini gizlemek.

Naziler'in masonlukla olan iliskisi bu denli etkili bir biçimde gizlendigine göre, benzer bir dezinformasyonun (yanlis bilgilendirme) Yahudilik konusunda da yapilmis olabilecegini göz önünde bulundurmamiz gerekiyor. Naziler'in birer antisemit, yani yahudi aleyhtari olduklarina kusku yoktur elbette. Ama bu Naziler'in yahudi önde gelenleri ile uyusmadiklari anlamina gelmez.

Bunun nedeni Siyonizm'dir. Önceki bölümde, Mesih Plani'nin bir asamasi olarak 19. yüzyil sonunda ortaya çikan Siyasi Siyonizm'in, modernizmin nimetleri yüzünden asimile olmaya baslayan Avrupali yahudilerden ragbet görmedigine deginmistik. Irk bilinçlerini yitirmis olan bu yahudiler, Siyonizm'in Filistin'e göç çagrilarina kulak tikamislar ve Mesih Plani'nin önünde ciddi bir pürüz olusturmuslardi. Bu pürüzün nasil çözülmesi gerektigini ise hareketin kurucusu olan Theodor Herzl açiklamisti: Siyonizm, yahudileri rahatsiz etmek ve göçe ikna etmek için antisemitlerle isbirligi yapmaliydi.

Kisacasi antisemitizm, Mesih Plani'nin bir parçasiydi. Planin gerçege dönüstürülebilmesi için antisemitizme mutlaka ihtiyaç vardi.

Bu durumda, Almanya'daki mason localarinda antisemitizm üretilmis olmasinin açiklamasi da kendiliginden ortaya çikmaktadir. Localar, stratejik bir fayda olan antisemitizmi bilinçli olarak üretmislerdir. Hatta, Aytunç Altindal'in da kabul ettigi gibi antisemitizmin üretilmesinde kimi yahudiler de lider rol oynamislar ve "Jewish Self-Hate", yani yahudilerin kendilerinden nefret etmesi hareketi olarak isimlendirilmislerdir.

Iste bu nedenle, Naziler'in antisemit oluslarinin da, yahudi önde gelenleri için hiçbir olumsuz yönü yoktu. Aksine Naziler, Herzl'in kurdugu mantiga göre, Siyonizm'in en yakin müttefikleri olmaliydilar. Nitekim öyle de oldular. Birbirlerine ideolojik yönden paralel olan bu iki hareket, geleneksel Tapinakçi-yahudi ittifakinin yeni bir örnegini olusturarak, tarihin en az bilinen paktlarindan birini kurdular.

Siyonizm ve Nazizm'in Ideolojik Akrabaligi

Kendisini anti-Siyonist bir yahudi olarak tanimlayan Amerikali tarihçi Lenni Brenner, Zionism in the Age of Dictators (Diktatörler Devrinde Siyonizm) adli kitabinda, Siyonistler ile antisemitler arasindaki ittifakin bilinmeyen tarihini gözler önüne serer. Brenner'in vurguladigi gibi Siyonistler ile antisemit irkçilar arasindaki yakinlik, daha Siyonizm hareketinin ilk yillarinda kendini göstermeye baslamistir. Örnegin Siyonist hareketin Herzl'den sonra ikinci adami olan Max Nordau, 21 Aralik 1903 günü Fransa'nin ünlü antisemiti Eduard Drumont ile bir söylesi yapmis ve biri yahudi digeri de Fransiz sovenizmini temsil eden bu iki irkçi arasindaki konusmalar, Drumont'un La Libre Parole adli antisemitik gazetesinde yayinlanmistir. Nordau söyle demektedir: "Siyonizm bir din degil, tamamen bir irk sorunudur ve bu konuda hiç kimseyle Bay Drumont ile oldugum kadar fikirbirligi içinde degilim."

 Brenner'in kitabin basinda dikkat çektigi konulardan biri, Alman irkçilari ile Siyonistler arasindaki ideolojik paralelliktir. Buna göre, I. Dünya Savasi öncesinde Alman entellektüel çevrelerinde hizla yayginlasan Blut und Boden fetisizmi, Siyonistlerin iddialariyla tam bir uyum içindedir. Bu ideolojiye göre, Alman irki kendine has bir kana (blut) sahipti ve kendine ait bir toprak (boden) üzerinde yasamaliydilar. Yahudiler Alman kanindan degildiler, Alman halkinin (volk) bir parçasi olamazlardi ve dolayisiyla Alman topraklari üzerinde yasamaya hak sahibi degildiler. Brenner'in vurguladigi gibi Siyonistler Blut und Boden irkçilarinin tüm argümanlarini içtenlikle desteklemislerdi. Siyonist lere göre de yahudiler Alman halkinin (volk) bir parçasi degildi, dolayisiyla Alman kaniyla karismamali, yani Almanlar'la evlenmemeliydiler. Yapmalari gereken en dogru sey ise kendi öz topraklarina (boden) dönmekti; yani Filistin'e.

Kuskusuz Siyonistler Alman irkçiliginin iddialarini paylasirken, antisemitizmi de onaylamis oluyorlardi. Çünkü madem yahudiler Alman halkinin bir parçasi degildiler, Alman irkçilari yahudileri tecrit etmek istemekte hakliydilar, onlari sürmek istemekte de hakliydilar. Siyonist düsünceye göre, antisemitizmin varligi, yahudilerin kendi suçuydu. Kendilerine ait olmayan bir toprak üzerinde israrla yasayarak, kendilerine yabanci bir irka karismaya çalisarak yahudiler kendileri antisemitizmi kiskirtiyorlardi. Suç antisemitlerin degil, asimile olan yahudilerin suçuydu. Yillar sonra bir Chaim Greenberg adli bir Siyonist, Jewish Frontier adli Siyonist yayin organinda bu ilginç mantigi söyle özetleyecekti: "Iyi bir Siyonist olmak için bir parça antisemit olmak gerekir." ²¹

Lenni Brenner bu konuda söyle diyor: "Eger bir insan irk safligi kavramina inaniyorsa, bir baskasinin irkçiligini reddedemez. Ve eger bir irkin ancak ve ancak kendi geleneksel vataninda rahat edebilecegini düsünüyorsa, baskalarinin da kendi topraklari üzerindeki 'yabanci' irklari temizlemesine karsi çikamaz." ²²

Naziler ve Siyonistler arasindaki ideolojik akrabaliga Texas Üniversitesi'nde çalisan Amerikali tarih profesörü Francis R. Nicosia da The Third Reich and the Palestine Question (III. Reich ve Filistin Sorunu) adli kitabinda deginir. Nicosia'ya göre, Siyonistler yalnizca Naziler'le degil, onlarin öncüleri olan 19. yüzyil irkçilari ile de büyük bir ideolojik yakinliga sahipti. Önceki sayfalarda degindigimiz Arthur de Gobineau bunlardan biriydi. 1902 yilinda, Dünya Siyonist Örgütü (WZO) tarafindan yayinlanan Die Welt gazetesinde, Gobineau'nun düsüncelerini öven ve onun yahudilerin irk safligina olan hayranligini saygiyla karsilayan yazilar yayinlanmisti. I. Dünya Savasi öncesi dönemde, önde gelen Siyonistler Elias Auerbach ve Ignaz Zollschan, Gobineau ve Houston S. Chamberlain gibi irkçi felsefecilerin teorilerinin atesli savunuculari olmuslardi.²³

Francis Nicosia, antisemitlerin Siyonizm'e olan sempatilerine de dikkat çeker. Durum öylesine ilginçtir ki, antisemitler henüz 19. yüzyilin baslarinda, yani Siyasi Siyonizm'in aktif biçimde var olmadigi bir sirada Avrupa yahudilerinin Filistin'e transferini, yani Siyonizm'i savunmuslardir. Fasizmin öncüsü sayilan ünlü irkçi Alman düsünürü Johann Gottlieb Fichte bunlardan biridir. Alman volksgeist'inin (ulusal ruh) saglamlastirilmasi için basta yahudiler olmak üzere tüm azinliklarin temizlenmesini savunan Fichte, yahudilerin Almanlar ile ayni sosyal haklara sahip olmalarini bir felaket olarak görmüs ve yahudi sorununun tek çözümünün de bu irkin topluca Filistin'e transfer edilmesi olabilecegini yazmistir. Fichte'nin bu "Siyonist" düsünceleri, yüzyilin sonlarinda mantar gibi çogalan takipçileri tarafindan da aynen benimsenecektir. Eugen Dühring, bunlardan biridir.²⁴

Antisemitlerin Siyonizm'e olan bu sempatisi, I. Dünya Savasi sonrasi Almanya'da (Weimar Cumhuriyeti döneminde) de devam etmistir. Nicosia, Weimar Cumhuriyeti'ndeki; Wilhelm Stapel, Hans Blüher, Max Wundt ve Johann Peperkorn gibi önde gelen antisemitlerin, Siyonizm'in Yahudi Sorunu için en iyi çözüm oldugu yönündeki düsüncelerine dikkat çekiyor.

Siyonizm ile Nazizm'in Flört Günleri

Eger bizler antisemitizmin hakli bir hareket oldugunu kabul etmezsek, kendi milliyetçiligimizin hakliligini reddetmis oluruz. Eger bizim halkimiz kendi öz kimligini korumak ve kendine ait yasam tarzini sürdürmek istiyorsa, o halde aralarinda yasadigi uluslar içinde bir yabancidir. Dolayisiyla, kendi ulusal bütünlüklerini korumak için bize karsi savasmak onlarin hakkidir... Bize düsen görev, yahudilerin sosyal haklarini azaltmak isteyen antisemitlere karsi mücadele etmek degil, yahudilerin sosyal haklarini artirmak (dolayisiyla onlari asimile etmek) isteyen dostlarimiza karsi mücadele etmektir.²⁵

WZO'da hakim olan bu düsünce yapisi, dogal olarak örgütün Almanya kolu olan Almanya Siyonist Federasyonu (Zionistische Vereinigung für Deutschland—ZVfD) tarafindan da paylasiliyordu. ZVfD, o yillarda Almanya'daki iki büyük yahudi örgütünden biriydi. Yahudi Inanisina Bagli Alman Yurttaslari Merkez Birligi (Centralverein—CV) ise asimilasyonist yahudilerin kurdugu diger yahudi örgütüydü. ZVfD ve CV dogal olarak pek çok konuda anlasamiyorlardi. Birisi yahudilerin bir irk, digeri ise yalnizca dini bir cemaat oldugu inancindaydi. En büyük anlasmazlik konusu ise antisemitizm hakkindaydi. CV'ye bagli asimilasyonistler için, antisemitizm olabilecek en büyük tehlikeydi. Almanya'daki mutlu hayatlarini tehdit eden bu virüsü yoketmek için ellerinden gelen herseyi yaptilar. Asil virüsün asimilasyonizm oldugunu düsünen Siyonistler ise antisemitizmin yükselisinden endise duymak bir yana, bunu son derece olumlu bir gelisme olarak algiliyorlardi. ZVfD'nin önce genel sekreteri sonra da baskani olan Kurt Blumenfeld, antisemitizm hayrani yahudilerin basinda geliyordu. Blumenfeld, Brenner'in ifadesiyle "Almanya'nin Ari irka ait oldugunu ve bir yahudinin Almanya'da resmi bir görev almasinin bir baska halkin islerine tecavüz oldugunu savunan antisemit görüsü tamamen kabul ediyordu." ²⁷

Sözünü ettigimiz Alman antisemitleri, Naziler'di elbette. Naziler 1920'li yillarin hemen basinda Alman sokaklarindan görünmeye baslandilar. Hitler, etrafina topladigi; egitimsiz, saldirgan, psikolojik yönden dengesiz, irkçi, sadist ve zorba çapulcularla birlikte bu yillarda ünlü Birahane Darbesi'ni denedi. Sokak gücü olarak kurulan SA'lar (Strum Abteilung—Yildirim Kitalari) siyasi muhalifleri (komünistler, liberaller, vs.) hedef almaya basladilar. Iste Nazi hareketinin dogdugu bu yillarda, Nazi-Siyonist flörtü de basladi. Siyonistler, az önce degindigimiz gibi Naziler ve benzeri antisemitlere sürekli kur yapiyorlardi. Hitler de karsi tarafa anlamli mesajlar gönderdi. Nazi önderi, Francis Nicosia'nin da dikkat çektigi gibi, 1920'lerin basinda Yahudi Sorunu ile ilgili olarak yaptigi konusmalarin tümünde, çözümün yalnizca yahudilerin Almanya disi na transfer edilmesi ile mümkün olabileceginden söz etmisti. Hitler'in bu çizgisi, yahudilere sokak saldirilari (pogromlar) düzenlemekten baska bir sey bilmeyen kaba ve cahil antisemitlerden oldukça farkliydi. 6 Nisan 1920'de Münih'te yaptigi bir konusmada, yahudi cemaatine karsi bir pogrom kampanyasi baslatmaktansa, Nasyonal Sosyalizm'in tüm enerjisini yahudilerin Almanya'dan çikarilmasi için kullanmasi gerektiginden söz etmisti. Hatta bunun nasil yapilabilecegi konusunda da açik bir mesaj veriyordu. "Gerekirse bunun için Seytan'la isbirligi ile yapariz" diyordu. Bununla, elbette ki Siyonistlerle ittifaki kastetmisti. 29 Nisan'da yaptigi bir konusmada ise aynen söyle dedi: "Son yahudi Almanya'dan çikartilincaya kadar mücadelemizi sürdürecegiz." ²⁸ Nazi lideri, 16 Eylül 1919 tarihli bir mektubunda ise söyle yaziyordu:
 

Duygusal dürtüler üzerine kurulu olan antisemitizm, kendisini her zaman için pogromlar yoluyla ifade edecektir. Oysa, rasyonel bir antisemitizm, yahudilere verilen sosyal haklarin iptali ve yahudilerin ülkeden çikarilmasi için için planli ve sistemli bir program uygulamak zorundadir.²⁹

Gerçekten de öyle oldu. Koyu bir Alman irkçiligi ve ona bagli bir antisemitizmle yogrulmus olan Nazi hareketi, bilindigi gibi 1929 ekonomik krizi, Weimar Cumhuriyeti'nin zayifligi ve Alman toplumunun sosyo-psikolojik durumu gibi faktörlerin birlesmesiyle önce siyasi gündemin merkezine sonra da 1933 yilinda iktidara oturdu. Naziler'in bu zaferi, Siyonistleri sanki kendileri iktidara gelmis kadar sevindirmisti.

Nasyonal Sosyalizm'in Iktidar Yillari ve Siyonistler

Dikkat edilirse, bu Siyonistlerin de istedigi seydi. Bu nedenle Nazi hareketinin henüz iktidara yürüdügü siralarda iki taraf arasinda ilginç iliskiler kurulmaya baslandi. Bu iliskilerin en çarpicilarindan biri, ZVfD yönetim kurulundan Kurt Tuchler ile üst düzey SS'lerden Baron Leopold Itz Edler von Mildenstein arasinda kurulmustu. Tuchler Mildenstein'a Siyonizm'in Nazi hareketine ne kadar paralel oldugu konusunda uzun bir brifing vermis ve onu Siyonizm'i öven bir yazi dizisini Nazi yayin organlarinda bastirmasi için ikna etmisti. SS subayi Mildenstein bununla kalmayip Tuchler ile birlikte Filistin'e bir gezide bulunmayi da kabul etmisti. Hitler'in iktidara gelisinden sonra Siyonist Tuchler ile SS Mildenstein yanlarina eslerini de alarak alti ay süren bir Filistin gezisine çiktilar. Mildenstein gezi dönüsü yazdigi yazilarda Siyonizme övgüler düzmeye devam etti.³² Iyi niyet ziyaretleri de Nazi iktidarinin ilk aylarinda gerçeklesti. Mart 1933'te Hermann Goering Siyonist liderlerden olusan bir yahudi heyeti ile görüstü.

Siyonistlerin Naziler'e karsi gelistirdikleri bakis açisini en iyi gösteren eylem ise 21 Haziran 1933 günü ZVfD tarafindan Nazi yönetimine gönderilen memorandumdu. 1962 yilina kadar gün isigina çikmamis olan bu belgede, Siyonistler açik açik isbirligi teklif ediyorlardi Naziler'e. Uzun mektubun bazi ilginç satirlari söyleydi:
 

... Irk esasi üzerine kurulan yeni Alman devleti içinde bizler de kendi cemaatimizi genel yapiya uydurmak ve bize ayrilacak olan sahada Babayurdu (Almanya) için faydali olmak istiyoruz. Bizim yahudi milliyetçiligine olan bagliligimiz, Alman ulusunun nasyonal ve irksal gerçekleri ile büyük bir iliski ve uyum içindedir. Çünkü bizler de karisik evlilige (Almanlar ve Yahudiler arasindaki evliliklere) karsiyiz ve yahudi toplumunun kan safliginin korunmasini savunuyoruz.  ... Dolayisiyla bizim burada tarifini yaptigimiz ve adina konustugumuz bilinçli yahudilik, yeni Alman devleti içinde uygun bir yer bulabilir... Bizler, cemaat bilincine sahip olan yahudilerle Alman devleti arasinda dürüst ve samimi bir isbirligi kurulabilecegine inaniyoruz. Siyonizm, pratik amaçlari için yahudilere düsman olan bir yönetimin dahi destegini kazanma ümidindedir.³³

Lenni Brenner bu memorandum hakkinda söyle diyor: "Alman yahudilerine karsi açik bir ihanet olan bu belgede, Alman Siyonistleri Naziler'e oldukça hesapli bir ittifak önermektedirler. Bu isbirliginin nihai amaci bir Yahudi Devleti kurmaktir. Naziler'e söylenen sey ise basittir: Size karsi asla savasmayacagiz, yalnizca size karsi koyanlarla savasacagiz." ³⁴

Memorandumu kaleme alan Siyonist ekipte yer alan haham Joachim Prinz, sonraki yillarda neden böyle bir sey yaptiklarini söyle anlatmistir: "Dünyada Yahudi Sorununun çözümü için Almanya kadar çaba gösteren bir baska ülke daha yoktu. Yahudi Sorununun çözümü? Bu bizim Siyonist rüyamizdi zaten! Biz hiçbir zaman Yahudi Sorununun varligini reddetmedik ki! Disimilasyon bu bizim en büyük istedigimizdi zaten!..." ³⁵
 

Naziler'in iktidara gelmeleri, ülkedeki "yahudi sorunu"nun çözülmesini sabırsızlıkla bekleyen Siyonistler için çok sevindirici bir gelişme oldu. Vakit kaybetmeden Nazi partisine resmi bir ittifak teklifinde bulundular. Yanda, Hitler, Şansölyeliğe atanmasının ardından tebrikleri kabul ediyor.

Prinz'in de belirttigi gibi Naziler ve Siyonistleri yaklastiran faktörlerin basinda "Yahudi Sorunu"nun varligina olan inançlari geliyordu. Her iki taraf Avrupali yahudilerin varligini bir sorun olarak algiliyor, yahudilerin yahudi-olmayanlarla birarada yasamalarinin mümkün olmadigini düsünüyordu. Buna karsin asimilasyonist yahudiler böyle bir sorunun varligini bile kabul etmek istemiyorlardi. Bu ise Siyonistlerin gözünde açik bir ihanetti. Bu nedenle de Yahudi Sorunu'nun siddetle çözülmesi, bu sorunun varligini bile kabul etmeyen kimligini yitirmis yahudilerin zorla yola getirilmesi gerektiginden söz etmeye basladilar. ZVfD'nin haftalik yayin organi Judische Rundschau'da asimilasyonistleri yerden yere vuran yazilar çikmaya basladi. Derginin editörü Robert Weltsch, bir keresinde söyle yazmisti:
 

Tarihin kriz dönemlerinde yahudi halki hep kendi suçlarinin cezasini çekmistir. En önemli dualarimizdan birinde 'günahlarimiz yüzünden yurdumuzdan sürüldük' ifadesi kullanilir... Bugün de yahudiler Theodor Herzl'in (göç) çagrisini duymazliktan gelmis olduklari için suçludurlar... Yahudiliklerini onurla ifade etmedikleri, Yahudi Sorunu'nu hasiralti etmeye çalistiklari suçludurlar ve Yahudiligi geriletmis olmanin cezasini çekmelidirler.³⁶

Siyonistlerin mantigi açikti: Asimilasyonist yahudiler Siyonizm'in çagrisini umursamamakla ve kendi irksal kimliklerini reddetmekle büyük bir günah islemislerdi ve bunun cezasini da Siyonistlerin müttefiki olan Nazilerin baskisi ile ödeyeceklerdi. Nitekim Judische Rundschau'da asimilasyonistlere siddetle saldiran yazilar çikarken, bir yandan da Nazizmin hakliligini anlatan yazilar çikiyordu. ZVfD genel sekreteri Kurt Blumenfeld, Nisan 1933'teki bir yazisinda söyle diyordu: "Bu topraklarda yabanci bir irk olarak yasayan bizler, Alman ulusunun irksal bilincine ve irksal çikarlarina büyük bir saygi göstermekle yükümlüyüz." ³⁷ Siyonist haham Joachim Prinz ise Siyonistlerin ancak kendileri gibi birer irkçi olan Naziler'le anlasabilecegini söyle anlatiyordu: "Ulusun ve irkin safligi prensipleri üzerine kurulmus olan bir devlet, ayni prensiplere inanan yahudilere ancak saygi duyacaktir." ³⁸

Naziler iktidara gelmelerinden kisa bir süre sonra yahudilerin bazi toplumsal haklarini kisitlayan yasalar çikardilar. Ancak bu politika Siyonistleri hiç rahatsiz etmedi. Zaten Naziler de çikardiklari bu anti-asimilasyonist yasalarla aslinda yahudilere iyilik ettiklerini düsünüyorlardi. Nazilerin basin sorumlusu A. I. Brandt, Siyonist yayin organi Judische Rundschau'ya verdigi bir demecinde söyle diyordu:
 

Çikarilan yeni (antisemit) kanunlar yahudiler için de yararli ve motive edicidir. Almanya yahudi azinliga kendi öz yasam tarzini yasama firsati vermekle, Yahudilige ulusal karakterini güçlendirmesi için yardimci olmakta ve iki halk arasindaki iliskilerin dogru bir zemine oturtulmasina katkida bulunmaktadir.³⁹

Iste bu mantik üzerinde tarihin en garip ittifaklarindan biri olan Nazi-Siyonist ittifaki sekillendi. Nazi iktidarinin ilk aylarinda iyi niyet gösterileri ile baslayan iliskiler, kisa bir süre sonra son derece somut ve organize bir isbirligine dönüsecekti. Bu satirlari okuyanlar, belki, Siyonistlerin Naziler'in ne denli fanatik birer yahudi aleyhtari olduklarinin kestirememis olduklarini ve ileri görüslülükten yoksun olduklari için böyle ittifaka giristiklerini düsünebilir. Nitekim bu ittifaki ört-bas etmeye çalisanlar da konuyu bu argümani kullanarak geçistirmeyi denemektedirler. Oysa gerçekler hiç de böyle degildir. Siyonistler Naziler'in tasidiklari yahudi antipatisinin çok iyi farkindaydilar ve bunun tehlike oldugunu düsünmek bir yana, bunun daha da artmasini istediler. Naziler'in Alman yahudileri aleyhine çikardiklari her kanun onlari daha da fazla memnun etti. Brenner söyle diyor: "Naziler yahudiler üzerindeki vidayi sikistirdikça, Siyonistlerin Naziler'le ittifak yapma yönündeki inançlari daha da saglamlasti. Onlara göre, Naziler yahudileri Alman toplumundan ne denli çok dislarlarsa, bu yahudilerden kurtulmak için Siyonizm'e de o kadar çok ihtiyaç duyacaklardi." ⁴⁰

Alman Yahudilerine Hitler'e Oy Verme Çagrisi!

Naziler iktidara geldikten sonra, ülke çapında antisemit uygulamalar başlattılar. Yahudilerin dükkanları boykot edildi, psikolojik baskı altına alındılar.  Yanda, Berlin'de Naziler tarafından taciz edilen bir yaşlı bir yahudi görülüyor. Ancak kuşkusuz tüm bunlar Siyonistleri tedirgin etmiyor, aksine sevindiriyordu. Onlara göre, ancak bu baskı politikası sayesinde, Alman yahudileri bu ülkenin kendi yurtları olmadığı farkedecek ve Filistin'e göçe ikna olacaklardı.

Ancak bu kuralin istisnalari vardir; asimilasyonist yahudiler içinde de, özellikle sol tehlikeden rahatsiz olan burjuvazi arasinda, asiri sagcilarla ittifak kuran ya da en azindan ittifak arayisina girenler olmustur. Almanya'da asimilasyonist yahudilerin kurdugu CV'den sonra ikinci önemli örgüt olan Ulusal Alman Yahudileri Birligi (Verband nationaldeutscher Juden—VnJ) bunun en belirgin örnegidir. 1934 yilinda, VnJ yönetimi Hitler'in iktidarini saglamlastirmak için etkili bir kampanya baslatti. New York Times, 18 Agustos 1934 tarihli sayisinin 2. sayfasinda yaptigi haberde bu kampanyayi haber veriyor ve VnJ'nin "tüm Alman Yahudilerini Hitler'in Basbakanligi için oy vermeye davet eden" tebligini aynen yayinliyordu:
 

Biz 1921 yilinda kurulmus Ulusal Alman Yahudileri Dernegi olarak, savasta olsun, barista olsun kendi çikarlarimizi Alman halkinin ve Alman vataninin çikarlari üstünde tutmaktayiz. Bu nedenle—bize sikinti getirse de—1933 Ocagi'nda Hitler'i iktidara getiren ayaklanmayi selamliyoruz... Hitler'in Basbakanligi'ni ve hareketinin özündeki tarihsel önemindeki büyüklügü tamamen onayliyoruz. Alman Ulusuna manen ve maddeden bagli olan yahudiler olarak bizler, Almanya'dan baska bir ulus tanimayiz. Hitler'in Basbakanligini ve Basbakanlik kurumlarinin birlikteligini destekliyoruz ve kendini Alman hisseden tüm yahudilerin 19 Agustos'da Hitler'e evet oyu vermelerini israrla tavsiye ederiz.

Anti-Nazi Boykotun Siyonist Destegiyle Asilmasi

Nazi aleyhtari boykot bu sekilde dogdu. Ilk kez Jewish War Veterans (JWV) adli New York'lu asimilasyonist bir yahudi örgütü 19 Mart 1933 günü Alman mallarina boykot uygulanmasi çagrisinda bulundu ve dört sonra da Nazi aleyhtari büyük bir protesto mitingi düzenledi. Bu kivilcim gittikçe büyüdü ve solcularin da destegini alan asimilasyonistler Non-Sectarian Anti-Nazi League adli Anti-Nazi Birligi'ni kurdular ve tüm Amerikalilari Nazi mallarini boykot etmeye çagirdilar. Boykot bir süre sonra Avrupa'ya siçradi ve oldukça da etkili oldu. Bu, atilim yapmaya çalisan Alman endüstrisi için hiç de olumlu bir gelisme degildi. Naziler'in en büyük iki pazari Amerika ve Avrupa'ydi ve bu iki pazarda da asimilasyonistlerin basini çektigi boykot Alman mallarinin satisini ciddi biçimde düsürüyordu.

Iste bu noktada birileri Naziler'in yardimina kostu ve Nazi ekonomisinin içine girdigi darbogazi büyük ölçüde genisletti. Kimlerdi bunlar dersiniz?...

Siyonistler elbette. Evet, asimilasyonist yahudiler Nazi ekonomisini çökertmek için boykot kampanyalari düzenlerken, Siyonistler bu ilginç müttefiklerine yardim eli uzatmislardi.

Aslinda Siyonistler Nazi yanlisi çabalarini henüz boykot baslamadan önce baslatmislardi. Yahudi örgütleri tarafindan boykot ilani ile ilgili yapilan tüm öneriler Siyonistler tarafindan israrla reddedilmisti. Amerika'da dogan boykotu engellemek için en çok ugrasmis olan kisi, Siyonist hareketin Amerika'daki en büyük lideri ve Baskan Franklin D. Roosevelt'in de yakin dostu olan Stephen Wise'di. WZO'nun Amerika kolu sayilan American Jewish Congress'in (AJC) baskani olan Wise Naziler'den nefret eden asimilasyonist soydaslarinin boykot ilan etme çabalarini suya düsürmek için ugrasmisti. Bir keresinde Siyonist bir dostuna yazarken "burada kitlelere karsi koymak için neler yapiyorum bilemezsin", diye yazmisti, "(Nazi aleyhtari) büyük sokak gösterileri yapmak istiyorlar." ⁴¹

Wise'in bagli oldugu Dünya Siyonist Örgütü (WZO) de, önce boykotun ilanini engellemeye çalisti. Bunu basaramayinca da Nazi dostlarinin ekonomik sikintisini çözebilmek için ugrasti. Brenner söyle diyor: "WZO, yalnizca Alman mallarini satin almakla kalmadi, onlarin satisina aracilik etti ve hatta Hitler ve onu destekleyen sanayiciler için yeni müsteriler buldu." ⁴²

WZO yönetimin böyle davranmasinin nedeni, Hitler'i kendileri için Allah'in bir lütfu olarak algilamalariydi. Siyonizmin Hitler sayesinde büyük bir destek elde ettigini, onun sayesinde bilinçlerini yitirmis yahudilerin akillanip Filistin'e göç edeceklerini düsünüyorlardi. Dönemin etkin Siyonistlerinden dünyaca ünlü yazar Emil Ludwig (solda), WZO'nun bakis açisini söyle ifade ediyordu:

Hitler adi belki bir kaç yil sonra unutulacak olabilir. Ama Filistin'de muhtesem bir Hitler aniti dikilecegine eminim... Yahudiliklerini yitirmis olan binlerce yahudi onun sayesinde kimliklerine geri döndürülebilmistir. Bu yüzden ben sahsen ona karsi büyük minnettarlik besliyorum.⁴³

Yine ünlü Siyonistlerden biri olan Chaim Nachman Bialik ise "Hitlerizm, asimilasyonun pençesindeki Alman yahudiligini yokolmaktan kurtarmistir" diyor, Hitler'le olan ideolojik akrabaligini da vurgulayarak "ayni Hitler gibi ben de kan düsüncesinin gücüne inaniyorum" diye ekliyordu.⁴⁴

WZO saflarinda mücadele eden Italyan yahudisi Enzo Sereni de benzer ifadelerde bulunmustu. "Hitler'in antisemitizmi yahudilerin kurtulusuna yarayacak" diyordu. Bir keresinde ise su sözleri söylemisti: "Filistin'i insa etmek için Almanya'daki yahudilerin karsilastigi sikintilari kullanmamiz hiç te utanilacak bir sey degildir. Eski liderlerimizin ve öncülerimizin bize ögrettigi bir seydir bu: Diasporadaki yahudilerin basina gelen felaketleri yeniden insa için kullanmak." ⁴⁵

Siyonistler Alman yahudilerinin karsi karsiya kaldigi "Nazi çözümü"nden o denli memnundular ki, bunu baska ülkelerdeki asimilasyonist yahudileri yola getirilmesi için de kullanmayi düsünüyorlardi. Amerikali haham Abraham Jacobson, 1936 yilindaki bir konusmasinda Siyonistlerin sözkonusu mantigina tepki göstererek söyle diyordu: "Kim bilir kaç kere, Siyonizm'e tepkisiz kalan Amerikali yahudilerin de yola gelmek için bir Hitler'e ihtiyaci oldugu seklindeki pervasiz laflari duyduk. Söylediklerine göre ancak o zaman yahudiler Filistin'e gitmeye ikna olurmus..." ⁴⁶
 

I.Dünya Savaşı’nın ardından Almanya'yı sarsan ekonomik kriz, Nazi iktidarına kadar inişli-çıkışlı da olsa sürmüştü. 1923 yılında 1 İngiliz sterlini, 622 bin Alman markına karşılık geliyordu.  Yanda, o dönemlerden kalma bir tablo: Değersiz mark desteleri ile oynayan Alman çocukları. Bu kötü  ekonominin üstüne, bir de 1933 yılında anti-Nazi boykot eklendi. III. Reich'in ekonomik yönden çökmesi gerekirdi. Oysa öyle olmadı, ekonomi hızla düzeldi. Ve bu başarının sırları arasında, Siyonistlerin gizli ekonomik desteği de önemli bir yer tutuyordu.

Naziler'e bu denli sicak bakan Siyonistlerin onlarla ekonomik isbirligine de girmesi kadar dogal bir sey olamazdi. Öyle de oldu. Iki taraf arasindaki en büyük ekonomik isbirligi, Alman yahudilerinin malvarliklari ile birlikte Filistin'e transferini öngören Ha'avara adli göç anlasmasiydi (birazdan buna daha ayrintili olarak deginecegiz). Bu anlasmaya paralel olarak Siyonistler Alman mallarinin Filistin'de satilmasini sagladilar. Bir süre sonra isler daha da büyüdü. WZO, Nazi gemilerini kullanarak Belçika ve Hollanda'ya portakal ihraç etmeye basladi. 1936 yilinda ise WZO yetkilileri Alman mallarini Ingiltere'de satmaya basladilar.

Siyonist-Nazi isbirligi bu kadarla da kalmamisti. Siyonistler, Alman silah yapimcilarina döviz kaynagi da saglamislardi. Albert Norden, So Werden Kriege Gemacht? isimli kitabinda ayri bir Nazi-Siyonist ticari baglantisini ortaya koyuyordu. Norden, Almanya için stratejik önemi olan hammaddelerin, Siyonist International Nickel Trust adli sirket vasitasiyla saglandigina dikkat çekiyordu. Siyonist sermayedarlarin denetiminde olan bu sirket, kapitalist ülkelerdeki nikel üretiminin %85'ine sahip durumdaydi. Hitler'in iktidara gelmesinden bir yil sonra IG Farben Industrie adli Alman Sirketi ile söz konusu Siyonist sirket arasinda bir anlasma imzalandi. Anlasma geregince, Almanya'nin nikel üretiminin yaridan fazlasinin, Siyonist International Nickel Trust tarafindan karsilanmasi öngörülüyordu. Almanya böylece %50 oraninda döviz tasarruf etmis oldu.

Hitler'in Siyonist Finansörleri

Mullins, kitabinda Hitler'in bilinmeyen baglantilarindan söz etmeye devam ediyor. Hitler'in finansmaninda önemli bir rol oynayan isimlerden birisi; Amerika'nin önde gelen zenginlerinden Clarence Dillon (1882-1979). Samuel ve Bertha Lapowski (ya da Lapowitz) adli iki Amerikali yahudinin çocugu olarak dünyaya gelen Dillon, I. Dünya Savasi sirasinda ünlü yahudi finansör Bernard Baruch'un "sag kolu" olarak çalisiyor. Hitler'le iliskiler ise II. Dünya Savasi öncesi yillarda kuruluyor. Dillon, Reich'in savasa hazirlanmasina büyük katkilarda bulunuyor.⁴⁸

Mullins'in kitabinda verilen en ilginç bilgilerden biri de Führer ile Dulles kardesler arasinda yapilan gizli toplanti. Buna göre, 4 Ocak 1933 günü Allen Dulles (mason, CFR üyesi, sonradan CIA sefi oldu) ve John Foster Dulles (CFR üyesi, sonradan Disisleri Bakani oldu) Baron Kurt von Schroder'in Cologne'deki evinde Hitler'le gizli bir görüsme yapiyorlar. Dulles kardesler, toplantida Amerika'nin dev yahudi sirketlerinden Kuhn, Loeb Co.'nin temsilcisi sifatini tasiyorlar ve Hitler'le Almanya'ya verilen kisa vadeli kredilerin vadesinin uzatilmasi konusunu görüsüyorlar. Toplanti, olumlu sonuçlaniyor.⁴⁹

Mullins Hitler'in destekçileri arasinda yahudi Samuel hanedani tarafindan kurulan ünlü petrol sirketi Royal Dutch Shell'i de sayiyor. Sirketin yöneticisi Sir Henry Deterding ile Naziler'in ünlü isimlerinden Alfred Rosenberg arasinda Mayis 1933'te Deterding'in Ingiltere'deki Windsor Kalesi'nin 1 mil yakinindaki büyük evinde gizli bir görüsme gerçeklesiyor. Daha sonra de süren iliskiler sonucunda yahudi Samuel ailesi, Deterding araciligiyla Hitler'e toplam 30 milyon pound aktariyor.⁵⁰

Tüm bu bilgiler, bizlere Nazi hareketi ile yahudiler, daha dogrusu Siyonizmi benimsemis yahudi sermayedarlar arasinda çok yakin bir iliski oldugunu, Alman "Führer"inin bu sermayedarlar tarafindan finanse edildigini göstermektedir. Ilginçtir, Hitler de bu gerçegi kabul etmis ve yahudiler tarafindan finanse edildigini itiraf etmistir. II. Dünya Savasi öncesi dönemde Hitler'in yakin dostlari arasinda yer alan Herman Rauschning, Hitler M'a Dit (Hitler Bana Dedi ki) adli kitabinda Nazi liderinden su cümleyi aktarir: "Yahudiler bana mücadelemde önemli katkilarda bulundular. Hareketimizde çok sayida yahudi beni mali olarak destekledi." ⁵¹

Hitler M'a Dit 1939 yilinda savasin patlak vermesinden kisa bir süre önce basilmistir. Herhangi bir maksatla veya siyasi-ideolojik bir endiseyle kaleme alinamayacak kadar erken bir zaman olan bu baski tarihi, eserin önyargisiz ve saglikli bir kaynak oldugunu ortaya koymakta. Nitekim, Ultra isimli dergi de, Subat 1992 tarihli sayisinda, Hitler M'a Dit kitabindan "son derece güvenilir bir kaynak" olarak bahsetmisti. Hitler M'a Dit kitabini, belge kilan ayri bir nokta da yazarinin, Hitler'in kendisine en yakin, sayili dava arkadaslarindan birisi olmasidir. Kitabin yazari Herman Rauschning, Nazi Almanyasi'nin çekirdek-kadro mimarlarindan ve Danzing Hükümeti'nin eski Nasyonal Sosyalist lideridir.

Kisacasi Hitler, Siyonist sermayedarlardan önemli finansal destekler almistir ve bu da WZO ve onun Almanya kolu olan ZVfD ile kurdugu isbirliginin bir hediyesidir. En büyük yahudi düsmani olarak tanitilan Hitler ile yahudiler arasinda kurulmus olan bu iliskiler, anti-Nazi boykotun asilmasinda ve Nazi Almanyasi'nin bir endüstri devi olarak savasa girmesinde önemli rol sahibidir.

Ingiliz hükümeti asimilasyonist yahudilerin tesvikiyle anti-Nazi boykotu destekleme karari aldiginda, ülkedeki en büyük Hitler sempatizani olan Ingiliz Fasistler Birligi (British Union of Fascist—BUF) lideri Sir Oswald Mosley (sagda), yayin organi Blackshirt'te söyle yazmisti: "Simdi biz zavalli yahudileri korumak için Almanya ile olan ticaretimizi kesiyoruz öyle mi?... Ama yahudiler kendileri Almanlar'la birlikte çok karli isler yapiyorlar. Almanya ile olan dostça iliskilerimizi kesmek isteyenler için bundan iyi bir cevap olamaz herhalde."⁵²

Siyonistlerin Nazi Almanyasi ile birlikte yaptiklari "karli is"lerin en önemlisi ise az önce de belirttigimiz gibi Alman yahudilerini Filistin'e transfer etmek için imzalanan göç anlasmasidir. Bu anlasma, Naziler ile Siyonistler arasindaki ittifakin en önemli sonuçlarindan biri sayilabilir.

Alman Yahudilerini Göç Ettirmek Için Yapilan Siyonist-Nazi Anlasmasi

Anglo-Filistin Bankasi ile Alman Iktisat Bakanligi arasinda 25 Agustos 1933'de imzalanan anlasma araciligiyla yahudi malvarligi, Filistin'de gerekli seylerin satin alinmasi amaciyla kullanilacakti. Bu anlasma yahudilerin resmi yoldan göçünün ana dayanagi oldu. Naziler ve Siyonistler, yahudilerin Almanya'dan Filistin'e mallarinin bir bölümüyle göç etmelerini saglamak için beraber çalistilar. 1933 yilinda, Anglo-Filistin Bankasi, Tel-Aviv'de Trust and Transfer Office Ha'avara Ltd. adli bir sirket kurdu. Dört yahudi bankerin önderliginde—Ham burg'dan Max Warburg ile M.M. Warburg, Berlin'den Siegmund Wassermann ile A. E. Wassermann—Berlin'de bu sirketin bir uzantisi kuruldu. Berlin'deki söz konusu yahudilere ait olan Palastina Treuhandstelle zur Beratung Deutscher Juden isimli bu sirkete verilen görev ise Filistin'e göç etmek isteyen Alman yahudilerinin Alman makamlarindaki sorunlarini halletmekti. 1933-1939 arasinda 50.000 yahudi Ha'avara vasitasiyla Almanya'yi terkederek Filistin'e göç etti. Yine, 1933-1939 arasinda 63 milyon sterline yakin bir sermaye Filistin'e transfer edildi... 1933-1939 arasinda yürürlükte olan gerçek Alman politikasi da, Filistin'deki yahudileri Araplara karsi desteklemekti.⁵³

Ha'avara adli göç anlasmasi ile hem Siyonistlerin en büyük hedefi olan Filistin'e yahudi göçü gerçeklestirilmis, hem de boykot nedeniyle sikintida olan Nazi ekonomisi rahatlatilmis oluyordu. Göç eden yahudilerin malvarligi ile Alman sanayi ürünleri satin aliniyor, bunlar Filistin'de satiliyor ve elde edilen karla da göç eden yahudinin Almanya'da biraktigi para karsilaniyordu.

 Dünya Siyonist Örgütü, yahudi boykotunu kirmakla kalmadi, ayni zamanda Nazi mallarinin Ortadogu ve Kuzey Avrupa'daki en büyük dagitimcisi oldu. WZO, Tel-Aviv'de, kurdugu Trust and Transfer Office Ha'avara adli sirketle, Filistin'e getirilen, Alman mallarinin temel satis hakkini aldi. Alman-Yahudi zenginlerinden temin edilecek parayla, büyük miktarlarda Nazi mali satin alinacakti. Böylece WZO, Ortadogu bölgesinde, Nazilerin genis pazar olanaklarina kavusmasini saglamis oldu. Döviz islemleriyle ilgilenen Alman Bürosu, 7 Aralik 1937'de, sunu açikliyordu: "Dis satima dayali transfer islemleri, Filistin'e 1933'ten beri 70 milyon altin mark kar getirmistir."

Siyonist liderler ile Nazilerin arasinda var olan bu iliskiler, özellikle de Ha'avara göç anlasmasi, baska birçok kitapta da uzun uzadiya incelenmistir: Lenni Brenner da Zionism in the Age of Dictators'da Ha'avara göç anlasmasini anlatir. Israil'de Moshe Shanfield tarafindan yayinlanan The Holocaust Victims Accuse, Documents and Testimony on Jewish Criminals, ya da Amerikali tarihçi Francis R. Nicosia tarafindan kaleme alinan The Third Reich and the Palestine Question baslikli kitaplarda da Naziler ve Siyonistler arasindaki göç anlasmasini konu edinilir.

Wilhelmstrasse'nin gizli arsivleri de, Hitler Imparatorlugu ile Yahudi Ajansi arasinda, Alman yahudileri'nin Filistin'e göçlerini kolaylastirmak amaciyla bir antlasma imzalandigini ortaya koymaktadir. Alman Disisleri Bakanligi'na ait 22 Haziran 1937 tarihli bu belge, Nazilerin önayak olmasiyla bir Yahudi Devletinin kurulabilecegini söyle not eder: " Iç politika kosullarinin dikte ettirdigi bu Alman tedbiri, hiç kuskusuz Yahudiligin Filistin'de kuvvetlenmesine yardim edecek ve bu ülkede bir Yahudi Devletinin kurulusuna yardimci olacaktir." ⁵⁴ Ayni belgede yahudi göçünün Hitler tarafindan koordine edildigi, Alman diktatörünün konu ile özel olarak ilgilendigi de vurgulanmaktadir.

Bugün bunlar bugün pek çok kisiye sasirtici gelen bilgilerdir. Bunun nedeni, tarihin bu ilginç ittifakinin resmi tarih tarafindan özenle gizlenmis olmasidir. Isbirliginin en hizli biçimde yürütüldügü yillarda bile Siyonistler ve Naziler bu ittifaki gizli tutmak için çalismislar ve iki taraf arasindaki iliskiler dün ya kamuoyunun gözlerinden uzak tutulabilmistir. Yalnizca bazi söylentilerin dolasmasi engellenememistir. Amerikali yazar Edward Tivnan, ülkesindeki yahudi lobisinin politik gücünü inceledigi The Lobby: Jewish Political Power in US Foreign Policy adli kitabinda, Siyonistler ile Naziler'in yaptigi ittifak ile ilgili olarak 1930'larin sonunda Amerikali yahudiler arasinda söylentiler dolastigini ve bunun büyük bir husursuzluk dogurdugunu not ediyor.⁵⁵

Göç anlasmasi 1933'ten savasin patlak verdigi 1939 yilina dek kesintisiz uygulamada kalmistir. Göç isleminin 1939'da durmus olmasinin nedeni de, iki taraf arasindaki herhangi bir anlasmazlik degil, savas sartlarinin Alman gemilerinin Ingiliz mandasi olan Filistin'e gidisini mümkün kilmayisidir. Bu dönem boyunca da 60 bine yakin Alman yahudisi Filistin'e transfer edilmistir. Hem de oldukça hos sartlar altinda. 1933 Ekiminde Hamburg-Güney Amerika Denizcilik Sirketi, Hayfa'ya direk seferler düzenlemis ve yolda da yolculara Hamburg hahambasiliginin denetimi altinda hazirlanmis Koser (yahudilerce helal) yemek servisi sunmustur.⁵⁶

Amerikali revizyonist tarihçi Mark Weber de The Journal of Historical Review dergisinin Temmuz/Agustos 1993 tarihli sayisinda yayinlanan Zionism and the Third Reich (Siyonizm ve III. Reich) baslikli makalesinde Ha'avara'dan söz eder. Buna göre, Aralik 1937'de Alman Içisleri Bakanligi tarafindan yayinlanan bir rapor, Ha'avara'nin sonuçlarini söyle anlatmaktadir:
 

Ha'avara anlasmasinin Filistin'in 1933 yilindan bu yana yasadigi hizli gelisimde çok büyük payi olduguna kusku yoktur. Anlasma sayesinde Filistin'i hem en büyük para kaynagi, hem de en zeki ve entellektüel göçmenler yöneltilmistir. Ülkenin gelisimi için gerekli olan makinalarin ve endüstri ürünlerinin büyük kismi da yine Ha'avara ile ulastirilmistir.

Weber'in de vurguladigi gibi anlasmayi sekteye ugratan tek sey, II. Dünya Savasi'nin patlak vermesidir. Aksi halde Nazi-Siyonist isbirligiyle yürütülen yahudi göçünün artarak devam edecegine kusku yoktur. Nitekim 1938 ve 1939 yillarinda göç eden yahudi sayisi eskiye oranla daha da artmistir. 10 bin Alman yahudisinin ise Ekim 1939'da Filistin'e transfer edilmesine karar verilmis, ancak Eylül ayinda savasin baslamasiyla bu "rezervasyon" iptal edilmistir. Ha'avara uygulamasi 1941'e kadar kesintili olarak sürmüstür. Sonuçta 1933-1941 yillari arasinda 60 bin Alman yahudisi Nazi-Siyonist isbirligi ile Filistin'e transfer edilmistir ki, bu da o dönem Filistin'deki yahudi nüfusunun % 15'ini olusturmaktadir. Ha'avara'nin ekonomik sonuçlari da az önce vurguladigimiz gibi oldukça önemlidir. Tarihçi Edwin Black, Ha'avara'yi konu edinen The Transfer Agreement adli kitabinda Ha'avara'nin Filistin'de "ekonomik bir patlama yaratarak, Israil Devleti'nin kurulusuna büyük bir katkida bulundugunu" yazar.⁵⁷

Nuremberg Kanunlari ve 'Juden Raus! Auf nach Palastina!'

1935 Eylülünde açiklanan Nuremberg kanunlari, yahudilerin Alman toplumundan çok keskin bir biçimde izole edilmesine yöneliktir. Bu düzenleme ile, yahudiler Alman yurttasligindan çikarilmis ve sosyal haklardan mahkum paryalar haline getirilmislerdir. Yahudilerin resmi dairelerde çalismalari, ögretmenlik, gazetecilik, çiftçilik yapmalari, radyo, tiyatro ve filmlerde yer almalari yasaklanmistir. Yahudiler ile Almanlar arasindaki evlilik ve hatta cinsel iliski de yasaklar arasindadir. Yasaklar arasinda, bir yahudinin Alman bayragi dalgalandirmasi da vardir. Tüm bunlar, yahudilerin kesinlikle Alman olmadiklarini düsünen bir zihniyetin ürünüdür. Ve bu zihniyet, en az Naziler kadar Siyonistler tarafindan da paylasilmaktadir.

Brenner, Nuremberg kanunlari ile ilgili olarak o dönemin Alman gazetecilerinden Alfred Berndt'in ilginç bir yorumunu aktarir. Bernt, bu kanunlarin yayinlanmasindan yalnizca iki hafta önce Dünya Siyonist Örgütü'nün (WZO) tüm dünya yahudilerine yönelik bir deklarasyon yayinladigini ve onlari nerede yasarlarsa yasasinlar, ayri bir millet, farkli bir halk olduklarini unutmamaya çagirdigini hatirlatmis ve söyle demistir: "Hitler'in yaptigi sey, yahudilere irksal bir azinlik statüsü vererek WZO'nun istegine yerine getirmek olmustur." Lenni Brenner, bu nedenle Nazi Almanyasi'nda yalnizca "iki bayragin dalgalanmasina izin verildigini" söyler: Gamali haçla süslü Nazi bayragi ve ortasinda Siyon yildizi bulunan mavi-beyaz Siyonist bayragi! ⁵⁸ O siralar Amerikali Siyonist lider Haham Stephen Wise, kendi yayin organi Congress Bulletin'de konu hakkinda su yorumu yapmistir:
 

Hitlerizm, en büyük hedefi olan Alman ulusunu içindeki yahudi elementten kurtarma istegi sayesinde Siyonizmle olan 'akrabaligini' kesfetti. Bu nedenle Siyonizm, Nazi partisi disinda, Reich sinirlari içindeki tek legal parti haline geldi, Siyonist bayrak da, Nazi bayragi disinda, Reich sinirlari içinde legal olarak dalgalanabilen tek bayrak oldu.⁵⁹

Lenni Brenner, Naziler'in konu hakkindaki politikalarini "philo-Zionism" (Siyonizm sevgisi, Siyonizm taraftarligi) olarak adlandirarak hemen her konuda Siyonistlere destek olduklarini yazar. Örnegin Naziler, yahudilerin asimilasyondan kurtulmalari ve kendi irksal kimliklerinin bilincinde olmalari için çesitli kanunlar çikarmistir. 6 Aralik 1936 tarihinde yayinlanan bir kanun, hahamlarin sinagoglardaki ayinlerde Almanca kullanmalari yasaklamis ve daha da önemlisi, Ibranice kullanilmasi zorunlulugu getirmistir. Bu, tüm dünya yahudilerini Filistin'e toplayarak hepsini artik ölmeye baslayan bir dil olan Ibranice'yi konusmaya zorlayan Siyonistler için büyük bir destektir elbette.⁶⁰

Naziler'in Alman yahudilerine irk bilinci kazandirmak için yaptiklari çalismalar bununla sinirli degildir. Brenner'in yazdigina göre, 1934 Bahari'nda Nazi Almanyasi'nin Hitler'den sonraki en güçlü adami olan SS Sefi Heinrich Himmler'e yakin kurmaylari tarafindan bir rapor sunulur. Durum Raporu-Yahudi Sorunu baslikli raporda, Alman yahudilerinin önemli bir kisminin hala kendilerine "Alman" olarak hissettikleri bildirilmekte ve bu sorunun çözümü için de bazi yöntemler önerilmektedir. Bu yöntemler nedir dersiniz? Brenner söyle yaziyor: "Raporda yahudilerin 'Alman' kalmakta gösterdikleri direncin kirilmasi için, onlarin kültürel kimliklerinin vurgulanmasi gerektigi yaziliydi. Bunun için de sistemli bir biçimde özel 'yahudi okullari' açilmasi, Ibrani sanat ve müzik faaliyetlerinin tesvik edilmesi, sportif faaliyetler düzenlenmesi öneriliyordu." ⁶¹

Tüm bunlar, Naziler'in Siyonistler'in güttügü "ulus yaratma" hedefine ne denli büyük bir sempati duyduklari göstermektedir. (Ulus bilincinin zihinlerde olusturulmasinda, kültürel telkinlerin, egitim, sanat, müzik, spor gibi aktivitelerin önemli rol oynadigi bilinir.)

Brenner'in yazdigina göre, 27 Ekim 1938 gecesi Hanofer kentinde yahudilere karsi yapilan gösteri sirasinda Hitler'in SA'lari tarafindan "Juden Raus! Auf nach Palastina!" yani "Yahudiler defolun! Dogruca Filistin'e!" slogani israrla kullanilmis ve daha sonra da bu slogan tüm ülkeye yayilmisti. Bu slogan, tüm yahudileri Almanya'dan çikarip Filistin'e yollamak isteyen Siyonistlerle Naziler'in ne denli iyi anlastiklarinin çok özlü bir ifadesidir...

SS-Siyonist Flörtü

Oysa gerçekler daha farklidir. Lenni Brenner SS'lerin Siyonistlerle olan iliskilerini söyle anlatiyor:
 

1934 yilinda SS örgütü Nazi partisi içindeki en Siyonist-yanlisi kanat haline geldi. Öteki Naziler onlarin yahudilere karsi fazla 'yumusak' olduklarini söylüyorlardi. SS subayi Baron von Mildenstein 6 aylik Filistin gezisinden atesli bir Siyonist sempatizani olarak dönmüstü. Kisa süre sonra SS'lerin Güvenlik Servisi'ndeki yahudi departmaninin basina getirildi. Ibranice ögrenmeye ve Ibranice plaklar dinlemeye basladi; Siyonist dostu Kurt Tuchler ile Filistin'e yaptigi gezi sirasinda dinledigi yahudi müziklerini çok sevmisti. SS karargahinda Siyonizm'in Almanya'daki hizli ve sevindirici gelisimini gösteren haritalar asiliydi.⁶²

 Mildenstein Siyonizm'i öven yazilar yazmakla kalmadi, Goebbels'i ikna etti ve Der Angriff'te (Hücum) adli önde gelen Nazi yayin organinda Siyonizmi öven 12 bölümlük bir yazi dizisi yayinlanmasini sagladi. Bu dizi Der Angriff'in 26 Eylül-9 Ekim sayilarindan yayinlandi. Yazi dizisinde Siyonizm'in Filistin'deki çabalarina uzun övgüler düzülüyordu. Yazilanlara göre Siyonizm SS'lere yahudi sorununun nasil çözülecegini göstermisti. "Toprak kendisini reforme etmis, bu yeni yahudi bambaska bir yahudi olacak" diyordu Mildenstein. Baron'un bu kesfini kutlamak üzere Goebbels, bir yüzünde gamali haç, öteki yüzünde de alti köseli Siyon yildizinin yer aldigi bir madalyon yaptirdi.⁶³

Mayis 1935'te ise o siralar SS Güvenlik Servisi'nin sefi olan Reinhardt Heydrich, SS'lerin Das Schwarze Korps adli resmi yayin organinda Siyonizmi öven bir yazi yazdi. Heydrich, yahudiler arasinda iki temel grup (asimilasyonistler ve Siyonistler) oldugunu ve Siyonistlerin de kendileri gibi irk düsüncesine sahip oldugunu yaziyordu. Ona göre asimilasyonistler tehlikeliydi ama Siyonistlerle isbirligi yapmak çok makuldü. Yazisinin sonunda yahudi kafadarlarina duygusal mesajlar vermisti: "Filistin'in binlerce yildir hasret oldugu kizlarina ve ogullarina kavusacagi zaman uzak degildir. Onlara tüm iyi dileklerimizle birlikte resmi destegimizi de sunuyoruz." ⁶⁴

SS'ler Adina Casusluk Yapan Siyonistler ve Siyonistlere Gönderilen SS Silahlari!...

Almanya'dan göç eden yahudilerin baska herhangi bir ülkeye degil de, yalnizca ve yalnizca Filistin'e gitmelerini saglayacak bazi düzenlemeler yapabiliriz. Bu tür bir eylem tamamen Alman çikarlarina uygun sonuçlar doguracaktir. Zaten Gestapo'nun son düzenlemeleri de bu yöndedir. Polkes'un sözünü ettigi Filistin'de bir yahudi çogunlugu olusturma hedefi de bu düzenlemeler sayesinde gerçege dönüstürülebilir.⁶⁵

Naziler'in propaganda sorumlusu Goebbels (solda) Der Angriff adlı Nazi yayın organında Siyonizmi öven uzun bir yazı dizisi yayınlatmış hatta bir de, bir yüzünde gamalı haç, öteki yüzünde de altı köşeli Siyon yıldızının yer aldığı bir madalyon ısmarlamıştı.  SS Güvenlik servisi şefi olan Heydrich (sağda) ise Siyonistlere "tüm iyi dilekleri ile birlikte resmi desteğini de sunduğunu" söylüyordu.

Polkes'un Berlin'de yaptigi bu görüsmelerin "iade-i ziyaret"i de ayni yil içinde gerçeklesti. 2 Ekim 1937 günü Romania adli bir yolcu gemisi Hayfa limanina vardi. Yolcu listesinde gemide iki Alman "gazeteci"nin var oldugu yaziyordu. Oysa bu gazeteciler iki kidemli SS subayiydi: Herbert Hagen ve Adolf Eichmann. Gemiden iner inmez Filistin'deki Nazi ajanlarindan Reichert ile bulustular, bir kaç saat sonra da Haganah'taki dostlari Feivel Polkes ile. Polkes iki SS'i yeni kurulan bir kibutza götürdü. (Kibutz: Israil'in ilk yillarda Siyonistler tarafindan kurulan komünal tarim çiftlikleri.) Eichmann gördüklerinden çok etkilenmisti. Yillar sonra Arjantin'de teybe aldigi anilarinda Polkes ile yaptigi gezinin izlenimlerini söyle anlatiyordu:
 

Yahudi kolonicilerin yurtlarini insa edislerine hayran olmustum. Ben de bir idealist oldugum için, yasama azim ve hirslari beni çok etkilemisti. Daha sonraki yillarda karsilastigim yahudilere hep sunu söyledim: Eger ben de bir yahudi olsaydim, mutlaka fanatik bir Siyonist olurdum. Baska bir ihtimal düsünemiyorum. Hiç kusku yok, Siyonistlerin en ateslisi ben olurdum.⁶⁶

Haganah üyesi Polkes ile SS'ler arasindaki bu görüsme sirasinda Polkes da önemli seyler söylemisti. "Milliyetçi yahudi çevrelerinde, radikal Alman politikasina karsi büyük bir sempati var. Bu sayede Filistin'de bir yahudi çogunluk olusturulabilecegi konusuluyor" diyen Polkes, Subat ayinda Berlin'e yaptigi ziyaret sirasinda sözünü ettigi Naziler adina casusluk önerisini yenilemisti. Hatta, Brenner'in not ettigine göre, Siyonistlerin "iyi niyet"lerinin bir isareti olarak, Almanya'daki komünistlerin faaliyetleri ve Berlin'de toplanan Pan-Islamik Dünya Kongresi'nin komünistlerle iliskisi konularindaki iki önemli istihbarat raporu Polkes tarafindan Eichmann ve Hagen'e verilmisti.
 

Dünya Siyonist Örgütü (WZO),. Filistin'de Araplara karış savaşmak için Haganah adlı silahlı bir örgüt kurmuştu. Yanda Haganah'ın seçkin birliklerinden  oluşturulan Palcmach'ın üyeleri askei eğitim sırasında görülüyor. Haganah, İsrail Devleti'nin kuruluşunun ardından İsrail ordusunun çekirdeğini oluşturdu. Moşe Dayan, Yitzhak Rabin gibi Haganah üyeleri ise önce ordu komutanı sonra da devlet adamı oldular.  Ancak, Hanganah hakkında bilinmeyen bir şey vardı: Örgüt, Araplara karşı kullandığı silahların bir kısmını Naziler'den temin ediyordu.

SS'ler ile Siyonistler arasindaki yakin iliskiler, kuskusuz en üst düzeyde, yani "Führer" düzeyinde de geçerliydi. 1938 yilinin ilk günlerinden birinde, yillardir Naziler ile Siyonistler arasinda aracilik yapan Otto von Henting Siyonist dostlarini arayarak "Führer konuyla yakindan ilgilenerek Filistin'e göçü yavaslatan tüm engellerin kaldirilmasi için acil bir emir verdi" müjdesini vermisti. Brenner'in yazdigina göre, ayni siralarda Filistin'de Siyonistlerle kanli-biçakli düsman olan Kudüs Müftüsü de Naziler'e yaklasmaya çalisiyor ama hep çok ters cevaplar aliyordu. Müftü, Naziler'in antisemitizmine bakarak onlarla ittifak yapabilecegini düsünmüstü ama yaniliyordu. Naziler'e yakinlasmaya çalistigi siralarda Naziler Filistin'e yapilan yahudi göçünü daha da artirmanin çabasi içindeydiler. Dolayisiyla, savas sonrasi dönemde Siyonistlerin dillerine doladiklari Müftü-Nazi iliskileri, gerçekte koskoca bir hiçti; "Müftü, Berlin'e ya da Roma'yla olan iliskilerinden hiçbir sey elde edemedi." ⁶⁷

Naziler Siyonistler'e verdikleri destekte o denli ileri gitmislerdi ki, Filistin'de Araplara karsi savasan Siyonist militanlara silah bile veriyorlardi. Amerikali tarihçi Francis R. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question adli kitabinda, Dünya Siyonist Örgütü'nün Filistin'deki silahli kolu olan Haganah'a SS'ler tarafindan Araplara karsi kullanmalari için silah yardimi yapildigini yazar.⁶⁸ Nicosia, ayrica SS'ler ile bugünkü Mossad'in çekirdegi olan Mossad leAliyah Bet arasindaki Filistin'e illegal yahudi göçü düzenleme konusunda anlasmalar yapildigini ve bu anlasmalarin da uygulamaya geçtigini yazar. Göç "illegal"dir, çünkü Ingiltere'nin yahudi göçü için koydugu kotalari asmaktadir. Bir baska deyisle Ingilizlerin (Arap tepkisinden çekindikleri için) yahudi göçüne getirdikleri sinirlamalar SS'ler ve Siyonistlerin isbirligi sonucunda asilabilmistir.

Siyonizmin Seçicilik Politikasi

Seçicilik özetle suydu: Siyonistler belki tüm Avrupa yahudilerine etki edecek bir antisemitizmi körüklüyorlardi ama bu yahudilerin yalnizca bir kismini Filistin'e götürmeyi düsünüyorlardi. Filistin'de gereksiz "kalabalik" olusmasini istemiyorlardi. Götürmek istedikleri yahudiler, orada ise yarayacak yahudilerdi. Yani zengin, egitimli, genç ve ideolojik yönden bilinçli yahudiler. Buna karsin alt kültür gruplarina bagli, egitimsiz ve özellikle de yasli yahudilerin Filistin'e göç etmesini hiç mi hiç istemiyorlardi. WZO tarafindan "no Nalevki" (Nalevki'ye Hayir) olarak bilinen bir prensip uygulaniyordu. Nalevki, Varsova'daki büyük yahudi gettosuydu ve büyük ölçüde egitimsiz, bakimsiz, yasli ve güçsüz Polonya yahudilerinden olusuyordu. WZO liderleri Filistin'de yeni bir Nalevki yaratmak istemediklerini söylüyorlardi. Peki Nalevki'nin yahudileri ya da onlara benzeyen diger "vasifsiz" yahudiler ne olacakti? Siyonistlerin destegi ile kendilerine baski uygulayan Naziler'in elinde daha çok ezilecek, daha çok aci çekeceklerdi elbette. Siyonistler kendi soydaslarinin bir kismini göç ettirebilmek için digerlerinin baski ve taciz altinda yasatabiliyorlardi kolaylikla. Brenner Zionism in the Age of Dictators'da söyle diyor:
 

Siyonistlerin yahudi kitlelerden yüz çevirmelerinin nedeni, 'No Nalevki' politikasiydi. Bu kitleler, Filistin'de gerekli olan yetenek ve kaynaklara sahip degildiler ve dolayisiyla Siyonizm hiçbir sekilde onlarla ugrasamazdi. Göçmenler Siyon'un ihtiyaçlarina göre çok kati bir kritere göre seçilecekti. WZO, bununla kalmayarak, Filistin'deki issiz yahudilerin de geriye göç ettirilmesine karar verdi... Naziler'in Mart 1933'teki zaferinin ardindan yahudilere karsi sokak terörü patlak vermis ve bunun sonucunda da yahudiler Berlin'deki Filistin'e göç merkezi önünde uzun kuyruklar olusturmuslardi. Ama Siyonistlerin Filistin'i bir mülteci siginagi haline getirmeye niyetleri yoktu. Göç, yalnizca Siyonizm'in ihtiyaçlarina göre düzenlenecekti. Yalnizca genç, saglikli, kaliteli ve bilinçli yahudiler isteniyordu. Siyonist gençlik örgütü HaChalutz, Filistin'e kontrolsüz bir yahudi göçüne izin vermenin 'Siyonist bir suç' olacagini açiklamisti.⁶⁹

WZO'nun lideri Chaim Weizmann (sagda), seçicilik politikasinin önde gelen mimariydi. 1934 yilinda bu konuda bir rapor hazirlamis ve göçmenleri seçmek için gerekli standartlari belirlemisti. Buna göre, 30 yasini asmis, maddi varligi olmayan ve herhangi bir kalifiye özellik tasimayan yahudiler Filistin'e alinmayacakti. Alman yahudilerinin çogu da bu tanima göre Filistin için uygun degildiler. Ya çok yasliydilar, ya ülkenin gerektirdigi mesleki özelliklere sahip degildiler, Ibranice bilmiyorlardi ve ideolojik olarak da bilinçlendirilmis degildiler. Bu nedenle de Naziler'in baski politikasi boyunca ancak çok az sayidaki "seçilmis" yahudi Filistin'e götürüldü. Weizmann, 1937 yilindaki Siyonist Kongre'de söyle diyordu:

Avrupa'daki 6 milyon yahudinin umutlari göçte. Bana sordular: '6 milyon yahudiyi Filistin'e götürebilir miyiz' diye. Cevabim: 'Hayir' oldu. Filistin'e götürmek için kurtarmak istediklerim genç insanlar. Yaslilar gelip geçicidir. Yazgilarina katlanacaklar ya da katlanamayacaklar. Hayatta kalacak olan sadece genç dallardir. Bunu böyle kabullenmek zorundalar.⁷⁰

Dünya Siyonist Örgütü, 1933'den 1935'e kadar, göçmen kagidi alabilmek için basvuran Alman yahudilerinin üçte ikisini gerekli vasiflara sahip olmadiklari için geri çevirdi... Siyonist, Davar gazetesinin editör, Berel Katznelson, bu yahudilerin geri çevrilmesinin nedenlerini ise söyle siraliyordu: "Alman yahudileri Filistin'de çocuk doguramayacak kadar yasliydilar, Siyonist bir sömürge olusturmaya yetecek kadar mesleki bilgileri yoktu, Ibranice bilmiyorlardi ve Siyonist degillerdi."

Kisacasi Filistin kapilari Siyonistlerin begenmedikleri Alman yahudilerine kapaliydi. Onlar da her geçen gün daha da artan Nazi baskisi karsisinda baska ülkelere göç etmek istediler. Amerika'ya ya da Ingiltere'ye göç ederek antisemitizm belasindan kurtulabileceklerini düsünmüslerdi. Oysa yaniliyorlardi. Siyonistler, yalnizca Filistin'in degil, Amerika'nin, Ingiltere'nin ya da baska herhangi güvenli bir ülkenin de kapilarini kapatmislardi çünkü. Bu, tarihte liderlerinin bir halka yaptigi en büyük ihanetlerden biriydi.

Yahudilerin Kaçisinin Siyonistlerce Engellenisi

 Ünlü yahudi yazar Elie Wiesel de, David Wyman'in L'Abandon des Juifs (Yahudilerin Terkedilisi) isimli kitabi için yazdigi önsözde, Siyonist liderlerin yahudi halki kurtarmamasindan dolayi, "galeyana gelenler"dendir: "Yahudiler terkedilmisti... Üzücü ve insani galeyana getirecek baska bir sonuç daha vardi: Büyük yahudi organizasyonlari, yahudi cemaatinin önemli sahsiyetleri bir kurtarma cephesi kurmayi istememislerdi."

David S. Wyman da, Elie Wiesel'in görüslerini kitabinin ilerleyen sayfalarinda tasdik eder: "Amerikan yahudi cemaatlerinin hiçbiri Avrupa'daki yahudileri kurtarmak için bir operasyondan bahsetmediler. Hiçbiri, özellikle yahudi cemaatleri, yahudileri kurtarmak istemiyorlardi... B'nai B'rith, 1943 Ocagi'nda Pittsburg'da yapilan toplantida, yahudilerin kurtarilmasi yolunda yapilan tüm propagandalarin, Filistin'de Yahudi Devleti kurulmasi yolunda bir propagandaya dönüstürülmesini istedi..."

1938 yilinda WZO'nun Weizmann'dan sonraki ikinci adami (ve sonradan Israil'in ilk basbakani olacak olan) David Ben Gurion, Ingiltere'deki "Sosyalist Isçiler Toplantisi"nda yaptigi konusmada, Siyonist mantigi söyle açiklar: "Bilsem ki, Almanya'daki bütün yahudi çocuklarini kurtarmak için, ya hepsi Ingiltere'ye nakledilecek, ya da yarisi Israil'e götürülecek; ben ikinci sikki seçerim." ⁷³

Aslinda isin en ilginç yani Siyonistlerin yahudileri kurtarmak için bir sey yapmamis olmalari degildir. Bunun belli bir açiklamasi olabilir çünkü; tüm yahudi enerjisini Filistin'de yogunlastirmak istedikleri söylenebilir. Asil ilginç olan sey, Siyonistlerin yahudilerin Almanya'dan Filistin harici üçüncü ülkelere göç etmelerini engellemis olmalaridir.

1943 yilinda, Alman yahudilerinin kurtulusunu engellemek için ünlü bir Siyonist ortaya atilir: Haham Stephen Wise. Siyonizmin Amerika'daki bas sözcüsü olan Wise, Birlesik Devletler Kongresinde, "Avrupa'da ölümle karsi karsiya kalan yahudileri kurtarma tasarisi"nin aleyhinde bir konusma yapar. Yine ayni Haham Stephen Wise, 1938 yilinda, Amerikan Yahudi Kongresi'nin (AJC) lideri olarak yazdigi bir mektupta, yahudi halka Amerika'ya göç hakki taninmamasini savunur. Wise, "yahudilere Amerika'da siginma hakki taniyacak" herhangi bir yasa degisikligine karsi oldugunu söyle ifade eder: "Birkaç hafta önce gelen tüm yahudi örgütlerinin liderlerinin katildigi toplantida alinan karara göre, hiçbir yahudi örgütü, su asamada, göçmen yasalarini herhangi bir sekilde degistirecek bir tasariya destek vermeyecektir."

Ayni Amerika gibi Ingiltere'nin kapilari da yine Siyonistler tarafindan Alman yahudilerine kapanir:
 

Zor durumda olan yahudilere, Britanya topraklarinda siginma hakki saglanmasi için, Ingiliz Parlamentosu'nun 227 üyesi kendi hükümetlerine bir çagrida bulundular. Ne var ki, yahudi olmayanlarin, yahudileri kurtarmak istegi ile yaptigi bu teklif, Siyonist liderlerin hismina ugradi: 27 Haziran 1943 yilinda, Ingiliz Parlamentosu'ndaki yüzü askin Hiristiyan parlamenter, yahudileri kurtarmak için neler yapabileceklerini tartisirken, bir Siyonist sözcü kalkip bu önergeye esasta karsi olduklarini, çünkü önergenin Filistin'in sömürgelestirilebilmesi için, gereken hazirliklari içermedigini söyleyebilmisti.⁷⁴

Aslinda Siyonistlerin yahudilerin Naziler'den kaçisini engellemelerinin basit bir mantigi vardir. Eger Amerika ya da Ingiltere kapilari yahudilere açilsa, Siyonistlerin istemedikleri vasifsiz Alman yahudileri yaninda, Filistin'e göç ettirmeye çalistiklari vasifli yahudiler de büyük olasilikla bu ülkelere yöneleceklerdir. Bu nedenle hedef kitleyi Filistin'e götürebilmek için, diger Alman yahudilerini Nazi baskisi altinda yasamaya mahkum ederler.

Ve kuskusuz bu hareket kendi halklarina karsi isledikleri bir ihanettir. Bunu görenlerden birisi, Slovakyali Haham Dov Michael Weissmandel, bu konuda önemli yorumlar yapmistir. Weissmandel, savas dönemi boyunca yahudilerin Nazi baskisindan kurtarilmasi için çabalar ama çabalari Siyonistler tarafindan baltalanir. Hele (Siyonistlerin yaydigi) yahudi soykirimi söylentileri üzerine Weissmandel iyice çileden çikar. Bunun üzerine, 1944 yilinin Temmuzunda Siyonist liderlere yazdigi mektupta söyle isyan eder:
 

Neden su ana kadar hiçbir sey yapmadiniz? Bu korkunç ihmalin sorumlusu kim? Siz degil misiniz? Yahudi kardeslerimiz! Sizler olanlari böylesine sogukkanli bir suskunlukla seyredebildiginize göre, insan degilsiniz ve sizler de katilsiniz, çünkü yahudi insanlarinin yok edilmesini su an, su saat durdurabilecek, ya da geciktirebilecek iken kollarinizi baglamis oturuyor ve hiçbirsey yapmiyorsunuz. Sizler kardeslerimiz, Israilogullari, yoksa aklinizi mi yitirdiniz? Bizleri saran cehennemin farkinda degil misiniz? Paralarinizi kimlere sakliyorsunuz? Katillere mi? ⁷⁵

Weissmandel'in sezgileri güçlüydü. Gerçekten de Siyonistler "paralarini katillere sakliyor", yani önceki sayfalarda inceledigimiz gibi Naziler'e büyük finansal destekler veriyorlardi. Bir yahudi devleti kurabilmek için yahudi düsmanlariyla isbirligi yapmanin, onlarin yahudiler üzerinde uyguladiklari baskilari desteklemenin gerektigine inaniyorlardi. Kendi soydaslarina baski yapsinlar diye Naziler'e kolaylikla para verebiliyorlardi.

Siyonizm'in Kendi Içindeki Bölünmeler ya da Iyi Polis-Kötü Polis Oyunu

WZO, genel olarak sosyal demokrat/sosyalist egilimliydi. Buna karsin WZO liderlerinin en yakin iliskiler içinde oldugu ülke her zaman Ingiltere olmustur. (WZO'nun Almanya kolu olan ZVfD'nin Naziler'le olan isbirligi kuskusuz mümkün oldugunca gizli bir biçimde yürütülmüstü). Ancak zamanla WZO içinde muhalif bir kanat gelisti. Bu kanat, örgütte yaygin olan solcu egilime karsin sagci, hatta fasizan egilimlere sahipti ve örgütün Ingiltere'ye olan sempati ve bagliligini benimsemiyordu. Liderligini Vladimir Jabotinsky (solda) adli bir Rus yahudisinin yaptigi bu akim, kisa süre sonra Revizyonist Siyonizm olarak anilmaya baslandi. 1920'lerin ortalarinda baslayan görüs ayriliginin giderek büyümesi sonucunda, Revizyonistler 1933 yilinda WZO'dan ayrilarak Yeni Siyonist Örgüt (New Zionist Organization—NZO) adli kendi örgütlerini kurdular.

Jabotinsky, Filistin'e yapilan yahudi göçüne Arap tepkisi nedeniyle sürekli kisitlamalar koyan Ingiltere'ye karsi sert bir mücadele yürütülmesini savunuyordu. WZO'dan çok daha radikal ve sert bir ideolojisi vardi. Hatta o dönemlerde asiri sagci fikirleri nedeniyle Vladimir Jabotinsky'e "Vladimir Hitler" diyenler vardi. Revizyonist Siyonizmin kurucusu, ideolojisini söyle özetliyordu:

Günümüz ahlak kurallari içinde çocuksu hümanizmin etkisi yoktur. Dünya siyasal yasamini sekillendirecek olgu, sadece ve sadece güçtür. Komsusu ne kadar iyi ve candan olursa olsun, ona inananlar aptaldirlar. Adalete inananlar da aptaldirlar. Adalet, bilegi güçlü olanin ve bu bilegi büyük bir israrla isteklerini gerçeklestirmek için kullananindir.⁷⁶

Jabotinsky gerçekten de 1920'li ve 1930'lu yillarda yükseliste olan Fasizm ve Nazizm'in yahudi versiyonuydu. Bunu ifade etmekten de çekinmiyordu. Betar adli milis örgütünü kurdugunda model olarak Hitler'in SA'larini ve Mussolini'nin Karagömlekliler'ini seçmisti. Betar üyeleri birbirlerini fasist selamla selamliyorlardi. 1930'larin sonlarinda ise Revizyonistler Filistin'deki Araplara ve ilerleyen yillarda da Ingilizlere karsi savasacak olan Irgun Zvei Leumi (Ulusal Askeri Örgüt) ya da kisaca Irgun adli silahli yeralti örgütünü kurdular. Irgun ve 1940 yilinda ondan ayrilan Avraham Stern'in kurdugu LEHI (Lomamei Herut Yisrael—Israil'in Özgürlügü Savasçilari), Araplar'a ve Ingilizlere karsi kanli terör eylemleri gerçeklestirdiler (LEHI, kurucusunun adindan dolayi Stern Çetesi olarak da anilir). Israil'in sagci Likud partisinin iki büyük lideri olan Menahem Begin Irgun'a, Yitzhak Samir'de Stern'e bagli iki aktif teröristti o siralarda.

Siyonizm içindeki bu sag-sol ayrimina bakarak—ki bu ayrim Israil'in kurulusunun ardindan da solcu Isçi partisi ve sagci Likud partisi ayrimiyla sürmüstür—her iki kanadin da kendine uygun müttefikler buldugunu düsünebiliriz. Nitekim resmi tarih de bizlere böyle söylemektedir. Siyonist kaynaklarin anlatimina göre, WZO Ingiltere yaninda taraf tutmus, Revizyonistler ise Ingiltere'ye karsi çikarken, Mussolini ile yakin iliskiler gelistirmistir.

Oysa gerçekler hakkindaki biraz daha detayli bir arastirma, iki taraf arasindaki ayirimin pek inandirici olmadigini gösteriyor. Bunun nedeni, her iki tarafin, özellikle WZO'nun, görünüsteki ideolojisine uymayan ittifaklar kurmus olmasidir. Önceki sayfalarda inceledigimiz WZO-Nazi baglantilari bunun bir örnegidir. Birazdan WZO'nun da aslinda ayni Revizyonistler gibi Mussolini ile baglantilar kurdugunu inceleyecegiz.

Bu durum, iki taraf arasindaki ideolojik ayrima inanmayi pek mümkün kilmamaktadir. Her iki taraf da Fasistler ve Naziler'le çok yakin iliskiler kurduguna göre, bir tarafin sagci ötekinin solcu olmasinin ne anlami olabilir?

Amerikali Ortadogu uzmani Richard Curtiss, editörü oldugu Washington Report on Middle East Affairs dergisinin Haziran 1995 sayisinda yazdigi "Baris Sürecini Öldüren Iyi Polisler ve Kötü Polisler" baslikli makalesinde üstteki soruya tutarli bir cevap öne sürmüstü. Curtiss'e göre Israil'in siyasi tarihindeki iki farkli kanat—Sol Siyonizm ve Revizyonizm—arasindaki ayirim, gerçekte ünlü iyi polis-kötü polis numarasindan baska bir sey degildi.

Curtiss'e göre, iyi polis-kötü polis taktiginin ilk örnekleri, 1940'li yillarda görülmüstü. 16 Eylül 1948 günü Revizyonist Stern örgütünün teröristleri, Birlesmis Milletler'in Filistin arabulucusu olan ve Siyonistlerin isgal politikalarini elestirmesiyle taninan Kont Folke Bernadotte'u Kudüs'te öldürdüler. Yeni kurulmus olan Israil Devleti'nin Basbakani Ben Gurion, Revizyonist militanlarca gerçeklestirilen suikasti lanetledi ve Bernadotte'un BM karargahindaki cenazesine de katilarak taziyelerini sundu. Suikastin sorumlusu olan Stern üyeleri ise kayiplara karistilar. Ancak bir süre sonra bu militanlar ortaya çiktilar, hem de çok ilginç bir biçimde... Bernadotte'u vuran Joshua Cohen adli tetikçi, Basbakan Ben Gurion'un özel korumasi oluverdi birden bire.! Suikast emrini verenlerden Yitzhak Samir ise Mossad'in Avrupa masasi sefligine getirildi. Ben Gurion'un basbakanliginin sürdügü bu dönemde, Samir'in de katkisiyla, çok sayida "Israil düsmani" Mossad ajanlarinca Avrupa'da öldürüldü.
 

Vladimir Jabotiniskiy'nin takipçileri, 1930 ve 1940'lı yıllarda Filistin'de kurdukları Irgun ve Stern gibi örgütlerle çeşitli terör eylemleri gerçekleştirdiler. Siyonizmin kötü polisi rolü, Revizyonistlere devredilmişti.  Irgun'un en önemli liderlerinden bir, 30 yıl sonra Başbakanlık koltuğuna oturacak olan Menahem Begin'di. Begin, yanda 1848 yılındaki ateşli bir mitingi sırasında.

Tüm bunlarin tek bir açiklamasi vardi: Ben Gurion'un Bernadotte için döktükleri ancak timsah gözyasiydi. Israil'in Isçi Partili Basbakani, Revizyonist militanlarin gerçeklestirdigi suikastten gerçekte son derece memnundu. Yalnizca, dünya kamuoyuna "iyi polis-kötü polis" numarasi yapiyordu.

Richard Curtiss, Revizyonist Siyonistler ile sol-kanat Siyonistler arasindaki bu tür danisikli dövüslerin Israil devletinin tarihindeki baska örneklerine de deginiyor. Bunlara 8. bölümde yeniden deginecegiz. Bizim buradaki amacimiz, neden 1930'li yillarda Siyonist hareketin içinde ayri bir fraksiyon dogdugu ve bu ayri görüntüye ragmen her iki tarafin da Naziler ve Fasistlerle isbirligi yaptigidir.

Bu sorunun cevabi, Ingiltere'dir. Çünkü iki taraf arasindaki tek gerçek ayrim—iki taraf da Nazi ve Fasistlerle isbirligi yaptigina göre—Ingiltere'ye karsi olan tavirlaridir. Filistin'in yönetimini elinde bulunduran Ingiltere 1930'larin ortasindan itibaren Arap tepkisi nedeniyle yahudi göçüne kisitlamalar getirmis ve bu da Siyonistleri çileden çikarmisti. Ingiltere'ye karsi bir seyler yapmak gerekiyordu. Ama bu büyük güç tamamen küstürülürse, bu kez Siyonizm büsbütün bataga saplanabilirdi. Bu nedenle Siyonizm Ingiltere'ye karsi iyi polis-kötü polis oyununu oynadi ve WZO Ingiltere ile iyi iliskilerini korurken, Jabotinsky'nin ögrencileri Ingiliz hedeflerini bombalamaya basladilar. WZO bu saldirilarin "gözü dönmüs fanatikler" tarafindan düzenlendigini ve aslinda Siyonistlerin hep Ingiltere yanlisi oldugunu söylüyordu. Ingiltere bu nedenle Siyonizm'e tepki vermedi ama Revizyonistlerle ugrasmaktan yorularak Filistin'i terketti. Bu sayede de 1947 yilinda BM karariyla Filistin'in yarisinda bir Yahudi Devleti kuruldu. Iyi polis-kötü polis ittifaki ise yaramisti. Jabotinsky'nin kurdugu NZO'nun 1946 yilinda kendini fesh ederek WZO saflarina yeniden katilmis olmasiyla da iyi ve kötü polisler birbirlerine yeniden kavustular.

Iste Revizyonist Siyonizm ile WZO'nun temsil ettigi sol-kanat Siyonizm arasindaki ayrimin gerçek hikayesi budur. Bu durum, her iki kanadin, Ingiltere disindaki politikalarinin birbiriyle ayni olusundan çok iyi anlasiliyor. Mussolini Italyasi, basta da belirttigimiz gibi bunun en iyi örnegidir.

Mussolini'nin Siyonistlerle Iliskileri

1920'lerin basinda Italya'nin basina geçerek "Fasizm" adini verdigi asiri sagci totaliter bir sistem uygulamaya baslayan Mussolini, Akdeniz'le ve dolayisiyla Ortadogu'yla yakindan ilgileniyordu. Habesistan'i isgal etmesinin nedenlerinden biri, eski Roma Imparatorlugu'nun topraklari üzerinde yeni bir Italyan etkinligi olusturmakti. Bu noktada Mussolini'nin Filistin sorununu görmezlikten gelmesi mümkün degildi. Öyle de oldu. Fasist diktatör, Filistin'le de ilgilendi ve Siyonistlerin safindan yer tuttu. Siyonizmin önemli bir güç oldugunun farkindaydi ve bunun hamiligini Ingiltere'den devralmayi hesapliyordu.

Lenni Brenner, Zionism in the Age of Dictators'da, Mussolini ile Siyonizmin her iki kanadi arasindaki iliskileri ayrintili olarak anlatir. Buna göre, ilginç noktalarin basinda, Mussolini'nin partisindeki yahudiler vardir. Fasist hareketin kuruculari arasinda 5 Italyan yahudisi yer almaktadir. Mussolini ilerleyen yillarda Italyan Ticaret Bankasi Banca Commerciale Italiana'nin basina da bir yahudiyi getirmistir. Mussolini'nin Disisleri Bakanligi'ni yapmis olan iki isim, Sindey Sonnino ve Carlo Schanzar da yahudi asillidirlar.

1920'li yillarin ikinci yarisinda Dünya Siyonist Örgütü (WZO) temsilcileri ile Mussolini arasinda bazi görüsmeler yapilmistir. Ancak bu görüsmelerle ilgili açik tutanaklar yoktur. Mussolini ile görüsmeler yapan Weizmann da bu konuyu ört-bas etmeye çalismistir. Lenni Brenner, Weizmann'in anilarinda Mussolini ile ilgili bilgilerin "kasitli olarak örtülü ve hatta yanlis yönlendirici" oldugunu söyler. Ancak Mussolini ile Weizmann'in oldukça iyi anlastiklarina kusku yoktur. 17 Eylül 1926 günü Weizmann Roma'ya "Duce" ile görüsmeye çagrilmis, Mussolini görüsmede Siyonistlere Filistin'de ekonomik yardim sözü vermis, hemen ardindan da Italyan basininda Siyonizm'i öven yazilar yayinlanmistir. Bir ay sonra bu kez WZO'nun ikinci adami Nahum Sokolow Italyan diktatör ile görüsmüs ve Mussolini'nin Siyonizm'e olan destegini bir kez daha vurgulamistir.

Mussolini, bir kaç yil sonra bir baska Siyonist heyetle görüsmesi sirasinda, Weizmann'la yaptigi görüsmelerin verimini ve Siyonizm'e olan destegini söyle ifade eder:
 

Bir Yahudi Devleti kurmalisiniz. Ben kendim bir Siyonistim ve bunu Dr. Weizmann'a da söyledim. Gerçek bir devletiniz olmali. Ingilizlerin size lütfettigi milli bir ev degil. Bir Yahudi Devleti kurmanizda size yardim edecegim.⁷⁷

Mussolini'nin Revizyonistlerle olan iliskileri ise daha da kapsamli ve verimliydi. Brenner, hem Zionism in the Age of Dictators hem de The Iron Wall: Zionist Revisionism from Jabotinsky to Shamir adli kitaplarinda bu ilginç iliskileri anlatir. Buna göre, Revizyonistler, WZO'dan ayrildiklarinda Ingiltere yerine kendilerine yeni bir müttefik aramislardi. Italya bu is için en uygun adresti. Jabotinsky, Italya ile ittifak içinde yeni bir Akdeniz düzeni hayal ediyordu. 1935'te verdigi bir demeçte, "Biz bir Yahudi Imparatorlugu istiyoruz, Akdeniz'de bir Italyan Imparatorlugu oldugu gibi doguda da bir Yahudi Imparatorlugu olmalidir" demisti... Bu "Yahudi Imparatorlugu" Filistin ile beraber Ürdün'ü de içerecek, Misir'i ve Irak'in da kismen kapsayacak sinirlara sahip olacakti. Kendisini Mazzini ya da Garibaldi'nin yahudi versiyonu olarak görüyordu.

Mussolini de Revizyonistlere büyük sempati duyuyordu. Onlari "Siyon'un fasistleri" olarak tanimlamisti. Kasim 1934'te, Mussolini'nin emriyle, Fasist partisinin milis gücü olan Karagömlekliler'in Civitavecchia'daki askeri egitim merkezinde, Revizyonistlerin milis gücü olan Betar'a özel bir bölüm ayrildi. Betar militanlari bu askeri merkezde Karagömlekliler'le birlikte uzun süre egitim gördüler ve daha sonra Irgun saflarinda savasmak için Filistin'e gönderildiler.

Revizyonistler Fasizm'e iyice isinmislardi. Hareketin önde gelen isimlerinden Abba Achimeir ve Wolfgang von Weisl, Jabotinsky'nin kendi "Duce"leri oldugunu söylüyorlardi. Jabotinsky, ilk Revizyonist Siyonist Kongre'nin Fasist Italya'nin Trieste kentinde yapilmasini istemisti; bunun Bati kamuoyundan fazla tepki toplayacagi düsünüldügü için vazgeçildi. Mussolini, 1935'te sonradan Roma bashahami olacak olan David Prato'yla konusurken sunlari söylemisti: "Siyonizmin basariya ulasmasi için bir yahudi devletine, yahudi bayragina ve yahudi diline ihtiyaciniz var. Bunu en iyi anlayan kisi ise sizin fasistiniz, Jabotinsky." ⁷⁸
 

Vladimir Jabotiniskiy'nin takipçileri, 1930 ve 1940'lı yıllarda Filistin'de kurdukları Irgun ve Stern gibi örgütlerle çeşitli terör eylemleri gerçekleştirdiler. Siyonizmin kötü polisi rolü, Revizyonistlere devredilmişti.  Irgun'un en önemli liderlerinden bir, 30 yıl sonra Başbakanlık koltuğuna oturacak olan Menahem Begin'di. Begin, yanda 1848 yılındaki ateşli bir mitingi sırasında.

Bu arada Revizyonistlerin Hitler'e ve Naziler'e büyük hayranlik duyduk larini da not etmek gerek. Abba Achimeir bir konusmasinda söyle demisti: "Evet, biz Revizyonistler Hitler'e karsi büyük hayranlik besliyoruz. Hitler Almanya'yi kurtarmistir. O olmasa, en geç dört yil içinde ülke yikilirdi." ⁷⁹

Revizyonistlerin Nazi sempatisi dis görünüslerine de yansiyordu. Betar üyeleri kendilerine üniforma olarak Hitler'in SA'larinin giydigi kahverengi üniformanin aynisini yaptirmislardi. 1931 yilinda Amerika'daki Revizyonist yayin organi Betar Monthly söyle yaziyordu: "Bize, Revizyonistlere ve Betar üyelerine 'Hitlerciler' dendiginde hiç rahatsiz olmuyoruz... Eger Herzl bir fasistse ve Hitlerciyse, eger Ürdün'ün her iki yakasinda da bir yahudi çogunlugu istemek Hitlercilikse, öyleyse hepimiz Hitlerciyiz." ⁸⁰

Siyonizmin kötü polisleri olan Revizyonistler, bu sekilde açik açik Hitlercilik oynuyorlardi. Iyi polis WZO ise, önceki sayfalarda inceledigimiz gibi Naziler'le olan baglantilarini son derece gizli ve örtülü bir biçimde sürdürdü. Ayni sey Mussolini için de geçerliydi.

Bu arada Siyonistlerin Hitler ve Mussolini ile eszamanli olarak kurdukla ri iliskiler, bir üçüncü baglanti daha dogurmustu: Francisco Franco. Solcu cumhuriyetçilerle yaptigi iç savas sonucunda 1936'da Ispanya'da iktidari ele geçiren ve Falanjizm olarak bilinen kendi Fasizm versiyonunu uygulamaya koyan Franco, Hitler-Mussolini ikilisinden büyük destek görmüstü. Bu durumda dogal olarak Siyonistler de Franco'nun yaninda saf tuttular. Franco'ya karsi savasan cumhuriyetçiler arasinda çok sayida yahudi oldugu bilinir; ama bunlarin hepsi asimilasyonist yahudilerdi. Oysa, Lenni Brenner'in vurguladigi gibi Siyonistler hiçbir zaman Franco'ya karsi savasan yahudileri desteklememis, aksine bu yahudilere siddetle karsi çikmislardir. Bunun bir nedeni de Franco'nun kimligi olabilir: Türk yahudilerinin gazetesi Salom, 29 Nisan 1992 tarihli sayisinda Franco'nun gerçekte yahudi asilli oldugunu, bir "converso" (Ispanya'daki yahudi dönmelerine verilen ad) ailesinden geldigini yaziyor. Amerikali tarihçi Eustace Mullins de The World Order adli kitabinda Franco'nun yanisira onun en büyük finansörü olan Juan March'in da bir converso oldugunu yazmaktadir.⁸¹

Tüm bunlar, Hitler-Mussolini-Franco triosu ile Siyonistler arasindaki gerçek iliskinin resmidir. Ancak Avrupa'daki asiri sagcilar Hitler ya da Mussolini'den ibaret degildi. Ispanya'dan Avusturya'ya, Polonya'dan Romanya'ya pek çok Avrupa ülkesinde kendilerine Hitler'i ya da Mussolini'yi örnek alan ve giderek de güçlenen fasist güçler vardi. Bu, Siyonizm için yeni müttefikler anlamina geliyordu.

Avusturya, Romanya ve Japon Antisemitleriyle Ittifaklar

"Siyonizm dostu" Dollfus, 1930'larin ortalarindan itibaren antisemit kanunlar çikarmaya baslamisti. Yahudilerin hükümet kademelerinde ve üst düzey resmi görevlerde bulunmalari yasaklandi. 1935 yilinda hükümet bundan böyle okullarda yahudi çocuklarin hiristiyanlarla birlikte egitim göremeyeceklerini açikladi. Asimilasyonist yahudiler dogal olarak bu gettolastirma kararina tepki gösterdiler. Avusturya parlamentosuna seçilebilmis tek yahudi ve Siyonist hareketin de liderlerinden biri olan Robert Stricker ise karardan dolayi Siyonistlerin ne denli sevindiklerini hükümete bildirmisti. Tüm bu olaylar üzerine asimilasyonistler Bati kamuoyunun dikkatini çekebilmek için ülkede tehlikeli bir antisemitizm gelistigini duyurdular. Ancak kisa bir süre sonra Avusturya Siyonist Federasyonu'nun yayin organi Der Stimme "Avusturya'da yahudilere baski yapildigi iddialarini kesinlikle yalanliyoruz" diyerek antisemit hükümete arka çikti. Brenner'in yazdigina göre, Avusturya hükümeti, yahudiler üzerine yeni hukuki kisitlamalar getirdigi günlerde, Siyonistlerin destegi sayesinde ihtiyaç duydugu bazi ekonomik yardimlara kavusabilmisti.

Benzer seyler Romanya'da da yasanmisti. Yahudiler nüfusun % 5.4'ünü olusturuyorlardi. Ülkede oldukça eskilere dayanan bir antisemitizm gelenegi vardi ve II. Dünya Savasi öncesi atmosferde bu yahudi düsmanligi iyice kabardi. 1920'lerde antisemitler yahudilere fiili saldirilar düzenleyecek kadar ileri gitmeye baslamislardi. 1933'te Hitler'in iktidara gelisiyle birlikte ise antisemitler tümüyle saldirgan bir egilim içine girdiler.

Romanya'daki antisemitizm, liderligini Corneliu Codrenau'nun yaptigi Archangel Michael Lejyonu adli fasist parti tarafindan körükleniyordu. Partinin Demir Muhafizlar adi verilen bir milis gücü vardi. Demir Muhafizlar 1929 ve 1932 yillarinda yahudilere karsi çesitli sokak saldirilari düzenlemislerdi. Hitler'in iktidarinin etkisiyle de güçleri giderek artti. Bu noktada yahudi liderlere düsen sey, antisemitizm aleyhinde ciddi bir kampanya baslatmak ve anti-fasist güçlerle siyasi ittifak yapmakti. Oysa hiç de öyle olmadi. Yahudi liderlerin çogu Siyonistti. Ve Brenner'in yazdigina göre, "Romanya'daki Siyonist hareketin hiçbir kanadi, antisemitizme karsi hiçbir mücadele vermedi." ⁸³ Aksine, WZO liderleri antisemitizmin ülkede iktidara gelmesinin faydali olacagini, bu sayede Ha'avara'nin bir benzerini de Romanya'da uygulayabileceklerini düsünüyorlardi. Antisemitler "Jidanii in Palestina!" (Yahudiler Filistin'e!) sloganinidillerine dolamislardi. Ayni siralarda ise WZO liderleri, "Romanya'ya, sinirlari içindeki çok fazla sayidaki yahudiden kurtulmasi için yardimci olmak"tan söz ediyorlardi.⁸⁴ 1941 yilinda Demir Muhafizlar Bükres'te yahudilere karsi kanli bir saldiri düzenlediler. 2 bin yahudi öldürüldü. Bunlarin 2 yüz tanesinin bogazi kesilmisti. Ama Siyonistlerden yine de hiçbir tepki gelmedi.

Avusturya, Romanya gibi örneklerin yanisira, Siyonizm-antisemitizm ittifaki Uzakdogu'ya kadar uzandi. Uzakdogu'nun en önemli fasist gücü, I. Dünya Savasi'nin hemen ardindan yayilmaci politikalar izlemeye baslayan ve bir süre sonra da Hitler-Mussolini paktina katilan Japonya'ydi. Japon rejimi ile Naziler'in arasi o kadar iyiydi ki, Hitler bu Uzakdogulu irka "fahri Aryan'"lik ünvani bile vermisti. Hitler'in Avrupa'da kurmayi hayal ettigi Yeni Düzen'in Uzakdogu versiyonunu da Japonya kurma iddiasindaydi.

Siyonistlerin Japonya ile ittifak aramalarina neden olan sey ise Japonya'nin 1931'de Çin'in Mançurya bölgesini isgal etmesiydi. Mançurya'da büyük bir yahudi cemaati yasiyordu ve Siyonistler, Hitler ile yaptiklari ittifakin bir benzerini Mançurya yahudilerini göç ettirebilmek için Japonlarla yapabileceklerini düsünmüslerdi. Öyle de oldu, Japonya'nin isgal altindaki Mançurya'da kurdugu "Mançukuo" rejimi, Siyonizm'in Uzakdogu'daki isbirlikçisine dönüstü.

Lenni Brenner, Japon yönetiminde, özellikle orduda yaygin bir antisemitizm olduguna dikkat çekiyor.⁸⁵ Japon generalleri, tüm dünyayi saran bir "yahudi komplosu" olduguna inaniyor ve yerel yahudileri de bu komplonun ajanlari olarak algiliyorlardi. Bu nedenle Mançurya'daki yahudilerden bir an önce kurtulmak istiyorlardi. Çözüm olarak da Hitler'le ayni yolu izlemeyi, yani Siyonizm'e destek olmayi düsündüler.
 

Avusturya'nın antisemit diktatörü Engelbert Dollfuss, Dünya Siyonist Örgütü lideri Nahum Sokolow tarafından "Siyonizmin yahudi olmayan dostlarından biri" olarak tanımlanmıştı. Solda, Dollfuss'un cenaze töreni.  Mançurya'da kurulan Japon kuklası Mançukuo hükümeti, Siyonistlerin ilginç antisemit müttefiklerinden biriydi. Sagda, Mançukuo'nun "İmparatoru" Pu Yi

1937 yilinin Araliginda Mançurya'nin Harbin kentinde Uzakdogu Yahudi Konseyi tarafindan bir konferans toplandi. Konferans, asil olarak Harbin'de ki Siyonistlerin lideri olan Abraham Kaufman tarafindan organize edilmisti. Duvarlarda Japon, Mançukuo ve Siyonist bayraklari yanyana asiliydi. Jabotinsky'nin kurdugu Siyonist Betar örgütüne bagli bazi yöneticiler de "seref misafiri" olarak toplantiya katilmislardi. Seref misafirleri arasinda Japon Istihbarat Servisi'nden General Higuchi, antisemit Beyaz Muhafizlar örgütünden General Vrashevsky ve Mançukuo'daki Japon kuklasi yönetimin üst düzey yetkilileri de vardi. Konferans sonucunda önemli bir karar alindi ve dünyanin dört bir yanindaki büyük yahudi örgütlerine duyuruldu. Kararda Mançurya Siyonistlerinin "Asya'da Yeni Düzen'in kurulmasi için Japonya ve Mançukuo yönetimleri ile isbirligi" yapacaklari yaziliydi. Japonya buna karsilik Siyonizm'i ulusal yahudi hareketi olarak taniyacak ve destekleyecekti. Nitekim kisa bir süre sonra Mançukuo yönetimi ile Betar arasindaki iliskiler iyice gelisti Betar üyeleri, antisemit rejimin hemen her davetinde ve kutlamasinda boy gösteriyorlardi.⁸⁶ Asya'daki Yeni Düzen de, diger "Yeni Düzen"ler gibi yahudi önde gelenleri ile isbirligi içinde gelisiyordu.

Mançurya'daki bu ilginç ittifakin sonucunda çok büyük bir sey elde edilemedi. Ancak çok az sayida Mançurya yahudisi Filistin'e transfer edilebildi. II. Dünya Savasi'nin sonlarinda Kizilordu Mançurya'ya girdiginde diger Japon isbirlikçileri ile birlikte Kaufman'i ve diger bazi Siyonistleri tutuklayarak Sibirya'ya sürdüler.

Polonya Antisemitleri ve Siyonistler

Lenni Brenner Polonya antisemitleri ile Siyonistler arasindaki iliskileri ayrintili olarak anlatiyor. Buna göre, ilk temas, 1925 yilinda antisemit Basbakan Wladyslaw Grabski ile ülkedeki Siyonist hareketin iki önemli ismi Leon Reich ve Osias Thon arasinda gerçeklesmisti. Temaslar sonucunda Ugoda adi verilen bir pakt anlasmasi imzalandi. Pakti imzalayan kisi, yani Siyonistlerin yeni müttefiki, antisemit Basbakan Wladyslaw Grabski idi. Grabski Amerika'dan ekonomik destek bulma ümidindeydi ve Siyonistlerle yaptigi anlasmanin bu konuda kendisine yardimci olacagini düsünmüstü. Siyonistler ise kendilerince önemli kazançlar elde etmislerdi. Ordudaki yahudiler için özel koser mutfaklar kurulacak ve okullarda yahudi ögrenciler cumartesi günleri yazi yazmak zorunda birakilmayacaklardi. (Yahudi dininde cumartesi günü is yapmak yasaktir). Lenni Brenner, antisemit Basbakan ile yaptiklari bu anlasma nedeniyle Reich ve Thon'un bazi yahudilerce hain olarak görüldügünü yaziyor.⁸⁷

Ancak bu pakt uzun ömürlü olmadi çünkü Mayis 1926'da iktidar askeri bir darbe ile degisti. Iktidara el koyan Josef Pilsudski bir dikta rejimi kurdu. Pilsudski de önceki lider gibi bir antisemitti ve yine Siyonistlerle yakin iliskiler kurdu. 26 Ocak 1934'de Pilsudski Hitler ile on yillik bir baris ve dostluk anlasmasi imzaladi. Siyonistlerle olan dostlugu ile 12 Mayis 1935'teki ani ölümüne kadar sürdü. Pilsudski'nin ölümü üzerine Siyonist hareketin önde gelenlerinden Osias Thon ve Apolinary Hartglas Filistin'de diktatörün anisina bir "Pilsudski Ormani" kuracaklarini ilan etmislerdi. Filistin'deki Revizyonistler ise diktatörün adina bir göçmen merkezi kuracaklarini açikladilar.⁸⁸

Pilsudski'nin ölümünden sonra ülkedeki antisemitizm daha da gelisti. Ordudaki albaylar arasinda güçlü antisemitik egilimler vardi. En fanatik antisemitler ise Naras (Nasyonalist Radikaller) adli Nazi hayrani asiri sagci partide toplanmisti. 1930'larin son yillarinda yahudilere Naras tarafindan organize edilen saldirilar basladi. Solcu asimilasyonist yahudi örgütü Bund, Naras'a karsi mücadele etmek için sokak birlikleri olusturuyor ve bir yandan da propaganda yolunu kullaniyordu. Oysa Siyonistler hiçbir zaman Naras'a karsi herhangi bir tepki göstermediler.

Çünkü Naras'in söyledigi seyler islerine çok yariyordu. Naras militanlarinin en sik kullandiklari sloganlardan biri, "Moszku idz do Palestyny!", yani "Yahudiler Filistin'e!" seklindeydi. Lenni Brenner, Polonya'daki yahudilerin Siyonizm'e ilgi göstermeyislerinin en önemli nedenlerinden birinin, Siyonizm'in Naras tarafindan tesvik edildigini görmeleri oldugunu yaziyor. Brenner, ayrica ordudaki antisemit albaylarin da en az Naras kadar "philo-Zionist" (Siyonizm taraftari) olduklarina dikkat çekiyor.⁸⁹

Antisemitlerin Siyonizm taraftari oldugu kadar, Siyonistler de antisemitizm taraftariydilar. Ülkedeki en önde gelen Siyonist liderlerden biri olan Yitzhak Gruenbaum Polonya'da "bir milyon kadar fazla yahudi yasadigini" ve bu yahudilerin "ülkeye fazla yük" olduklarini söylemisti. Filistin'deki Revizyonist hareketin önderlerinden biri olan Abba Achimeir ise daha da ileri giderek günlügüne su inanilmaz cümleyi yazmisti: "Bir milyon kadar Polonya yahudisinin öldürülmesini çok isterdim. Belki bu sayede bir getto içinde yasadiklarinin farkina varabilirler." ⁹⁰

Stern Çetesi'nin Naziler'le Askeri Ittifak Girisimi

Örgütün oldukça iddiali hedefleri vardi. Avraham Stern'in 18 prensibinde belirtildigine göre, hedeflerin basinda; Eski Ahit'in Tekvin bölümünde belirtilen topraklar—yani "Nil'den Firat'a" kadar—üzerinde kurulacak bir Yahudi Devleti, bu topraklardan Araplarin sürülmesi ve Kudüs'teki Hz. Süleyman Mabedi'nin yeniden insa edilmesi geliyordu.

Stern Ingiltere'ye karsi mücadele kararinda oldugu için, bir an önce Ingiltere'nin düsmanlariyla ittifak yapmayi düsündü. Eylül 1940'ta, Irgun'dan ayrilmalarindan yalnizca bir-kaç hafta sonra, Kudüs'teki bir Italyan ajani ile baglantiya geçtiler ve Mussolini'nin bir yahudi devleti kurulmasi hedefine aktif olarak yardim etmesi karsiliginda, fasist Italya ile askeri ittifak yapmayi önerdiler. Ancak Italyanlar örgütün gücünü pek önemsemedikleri için somut bir sonuç alinamadi. Bunun üzerine Stern, örgütün önde gelenlerinden Naftali Lubentschik'i Beyrut'a Almanlar'la görüsmesi için yolladi. Lubentschik burada Rudolf Rosen ve Otto von Henting adli iki Nazi ile baglanti kurdu ve Lubentschik Naziler'e oldukça kapsamli bir askeri ittifak önerisi sundu.

Lubentschik'in Stern örgütü adina Naziler'e yaptigi bu teklifin metni, savas sonrasinda Türkiye'deki Alman Büyükelçiligi dosyalarinda bulundu. Bu nedenle belgeye "Ankara Belgesi" denmistir. Ankara Belgesi'nin bir kopyasi, daha sonra III. Reich'in gizli arsivlerini arastiran Alman tarihçi Klaus Polkhe tarafindan da ortaya çikarildi. Buna göre, 11 Ocak 1941 tarihinde, Siyonist Stern Örgütü, Nazi yönetimine resmi bir askeri antlasma öneriyordu. Belgede özetle sunlar yaziliydi:
 

 1- Yahudi kitlelerin Avrupa'dan çikarilmasi Yahudi Sorununun çözümü için ön kosuldur; ancak bunun gerçeklesebilmesi, bu kitlelerin yahudi halkinin anavatani olan Filistin'e yerlestirilmesine ve tarihi sinirlari içinde bir yahudi devletinin kurulmasina baglidir. Dolayisiyla Alman düsüncesine uygun olarak Avrupa'da kurulacak olan Yeni Düzen ile, yahudi ulusal hedefleri arasinda ortak çikarlar olusturulabilir. 2- Yeni Almanya ile Ibrani alemi arasinda bir isbirligi mümkündür. 3- Ulusal ve totaliter temelde tarihi bir Yahudi Devleti'nin Alman Reich'iyla yapilacak bir anlasma çerçevesinde kurulmasi gelecekte Ortadogu'daki güçlü Alman çikarlari açisindan da gereklidir.

Bu düsüncelerden yola çikarak Filistin'deki Ulusal Askeri Örgüt (Stern-Irgun Örgütü), Israil Özgürlük hareketinin yukarida belirtilen ulusal hedeflerinin Alman Hükümeti tarafindan taninmasi kosuluyla, savasta Almanya'nin yaninda aktif olarak yer almayi teklif eder.⁹¹

Aralik 1941'de Stern, bu kez örgütün önemli isimlerinden Nathan Yalin-Mor'u Naziler'le kontak kurmasi için Türkiye'ye yolladi. Ancak Yalin-Mor yolda tutuklandi ve planlanan görüsme gerçeklesmedi. Brenner'in belirttigi gibi Naziler'in bu teklife nasil bir cevap verdigine dair arsivlerde herhangi bir bilgi bulunamamistir. Büyük olasilikla Naziler, Stern'i küçük ve etkisiz bir örgüt olarak görmüs ve öneriyi fazla dikkate almamislardir. Ancak burada önemli olan, Siyonist bir örgütün Naziler'e, hem de sözde "yahudi soykirimi"nin baslangiç tarihi oldugu söylenen 1941 yilinda, askeri bir ittifak önerebilmis olmasidir. Naziler'in kurmak istedikleri Yeni Düzen ile yahudiler arasinda önemli ortak çikarlar oldugunu söyleyen Stern'in mantigi, kuskusuz atlanmamasi gereken bir noktadir. Yalin-Mor, örgütünün Naziler'le isbirligi aramasinin ardinda yatan mantigi, 1942'de, savasin en kizgin oldugu günlerde söyle özetlemistir: "Yahudileri yiginlar halinde göçe razi etme projemiz, Almanya'nin hedeflerinden biri olan, Avrupa'yi yahudilerden temizleme amacina uygun düsüyordu." ⁹²
 

Siyonist kamp içindeki en radikal fraksiyon olan Stern, yalnızca Arapları değil, İngiliz manda yönetimini de hedef alıyordu. Yanda bunun bir örneği; yıl 1947, İngiliz askerleri Stren'in bombalandığı bir binanın enkazını temizliyorlar. İngiltere'ye karşı yürüttüğü bu mücadele ve aşırı sağcı ideolojisi, kısa sürede Stern'i Naziler'le askeri ittifak arayışına yöneltti.

Bir diger önemli ve ilginç nokta da Ankara Belgesi'nin Naziler'e verildigi siralarda Stern'in en üst bir kaç yetkilisinden birisi olan bir kisinin kimligidir:
 

Yitzhak Samir!... Evet, Naziler'e askeri ittifak öneren örgütün basinda, 1977-1992 yillari arasindaki Likud iktidari sirasinda Israil'de önce Disisleri Bakanligi sonra da Basbakanlik yapacak olan Yitzhak Samir vardir. 1940'li yillarda, ayni hocasi Menahem Begin gibi eli kanli bir terörist olan Samir, Ankara Belgesi'nden bir kaç yil sonra da Ingiliz ve Arap hedeflerine düzenleyecegi kanli saldirilar ile adini duyuracaktir.

Samir'in Stern'in Naziler'le ittifak çabalarindaki rolünün ne oldugu kuskusuz önemli bir konudur. Samir yillar sonra Ankara belgesinin ortaya çikmasiyla birlikte kendisine yöneltilen sorulari cevapsiz birakmistir ama konuyla ilgili hemen her kaynagin kabul ettigi gibi Stern'in Naziler'e yaptigi teklifin arkasindaki bir kaç önemli beyinden birisi odur. Lenni Brenner, Adolf Hitler'in müttefiki olmaya çalismis bir kisinin Yahudi Devleti'nde Basbakanlik koltuguna oturmus olmasinin tarihin ilginç çeliskilerinden biri oldugunu söylüyor.

Yitzhak Samir'in bu kirli sicili, ilk defa 1989 yilinda kendi yurttaslari tarafindan da ögrenildi. Ankara Belgesi ile ilgili öykünün Israil'in en büyük gazetelerinden biri olan Jerusalem Post'ta yayinlanmasi tam manasiyla bir sok yasanmasina sebep oldu. Bu "sakincali" iliskiler üzerine konusma yasagi, ilk defa delinmis oluyordu. Hem de bir yahudi basin organi tarafindan. Jerusalem Post'un bu haberi, 11 Mart 1989 tarihli Zaman gazetesi araciligiyla bizim basinimiza da yansimisti. Haberin basligi, "Israil'de Gerçege Ilk Adim, Samir-Nazi Isbirligi Ortaya Çikarildi" idi. Zaman'in Jerusalem Post'u ana kaynak olarak gösterdigi bu haberde, önemli bazi bilgiler yer aliyordu: Örnegin, Siyonizm-Nazizm isbirliginin ilk defa yazili olarak 1989 yilinda ortaya konabildigi, bu tarihe kadar, bu konudan bahsedilmesinin, yani Siyonistler ile ileri gelen Nazi devlet adamlarinin arasindaki isbirligini gündeme getirmenin Israil Devleti tarafindan yasaklanmis bir konu oldugu yazilmisti.

Bugün konuyla ilgili kitaplarin önemli bir kisminda Ankara Belgesi'nden söz edilir. Ancak çogu yazar, en basta da yahudi yazarlar, Stern-Nazi iliskisinin tarihin anlasilamaz cilvelerinden biri olarak yorumlar. Örnegin Israil ordusundan emekli subay Yehoshafat Harkabi Israel's Fateful Hour adli kitabinda, bu olayi "yahudi tarihinin anlasilamaz bir kesiti" olarak tarif eder. Oysa olayin hiçbir yönü "anlasilamaz" degildir. Bu tür yorumlar yapilmasinin nedeni, çogu kisinin Nazi-Siyonist ittifaki ile ilgili olarak yalnizca Stern'in girisiminden haberdar olusudur. Çünkü bir tek Stern dosyasi kamuoyuna açikça anlatilmistir. Önceki sayfalarda inceledigimiz WZO-Nazi iliskileri ise hala çok kimse tarafindan hiç duyulmamistir. Bu sayede Israil liderleri ya da çagdas Siyonistler Ankara Belgesini "ilginç bir paradoks" diyerek geçistirebilmektedirler. Çünkü ne de olsa Stern asiri radikal ve Naziler'e sempati duymasi dogal karsilanabilecek kadar asiri sagci bir örgüttür. Siyonizmin kötü polisidir bir baska deyisle. Oysa ayni geçistirmeyi "sosyalist" WZO için, iyi polis rolü oynayan Weizmann, Ben-Gurion ve benzerleri için söylemek mümkün degildir kuskusuz.

Biz, önceki sayfalarda incelediklerimiz sonucunda, en "solcu" Siyonistin bile aslinda fasist egilimli oldugunu, çünkü Siyonizm'in kendisinin bir tür fasizm ve irkçilik oldugunu ve dolayisiyla yalnizca Stern gibi radikal bir fraksiyonun degil, tüm Siyonist hareketin Naziler ve benzeri fasistlerle isbirligi yaptigini biliyoruz. Stern, buzdaginin yalnizca görünen kismidir.

Buzdaginin görünmeyen kismini önceki sayfalarda incelemistik. Bu konuda göz atilmasi gereken son bir kaynak, ayni Brenner gibi "anti-Siyonist" bir yahudi olan Hannah Arendt'in Eichmann in Jerusalem adli kitabidir. Arendt, Adolf Eichmann'i merkez alarak Nazi-Siyonist isbirliginin daha önce degirmedigimiz bazi yönlerine deginir çünkü.

Adolf Eichmann'in Öyküsü

Arendt, kitabinda asil olarak, Nazi Subayi Adolf Eichmann'in (ya da ona benzer bir figüranin), 1960 yilinda Mossad ajanlari tarafindan Arjantin'de yakalanip Israil'e götürülmesiyle kurulan mahkemeyi ve Eichmann'in mahkemedeki ifadelerini konu edinir. Önceki sayfalarda da bir kaç kez degindigimiz Eichmann çok önemli bir isimdir, çünkü Gestapo sefi Heydrich'in emri altinda "Yahudi Sorunu"nu çözmekle özel olarak görevlendirilen kisidir. Israil Devleti, Eichmann mahkemesi yoluyla, tüm dünyaya sözde yahudi soykiriminin ve Naziler'in kendilerine verdikleri zararlarin (!) propagandasini yapmistir. Oysa Adolf Eichmann'in ilginç bir hikayesi vardir ve bu hikaye, Israillilerin propagandalari ile hiç mi hiç uyusmamaktadir.

Arendt, kitabinda sik sik resmi tarihin kabullerini tekrar etse de, zaman zaman bazi ilginç gerçeklere de deginir. Ilk olarak, kitabin hemen girisinde, Naziler'in 1935'te yayinladiklari Nuremberg Kanunlari'ndaki ilginç hükme dikkat çeker: Kanunlar, önceki sayfalarda degindigimiz gibi yahudileri Alman toplumundan tümüyle izole etme amacina yöneliktir. Arendt, bunun "Israil Evi'nin birligini korumaya çalisan" yahudiler açisindan hiç de olumsuz bir sey olmadigini söyleyerek, Israil'de de bugün ayni kanunun—yazili olmasa da—geçerli oldugunu, bir yahudinin bir "goyimle" (yahudi olmayan) evlenmesi ya da iliskiye girmesinin yasak kabul edildigini hatirlatir.⁹³

Arendt, ilerleyen sayfalarda Eichmann'in geçmisinden söz ederken de ilginç bilgiler vermekte, onun gençliginde hiçbir zaman antisemit olmadigini, hatta bazi yahudilerle çok yakin iliskileri oldugunu (örnegin Avustrian Vacuum Oil Company'nin müdürü olan yahudi Bay Weiss'le) anlatir. Arendt'in bildirdigine göre Eichmann, masonluga da ilgi duymus, bir süre Schlaraffia Locasi'na gidip-gelmistir.

Ama Eichmann'in asil görevi, 1934 yilinda SS'ler içinde kurulan özel ve gizli bir bölüm olan SD'ye girmesiyle baslar. SS sefi Himmler'in kurdurdugu SD, bir istihbarat servisidir ve Gestapo sefi Heydrich tarafindan yönetilmektedir. Eichmann, kisa süre sonra servisin "yahudi departmani"na girer ve zamanla da bir "yahudi uzmani" olur. Eichmann bu yillarda Almanya'daki Siyonist liderlerle ilk görüsmelerini yapar.⁹⁴ Arendt, o dönemde Eichmann'in bir de Theodor Herzl'in yazdigi Der Judenstaat (Yahudi Devleti) adli kitabi okudugunu, kitaptan çok etkilendigini ve böylece Siyonizm'i benimsedigini söyle anlatiyor:
 

Eichmann, Albert Speer'in kendine verdigi Der Judenstaat'i okuduktan sonra Siyonizm'e baglandi. O tarihten sonra, sik sik yahudi sorununa 'siyasi çözüm' aranmasi gerektigini savunmaya basladi ve 'amacim, yahudilere, ayak basabilecekleri saglam bir toprak verebilmektir' dedi. Bu düsüncelerini de, brosürler dagitarak ve sözlü telkinlerde bulunarak diger SS'ler arasinda yaymaya basladi. Ibranice ögrendi. Daha sonra Siyonizm'in temel eserlerinden biri olan Adolf Böhm'ün History of Zionism adli kitabini da okudu. Hayati boyunca gazeteden baska bir sey okumamis biri için oldukça büyük bir basariydi.⁹⁵

Eichmann'in Siyonizm'e olan bu yakinligi, Siyonistlerin hedefleriyle Nazi amaçlari arasindaki paralelligi görmesinden kaynaklaniyordu. Siyonistler de ayni Naziler gibi tüm yahudileri Reich sinirlarindan çikarmak istiyorlardi. Bu Naziler için Reich'in Judenrein ("yahudiden arindirilmis") olmasi anlamina geliyordu; ayni sey Siyonistler için bir Yahudi Devleti demekti. Eichmann, bu nedenle Yahudi Devleti'nin kurulmasina destek vermenin önemini vurgulayarak, "amacim, yahudilere, ayak basabilecekleri saglam bir toprak verebilmektir" diyordu. O dönemde, önceden de degindigimiz gibi Almanya'da yahudi liderler arasinda iki ekol vardi: Siyonistler ve asimilasyonistler. Ikinci grup, yahudilerin Filistin'e gitmesine karsi çikiyor ve Alman toplumu içinde asimile olmalarini savunuyorlardi. Ve Eichmann, Siyonistleri çok sevmis, asimilasyonistlerden ise nefret etmisti:
 

Eichmann'in yakin iliski kurdugu yahudi liderlerin hepsi dönemin ünlü Siyonistleri'ydi. Söyledigine göre, 'yahudi sorunu'na bu kadar yakindan egilmesinin nedeni kendi 'idealizmi'ydi; ve bu Siyonist yahudiler de ayni onun gibi 'idealist' idiler. Buna karsilik asimilasyonistlere hep antipati ile yaklasiyordu... Eichmann'in iliski kurdugu en 'idealist' yahudi ise Dr. Rudolf Kastner olmustu. Ikisi, Macar yahudilerinin yasal olmayan yollardan Filistin'e göç etmesi için isbirligi yapmislardi...⁹⁶

Aslinda Eichmann'in Siyonistlerle paylastigini söyledigi ve "idealizm" diye adlandirdigi sey, irkçilikti. Her iki tarafin da irkçilari, Almanlarin ve yahudilerin bir arada yasamalarini istemiyorlar ve bu nedenle de çok iyi bir asgari müsterekte anlasiyorlardi. Naziler'in Filistin'e yahudi göçü için büyük destek vermesi, buna dayaniyordu.

Eichmann, Siyonistlerle böyle yakin iliskiler kurdugu dönemlerde bir yandan da Alman yahudilerini tedirgin edecek eylemler düzenliyordu. Bagli oldugu SS Güvenlik Servisi SD (Sicherheitsdienst), yahudilerin dükkanlarinin yagmalanmasiyla patlak veren Kristallnacht (Kristal Gecesi) gibi ayaklanmalari kiskirtip organize ediyordu. Amaç, yahudileri asimilasyondan kurtarmak ve göçe ikna etmekti.

1938'de Anschluss gerçeklestiginde (yani Almanya ve Avusturya birlestiginde) Reich'in, dolayisiyla da Eichmann'in gücünün sinirlari daha da büyümüstü. Ve "yahudi isleri sorumlusu" Eichmann, "idealist" uygulamalarina bir yenisini eklemekte gecikmedi. Anschluss'un hemen ardindan yeni bir zorunlu göç kanunu yayinlatti ve "tüm yahudilerin, kendi istekleri ya da vatandaslik haklari göz önünde bulundurulmaksizin göç etmelerini" emretti. 1938 Marti'nda, Avusturya'nin Viyana kentinde, Eichmann kanaliyla SD komutanina, ilk Zorunlu Yahudi Göç Merkezi kurma izni verildi. Daha sonra da, çesitli yerlerde ve Almanya'da benzer göç merkezleri kuruldu. Tüm bu Yahudi Göç Merkezleri'nin yönetiminde Eichmann vardi ve Gestapo komutani basdanisman olarak görev yapti. 18 aydan kisa bir süre içinde Avusturya'dan 150 bin yahudi sürüldü; çogu asamali bir göçten sonra Filistin'e yöneldi. Eichmann bu arada, Siyonist liderlere yahudilerin göç islemleri için kolayliklar gösteriyordu.⁹⁷ "Idealist" Nazi, yahudileri göç ettirme operasyonu ile ilgili olarak daha sonra sunlari söyleyecekti:
 

Ben her iki tarafi da memnun edebilecek bir çözüm ariyordum... Çözüm, dedigim gibi yahudilere üzerine basabilecekleri saglam bir toprak bulmaktan geçiyordu, böylece kendilerine ait bir topraklari olacakti. Ve ben bu yönde çalisiyordum. Bu yönde isbirligi yaptim, çünkü bu hedef, ayni zamanda yahudi halkinin arasindaki bazi hareketlerce de aynen benimseniyordu. Bu yüzden, bunun en uygun çözüm olacagi kanisina vardim. Ülkeden çikmak yahudilerin de yararinaydi; belki bazilari bunu anlamiyorlardi ama öyleydi. Birisinin onlara yardim etmesi, bu isi organize etmeye çalisan aktif yahudi gruplarina destek vermesi gerekiyordu; ben de bunu yaptim.⁹⁸

Eichmann'in bu cümlelerini aktaran Arendt, söyle diyor: "Sözkonusu 'aktif yahudi gruplari', Eichmann gibi 'idealist' olanlar, yani Siyonistlerse, gerçekten de Eichmann, onlara saygi gösterdi, isteklerini dinledi, destek istemelerini kabul etti ve onlara verdigi sözleri tuttu." Arendt, bunlara ragmen, kitabinin ayni sayfasinda, Israil mahkemesinin Eichmann'in Siyonistlerle olan iliskileri üzerinde hiç durmadigini da bildiriyor. Yahudi yazar, Nazi politikasinin yahudi liderlerce benimsenmesine dair sunlari da ekliyor:
 

Hans Lamm, 'Nazilerin yahudi politikasinin, ilk basta Siyonizme uygun düstügü tartisilmaz bir gerçektir' diyor. Gerçekten de bu yillarda Eichmann böyle düsünmektedir. Bu düsüncelerinde yalniz da degildir. Bazi Alman yahudileri, toplumlarinin içinde bulundugu asimilasyon sürecinin, Naziler'in baslattigi 'disimilasyon' süreci ile kirilabilecegini düsünmektedirler... Hitler'in iktidari ele geçirisi, Siyonistler tarafindan 'asimilasyonun sona erisi' olarak görülmüs ve sevinçle karsilanmistir. Dolayisiyla Siyonistlerle Naziler arasinda çesitli isbirlikleri kurulmustur. Siyonistler düsünmüslerdir ki, Nazilerin baslattigi 'disimilasyon' politikasi ve Filisitin'e göç bir arada oldugunda onlar için çok yararlidir ve bu nedenle de 'yahudi kapitalistleri' de devreye sokarak, iki taraf için de karli bir çözüm olusturma yoluna gitmislerdir.⁹⁹

Naziler'in, Siyonistlar tarafından da desteklenen politikası, ülkedeki yahudileri mümkün olduğunca rahatsız ederek göçe zorlamaktı. 9 Kasım 1938 gecesi yahudi ev ve dükkanlarının yağmalanmasıyla gerçekleşen ve kırılan camlar nedeniyle Kristallnacht (Kristal Gecesi) olarak anılan saldırı, bunun bir örneğiydi. Yanda, Kristallnacht'tan geriye kalan bir yahudi dükkanı.

Arendt, Siyonistler'in "yahudi kapitalistleri devreye sokmalari"ndan söz ederken, önceki sayfalarda yogun olarak inceledigimiz bir gerçege, yani Hitler'in büyük yahudi finansörlerden aldigi dev yardimlara isaret ediyor.

Hannah Arendt, ayrica Nazi politikasinin Alman yahudilerini Siyonizmi kabul etmeye hizla ittigini vurguluyor ve o dönemlerde Siyonist yayin organi Jüdische Rundschau'nun tirajinin besbinden kirkbine çiktigina dikkat çekiyor. Arendt, ayrica Eichmann ve diger Nazilerin, yalnizca WZO'ya bagli olan Yahudi Ajansi'yla (Jewish Agency) degil, bagimsiz bazi Siyonist gruplarla da çok iyi iliskiler kurduklarini, "Gestapo ve SS'lerin Siyonistlere çok yardimci olduklarini" söylüyor.¹⁰⁰ Ayni sayfada bildirdigine göre, sözkonusu Siyonistler, Eichmann'in kendilerine karsi oldukça "kibar" davrandigini söylüyorlar. Hatta Eichmann, bir keresinde, "genç yahudilere egitim alani" açmak için bir manastirda yasayan rahibelerin tümünü kovuyor, manastiri bosaltip Siyonist gruba veriyor. Bir baska olayda ise Nazi Subaylari bir Siyonist gruba, "egitim alanlarina" rahat gidebilmeleri için bir tren tahsis ettiklerini söylüyor. (Arendt, Siyonist grubun ne "egitim"i aldiklarini söylemiyor ama anlasilan silahli bir egitim sözkonusu.)

Evet, bu iliskiler ayni önceki sayfalarda incelediklerimiz gibi inanilmasi zor, hayret verici, sasirtici iliskilerdir. Ama hepsi gerçektir. Kuskusuz kendisi de bir yahudi olan Hannah Arendt'in bunlari kabul etmesi ve yazmasi da son derece önemlidir.

Ancak Hannah Arendt, Naziler ve Siyonistler arasindaki tüm bu iliskileri anlattiktan sonra, kitabinda ilginç bir dönüs yapar. Çünkü Arendt'e göre, Naziler ve Siyonistler arasindaki isbirligi, II. Dünya Savasi'nin patlak verdigi günlerde ani bir biçimde kesilmistir. Yazar dönüsümün tarihi olarak 1939 yilini belirler. Bu ani degisikligin nedeni ise Arendt'e göre, Naziler'in yahudi sorununa yeni bir çözüm bulmus olmalaridir. Bu nokta, "yahudi soykirimi"nin baslangicidir.

Ancak bu tabloda bir gariplik vardir. Arendt, kitabinda yaptigi bu açiklamaya samimi olarak inaniyor mu, bilemiyoruz ama, basindan beri Siyonistlerle isbirligi yapmis, hatta Siyonistlerin sagladigi maddi destekle yükselmis bir hareketin neden birden bire fikrini degistirdigine dair ortada hiçbir açiklama yoktur. Naziler neden Siyonistlere ihanet etmek, yani bir anlamda "bindikleri dali kesmek" istesinler? Hem de tam bir Dünya Savasi'na girdikleri, yani büyük bir finansal destege ihtiyaç duyduklari anda? Onlara verilen misyon, yahudileri tedirgin etmek ve göçe ikna etmektir, toplayip hepsini öldürmek degil ki. Öyleyse neden herseyi alt-üst etmislerdir?

Savas Yillari ve Nazi Himayeli Otonom Yahudi Devletleri!...

Bu durumda, Nazi Almanyasi'yla ilgili olarak resmi tarihin disinda bir de gerçek tarih bulundugunu farkettigimize göre, konunun ikinci kismina da dikkatli bakmak durumundayiz. Ikinci kisim, Arendt'in Nazi-Siyonist iliskilerinin kopmasina neden olarak gösterdigi kisimdir; yani Soykirim.

Peki acaba Soykirim'la ilgili olarak bildiklerimiz de resmi tarih degil midir? Onlarin da yeniden ve farkli kaynaklar kullanilarak gözden geçirilmesi gerekmez mi? II. Dünya Savasi sirasinda, gerçekten bir "Yahudi Soykirimi" yasanmis midir?

Bu sorunun cevabini bulmak için, II. Dünya Savasi yillarinda Naziler'in yahudilere karsi ne tür politikalar uyguladigina bakmak gerekiyor. Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem'de, savasin basladigi günlerde, yani 1939'da Naziler'in yahudi politikasindaki birinci evrenin bittigini söyler. Bu birinci evre, Arendt'in deyimiyle "sürgün" evresidir; Naziler Siyonistlerle isbirligi içinde yahudileri Almanya ve Avusturya'dan sürmüs, Filistin'e yollamislardir. Arendt'e göre, savasla birlikte ikinci evre baslamistir, çünkü artik birinci evredeki yöntemin, yani yahudileri Filistin'e sürmenin imkani kalmamistir. Nedeni, Almanya'nin Ingiltere'yle savasiyor olmasidir; artik hiçbir Alman gemisi, Ingilizlerin hakim oldugu denizlerde Filistin'e yolcu tasiyamaz. Hem ayrica Filistin de bir Ingiliz mandasidir. Arendt, bu yeni durumu söyle özetliyor: "Yahudi Sorununun resmi çözümü 'zorunlu göç'tü, ancak bu artik mümkün olamiyordu." ¹⁰¹ Bundan dolayi Nazi politikasinin degistigini söyleyen Arendt, ikinci evrenin "toplama" evresi oldugunu söyler. Yani yahudiler Avrupa'da bir araya getirilip tecrit edileceklerdir. Bu evrenin ardindan üçüncü evre, yani "Nihai Çözüm" (Final Solution) evresi gelecek ve toplanmis olan yahudiler imha edileceklerdir.

Ancak Arendt, kitabinda bu tezine ters düsen bazi gerçekleri de yazmadan edemez. Bu ilginç gerçeklerin gösterdigi sonuç sudur: Naziler, savas sartlari nedeniyle yahudileri Filistin'e göndermeyi basaramadiklari için, yeni bir çözüm arayisina girmis ve küçük ve geçici Yahudi Devletleri kurmayi planlamislardir. Bu, Alman irkini Yahudi irkindan, Yahudi irkini da Alman irkindan ayri tutma seklindeki klasik Siyonist-Nazi hedefinin yeni bir uygulamasindan baska bir sey degildir aslinda.

Nazilerin Yahudi Devleti kurma yönündeki ilk denemeleri, Arendt'in de yazdigina göre, Nisko Plani'dir. Plan, Nazilerin Polonya'yi isgali üzerine Eichmann ve onun bir üstü olan Franz Stahlecker tarafindan gelistirilmistir. Polonya'nin yalnizca bir bölümü Nazilerce isgal edilmistir (kalan kisim Rus isgalindedir) ve bu kisimda yasayan bir milyon yahudinin ne olacagi da Naziler tarafindan düsünülmektedir. Iste bu anda Eichmann ve Stahlecker, sözkonusu Nisko Plani ile ortaya çikarlar. Plan, Polonya'nin Nazi isgali altinda olan ama asil Reich topraklarina dahil sayilmayan Genel Hükümet (General Government) bölgesinde Nazi himayesinde otonom bir Yahudi Devleti kurulmasini öngörmektedir!... Arendt söyle diyor: "Bu, Eichmann'in, 'yahudilere, üzerine basabilecekleri saglam bir toprak bulma' hedefinin geçici bir süre için de olsa gerçeklestirilmesiydi." ¹⁰² Arendt, ayrica planin öteki hazirlayicisi olan Stahlecker'den de söz ediyor ve onun "Viyana'dayken Siyonist liderlerle sikça el sikismaya alismis birisi" oldugunu söylüyor.¹⁰³

Eichmann ve Stahlecker'in plani Heydrich'ten de destek görür ve bir milyon Polonyali yahudi, ülkenin "otonom" bölgesinde toplanarak devletin çatisi atilir. Bölgede Naziler'in himayesinde "Yahudi Yaslilar (Bilgeler) Meclisi" kurulur ve Eichmann da özel bir "göç merkezi" organize eder.¹⁰⁴ SS'ler, otonom bölgeye giden yahudilere söyle derler: "Führer, yahudilere onlara yeni bir yurt verecegine dair söz verdi." Ama savas sartlari nedeniyle Plan fazla etkili olmaz ve gerçek bir Yahudi Devleti kurulamaz. Ama yahudiler bir kez tecrit edilmis ve bir araya getirilmislerdir; savas sonrasinda bunlari toplayip Fiistin'e götürmek Siyonistler için çok daha kolay olacaktir. Arendt'in bildirdigine göre, bu tür otonom yahudi devletleri, Reich'in baska bölgelerinde de kurulmaya çalisilir.

Eichmann'in bir Yahudi Devleti kurma yolundaki ikinci girisimi ise 1941 yilinda gelir. Bu girisim, Madagaskar Projesi olarak adlandirilir; çünkü Avrupa'dan dört milyon yahudinin Madgaskar'a götürülmesini ve adada Nazi himayesinde bir Yahudi Devleti kurulmasini öngörmektedir. Bu proje, aslinda Ingilizler'in daha önceleri gündeme getirdikleri Uganda Projesi'ne benzer. Uganda Projesi, Ingilizler'in bir "yahudi vatani" isteyen Siyonistlere Filistin yerine Uganda'yi önermesiyle gündeme gelmisti. Ingilizler, Filistin'deki Araplarin yaratacagi sorundan çekinerek böyle bir öneri getirmisler, ancak bu Siyonistlerce reddedilmisti. Simdi ayni seyi Naziler denemeye çalismaktadir. Filistin kendi ellerinde olmadigina göre, orayi önerme sanslari yoktur; ancak eski bir Fransiz kolonisi olan Madagaskar'i ele geçirmislerdir ve Siyonistlere bu yeni ilginç teklifi götürmektedirler.

Naziler'in Avrupa içinde otonom Yahudi Devleti kurma çabalarina bir örnek de Heydrich'in Eichmann'in yardimiyla Bohemya ve Moravya'da yaptigi denemedir. Arendt'in anlattigina göre, Heydrich, kendisine Bohemya ve Moravya'nin yönetimi verildiginde, ülkeyi sekiz haftada Judenrein yapacagina söz verir. Bu isi nasil yapabilecegi Eichmann'a sordugunda, Eichmann, ülkede otonom bir Yahudi Devleti kurulmasini önerir. Heydrich kabul eder ve Theresienstadt bölgesindeki tüm yerli Çek nüfusun bosaltilmasini emreder. Bosalan yere ülkedeki yahudi nüfusunun büyük bölümü aktarilir.

Bütün bunlar, Naziler'in yahudileri tecrit etme politikasinin savas yillarinda da, savas öncesi dönemden farkli olmadigini gösteriyor. Savas öncesi dönemdeki politika, Siyonistlerle isbirligi diriltecek bir biçimde tecrit etmek ve Filistin'e göndermekti. Savas sartlari Filistin'e gidisi mümkün kilmadiginda, tecrit yine devam ettirilmis ancak Filistin yerine baska yerlerde geçici "yahudi devletleri" olusturma yoluna gidilmistir. Ve bu politikanin hiçbir yani da Siyonistlere ters düsmemektedir.

Bu noktada soruyoruz: Sizce bu tabloda bir soykirim havasi var midir? Nazi hareketinin en basindan beri Siyonistlerin destegi ile ve onlarla isbirligi içinde gelistigini biliyoruz. Bu isbirliginin 1941 yilinda halen sürmekte oldugu da, Naziler'in Yahudi Devleti kurma çabalarindan açikça anlasilmaktadir. Siyonist Stern örgütünün ayni yil içinde Naziler'e askeri ittifak önermis olmalari da, yahudi soykirimi kavramiyla büyük bir çeliski olusturmaktadir.

Baska ilginç bilgiler de vardir. Mark Weber'in "Zionism and the Third Reich" adli makalesinde yazdigina göre, 1942 yilinda bir gözlemci, Almanya'da resmi izinle çalisan ve Filistin'e gidecek yahudi göçmenlere egitim veren Siyonist bir "kibutz" oldugunu rapor etmistir.¹⁰⁵ Weber, bu Siyonist merkezin muhtemelen 1942'den sonraki yillarda da aktif oldugunu yaziyor. Bir baska deyisle, savas öncesi dönemde Nazi-Siyonist iliskisinin temelini olusturan yahudi göçü politikasi, savas yillarinda da mümkün oldugu ölçüde devam etmistir. Siyonist-Nazi ittifaki hiçbir zaman sona ermemistir.

Bir baska ilginç bilgiyi de Türkiyeli yahudilerin yayinladigi Salom gazetesi vermektedir. Salom'un haberine göre, ilk defa 1990 Subat'inda gün isigina çikan 40.000 sayfalik belgeden olusan Dogu Almanya'nin gizli arsivleri, Nazi Almanyasi'nda bazi yahudilerin ordunun stratejik noktalarinda görev aldigini, ayrica Hitler ile de kisisel dostluklar kurdugunu belgelemistir. Salom söyle yazar: "Nazi Partisi Sekreteri Martin Bormann'in 1942'de yazdigi bir mektup, Almanya'da yasayan ve yahudi kani tasiyan Arilerin, Alman ordusundaki durumlarina ve Hitler ile olan kisisel samimiyetlerine deginiyor." ¹⁰⁶ Kisacasi 1942 yilinda bazi Alman yahudileri—kuskusuz bunlar Siyonistlerdir—Hitler ile kisisel dostluklarini sürdürür durumdadirlar.

 Oysa resmi tarih bizlere, Hitler'in ve üst düzey Naziler'in 1941 yili içinde "yahudilerin fiziksel olarak imhasi"ni planladiklarini ve 1942'nin hemen basinda da bu korkunç plani Nihai Çözüm (Final Solution) adi altinda uygulamaya koyduklarini söylemektedir. Ve bu, tarihin en büyük yalanlarindan biridir.

Soykirim Masali

Yahudi soykirimi masali, 1960'li yillardan sonra bazi revizyonist tarihçilerin ve arastirmacilarin ortaya koydugu bulgularla çürümeye basladi. Önce, Naziler'in 6 milyon yahudi öldürdükleri iddiasinin yalan oldugu ortaya çikartildi; Naziler ellerinde geçen tüm yahudileri öldürmüs olsalar bile bu rakama ulasmazlardi, yahudi nüfusu ile ilgili istatistikler bunu gösteriyordu.

Kisa süre sonra Nazi toplama kamplarindaki öldürme amaçli "gaz odalari"nin da birer tezgah olduguna dair deliller ortaya çikmaya basladi. Bu konudaki çalismalarin en önemlisi, Amerikali mühendis Fred Leuchter'in hazirladigi ve önsözünü ünlü tarihçi David Irving'in kaleme aldigi, The Leuchter Report: The First Forensic Examination of Auschwitz (Leuchter Raporu: Auschwitz'in Ilk Adli Incelenisi) adli rapordu.¹⁰⁷ Fred Leuchter, Amerika'da idam amaçli kullanilan gaz odalari konusunda uzman bir mühendisti. 1988 yilinda, Nazi toplama kamplarinda Soykirim yasanmadigini önü süren ve bu nedenle de Kanada'da mahkeme önüne çikarilan Ernst Zündel, Leuchter ile baglantiya geçti. Zündel, bu "gaz odasi uzmani"ni gidip toplama kamplarinin en ünlüsü olan Auschwitz'deki "gaz odalari"ni incelemeye ikna etti. Leuchter Auschwitz'e, Birkenau ve Majdanek'e gitti, uzun incelemeler yapti ve "gaz odasi" olarak tanitilan yerlerin gerçekten bu amaçla kullanilmis olmasinin imkansiz oldugunu açiklayan ünlü raporunu yazdi.

Daha pek çok arastirmaci ve tarihçi Nazi toplama kamplarinda yahudilerin imha edilmedigini, yalnizca isçi olarak çalistirildiklarini belgeleyen çalismalar ortaya koydular. Buna göre, Naziler hiçbir zaman yahudileri imha etmeyi düsünmemisler, aksine isçi olarak çalistirdiklari bu insanlari hayatta tutabilmek için büyük bir çaba harcamislardi. Toplama kamplarinda yasamlarini yitirmis olan bir kaç yüzbin yahudinin ölüm nedeni ise savas sirasinda patlak veren ve Naziler'in tüm çabalarina ragmen bir türlü önüne geçilemeyen tifüs salginiydi. Naziler bu tifüs salgini ile bas edebilmek için Ziklon B adli dezenfektandan bol miktarda siparis etmisler ve bununla toplama kamplarinin binalarini ve tutuklularin giysilerini dezenfekte etmislerdi. Savas sonrasinda ortaya atilan ve yahudilerin Ziklon B ile toplu olarak öldürüldüklerini öne süren iddia ise gerçegin ustaca çarpitilmasindan baska bir sey degildi. Siyonistler, bu denli dramatik bir hikaye sayesinde, Filistin'de bir Yahudi Devleti kurmak için gerekli olan destegi Bati hükümetlerinden ve kamuoyundan kolayca elde edebileceklerini düsünmüslerdi. Bariz bir "yahudi egemenligi" altindaki Hollywood ise soykirim filmleri yoluyla tüm bir dünyayi II. Dünya Savasi sirasinda bir yahudi soykirimi yasandigina ikna etti.

Kisacasi yahudi soykirimi, tarihin en büyük aldatmacalarindan biriydi. Bu konudaki çok daha ayrintili bilgileri, Soykirim Yalani (yanda) adli kitabimizda bulabilirsiniz.

Bu bölümün basinda, Nazi partisinin Tapinakçi gelenegi koruyan bir örgüt oldugunu, Kabalistik ve masonik okült derneklerinin Naziler'in gerçek kimligini olusturduklarina deginmistik. Ve bir mason locasi niteligindeki Nazi Partisi'ndeki yahudi düsmani görüntünün, Tapinakçi/mason gelenegi ile çelistigini söylemistik. Simdi rahatlikla böyle bir çeliskinin olmadigini, çünkü Naziler'in Tapinakçi gelenege uygun olarak yahudi önde gelenleriyle (Siyonistler) isbirligi yaptiklarini söyleyebiliriz.

Naziler ile Siyonistler arasindaki bu isbirligi, Hitler'in kurma iddiasinda oldugu "Yeni Düzen"in, gerçekten de bölümün basinda degindigimiz gibi yahudi önde gelenleri-mason ittifaki tarafindan kurulan Yeni Seküler Düzen'in (Novus Ordo Seclorum) bir türevi oldugunu gösteriyor. Dini otoriteye karsi ortaya çikan her seküler düzen gibi Naziler'in Yeni Düzen'i de, son tahlilde yahudi önde gelenlerine ve onlarin yürüttügü Mesih Plani'na hizmet için var edilmistir.

 Bunlarin yanisira, Nazizmin Tapinakçi kökeni, belki Naziler'in adeta bir "homoseksüeller kulübü" olusuna da ilginç bir açiklama getirebilir. 2. bölümde inceledigimiz gibi Tapinakçilar'in belirgin özelliklerinden biri, homoseksüel oluslariydi ve bu özellik Tapinakçi gelenegi koruyan örgütler tarafindan israrla sürdürülmüstü. Tapinakçi gelenekten dogan Nazi partisi ise gerçekten de az önce dedigimiz gibi bir "homoseksüeller kulübü" görünümündedir: Hitler'in homoseksüel egilimleri ve baska cinsel sapkinliklari oldugu bilinmektedir. Ayrica Ernest Roehm, Hermann W. Goering, Rudolf Hess, Von Neurath, Von Fritsch gibi Nazi önde gelenleri de homoseksüeldir.¹⁰⁸

Bu arada, Siyonistler ve Naziler arasindaki isbirligi, Siyonistlerin, kendi irklarina karsi (bir Soykirim olmasa da) siddet ve baski uygulamaktan, onlari yurtlarindan sürmekten çekinmediklerini göstermektedir. Ilginç olan, yahudi önde gelenlerinin kendi irklarina karsi uyguladiklari bu zulme, Kuran'da da dikkat çekilmesidir. Bakara Suresi'nde, Israilogullari'nin "birbirlerini öldürmekte ve birbirlerini yurtlarindan çikarmakta" israrli davrandiklari söyle anlatilir:
 

Hani sizden (Israilogullarindan) 'Birbirinizin kanini dökmeyin, birbirinizi yurtlarinizdan çikarmayin' diye söz almistik. Sonra sizler bunu onaylamistiniz, hala da buna sahitlik ediyorsunuz. Sonra yine siz, birbirinizi öldürüyor, bir bölümünüzü yurtlarindan sürüp çikariyor ve günah ve düsmanlikla aleyhlerinde ittifaklar kuruyor ve size esir olarak geldiklerinde onlarla fidyelesiyorsunuz. Oysa onlari (yurtlarindan) çikarmak size haram kilinmisti. Yoksa siz, Kitab'in bir bölümüne inanip da bir bölümünü inkar mi ediyorsunuz? Sizden böyle yapanlarin dünya hayatindaki cezasi asagilik olmaktan baska degildir. Kiyamet gününde de azabin en siddetli olanina ugratilacaklardir. Allah yaptiklarinizdan gafil degildir. (Bakara, 84-85)

Kabalacilar Mesih Plani'nin ilk asamasi olan Ispanya sürgününü—tam da üstteki ayette dikkat çekildigi gibi—yahudi aleyhtarligini körükleyip yahudileri "rahatsiz" ederek gerçeklestirmislerdi. Mesih Plani'nin bir baska büyük asamasi olan Vaadedilmis Topraklar'a dönüs de, Kabalacilar'in çizdigi stratejileri izleyen Siyonistlerce ayni yöntem kullanilarak gerçeklestirilmistir. Naziler'in hiçbir zaman "soykirim" boyutuna ulasmayan antisemitizmi, pek çok yahudiyi Filistin yollarina düsürmeye yetmistir.

Bu arada, Nazi ve soykirim efsaneleriyle birlikte Düzen'in resmi tarihinin önemli bir sayfasi da yazilmis olmaktadir. Yahudiler mazlum bir halk olarak kabul ettirilmistir ve yahudi önde gelenleri, artik bu kozu kullanarak yollarina çikan herkesi "antisemit" damgasiyla tasfiye edebileceklerdir. Yahudilerin olaganüstü bir güce sahip olduklarindan ve belirli bir hedefe dogru sistemli bir sekilde yürüdüklerinden bahsetmek, "Nazi" sayilmak ve susturulmak için yeterlidir. Bu ortam içinde, ünlü çocuk masalinda oldugu gibi "kralin çiplak" oldugunu kimse söyleyememektedir.

 Düzen'in tarihi artik yerli yerine oturmustur. Sira Düzen'in kendisini kurmaya gelmistir.